ไลล่าสงบลงเมื่อนทีอธิบายถึงลักษณะและเื่ที่เธอเป็เ้าของร้านหนังสือเพราะพี่สาวของเธอนั้นเคยเล่าให้เธอฟังว่าเปิดร้านหนังสือเล็ก ๆ อยู่ที่ชานเมืองที่ใกล้กับคอนโดแห่งนี้ เมื่อเธอใจเย็นลงแล้วเธอก็หันมาสบตากับนทีอีกครั้ง นทีที่เห็นเธอสงบลงแล้วนั้นเขาก็พยายามนำขนมปังยื่นไปที่ปากของเธออีกรอบ คราวนี้เธออ้าปากเพื่อทานขนมปังแต่โดยดี
'คราวนี้มาดูกันว่าจะได้ผลไหม ' นทีคิดแล้วมองไปยังบริเวณท้องของไลล่า
ผ่านไปเพียงไม่กี่วินาทีเืที่รินไหลออกจากท้องน้อยของไลล่านั้นก็ค่อย ๆ หยุดลง แผลที่เป็รอยกัดเหวอะหวะค่อย ๆ สมานตัวอย่างเชื่องช้า หากเื่นี้ไม่ได้เกิดกับตัวเองตรงหน้า นทีคงไม่มีทางเชื่ออย่างแน่นอน หากมีใครมาบอกกับเขาว่าแค่ทานขนมปัง คุณก็ไม่ต้องเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลอีกต่อไป
" นี่มัน! จะเหลือเชื่อเกินไปแล้ว! " นทีอุทานขึ้นมาอย่างลืมตัว
แต่หลังจากผ่านไปไม่กี่วินาทีแผลที่เริ่มสมานตัวเองนั้นก็หยุดลง เืที่หยุดไหลก็กลับมาไหล นทีรีบฉีกขนมปังเพื่อป้อนให้เธอต่อทันที เขาเกรงว่าหากให้เธอทานช้ากว่านี้นั้น แผลของเธออาจจะไม่สามารถรักษาได้ก็ได้
หลังจากที่เขาฉีกขนมปังให้เธอทานเรื่อย ๆ จนหมดนั้น แผลที่เป็รอยกัดเหวอะหวะก็สมานกันอย่างสมบูรณ์ เหลือเพียงรอยคราบเืแห้งกรังที่เป็เพียงหลักฐานว่าครั้งหนึ่ง เนื้อหนังตรงนี้เคยมีแผลที่ต่อให้ได้รับการรักษาที่ดีที่สุด บรรดาหมอที่เก่งกาจก็ไม่สามารถตบปากรับคำได้เลยว่าจะสามารถช่วยชีวิตคนไข้ไว้ได้หรือไม่
" มันกลับมาเรียบเนียนสนิทจริง ๆ " นทีพูดพลางเผลอลูบไปยังบริเวณที่ไม่มีแม้แต่ชิ้นเนื้อแต่ตอนนี้กลับแทนที่ด้วยผิวสว่างดั่งไข่มุก ััที่เขาได้รับนั้นราวกับเส้นไหมที่ถักทออย่างดี
"อะ แฮ่ม !" เสียงกระแอมไออันเพราะพริ้งดังขึ้นมา ทำให้นทีหลุดจากภวังค์และชักมือกลับในทันที
"ถ้านายชักมือกลับช้ากว่านี้ รับรองว่านายไม่มีมือไว้ใช้งานแน่!" เธอพูดออกมาพร้อมข่มขู่ด้วยปืนกระบอกสีขาว
'คำแรกหลังที่ได้ยินจากปากของผู้หญิงที่เราช่วยชีวิตไว้ คือคำขู่! โลกนี้มันไม่ยุติธรรม! เดี๋ยวนะ..ทำไมมันถึงคุ้น ๆ '
นทีคิดพลางย้อนนึกถึงเหตุการณ์ที่เขาช่วยเหลือลอเรน่าครั้งแรกไว้ แต่ก็โดนเธอกล่าวหาว่าเขาเป็ขโมยอยู่ดี
'เหมือนพี่สาวเหมือนน้องสาวสินะ ฮะ ๆ' นทีหัวเราะกับตัวเองเบา ๆ
" นี่นายรู้จักกับพี่ลอเรน่าจริง ๆ ใช่ไหม ? ไม่ได้โกหกฉันแน่นะ? " ไลล่าที่ดูเหมือนสภาพจะดีขึ้นแล้วเอ่ยถามขึ้นมา
" ใช่สิ ผมรู้จักกับเธอจริง ๆ เธออยู่ที่ห้องตอนนี้ เรารีบไปกันเถอะ" นทีตอบ
หลังจากที่นทีสังเกตเห็นว่าสภาพร่างกายของเธอนั้นดูเหมือนจะกลับมาเป็ปกติแล้ว เขาก็้ากลับไปที่ห้องที่ลอเรน่าอยู่ทันที การทิ้งลอเรน่าให้อยู่ที่ห้องคนเดียวนั้นทำให้เขาเป็ห่วงเธออยู่บ้าง ถึงแม้เขาจะบอกให้เธอไม่ออกมาก็ตาม แต่เขาก็ไม่แน่ใจว่าเธอจะทำตามหรือไม่
นทีพยุงไลล่าให้ลุกขึ้นยืนแต่ดูเหมือนว่าถึงแม้สภาพร่างกายตอนนี้ของเธอจะดูปกติแล้ว แต่เหมือนเรี่ยวแรงของเธอนั้นจะยังไม่กลับมา
" เธอยืนไหวไหม ? เดี๋ยวผมพยุงให้ " นทีถามขึ้นมาก่อนที่พยายามจะพยุงให้เธอก้าวเดินอีกครั้ง แต่ก็ดูเหมือนจะล้มเหลว
' ลอเรน่าคงน่าจะคิดได้แล้วว่า น้องของเธอไม่อยู่ในห้อง เธออาจจะสติแตกออกตามหาแล้วก็ได้ ' เมื่อนทีคิดได้ดังนั้น เขาจึงไม่รอช้าอีกต่อไป เขาเก็บคทาเวทย์ไว้ในช่องเก็บของแล้วก็ใช้มือขวาช้อนไปที่ต้นขาของเธอทันที
" อ๊าาา! นี่นายจะทำอะไรน่ะ ปล่อยฉันลงนะ " ไลล่าโวยวายทันที
"ผมขอโทษแล้วกันนะ แต่เราไม่มีเวลาแล้ว ถ้าไม่อยากตกลงไปที่พื้นก็อย่าดิ้นนักล่ะ" นทีเอ่ยตัดบท
นทีอุ้มเธอขึ้นมาในท่าอุ้มเ้าหญิง ไลล่าที่กำลังดิ้นอยู่นั้นก็แสดงสีหน้าประหลาดใจที่นทีสามารถอุ้มเธอได้ ในความเป็จริงแล้วไม่เพียงแต่เธอเท่านั้นที่ประหลาดใจ ตัวของนทีเองเช่นเดียวกันที่ตื่นตะลึงกับพละกำลังของตัวเอง หากเป็ตัวเขาในเมื่อวานนั้นอย่าว่าแต่อุ้มผู้หญิงที่ร่างกายดูจะพอ ๆ กับเขาเลย แค่ยกน้ำดื่มถังละ 10 ลิตร เขาก็หมดแรงเอาง่าย ๆ แล้ว
' พูดถึงร่างกาย...เหมือนพี่สาว เหมือนน้องสาวจริง ๆ นั่นแหละนะ ' นทีให้ความเห็น
ก่อนหน้านี้ที่เธอนอนจมกองเือยู่กับพื้นนั้นนอกจากผมทรงโพนี่เทลสีชมพูบาดตาและแผลเหวอะหวะของเธอแล้ว นทีก็ไม่ได้สนใจอะไรอย่างอื่นอีกนอกจากการรีบช่วยให้เธอพ้นขีดอันตราย แต่หลังจากที่ร่างกายของเธอกลับมาเป็ปกติ และตอนนี้กำลังอยู่ตกในอ้อมกอดของเขานั้น ทำให้นทีสามารถชื่นชมเรือนร่างของเธอได้อย่างเต็มที่
หญิงสาวในอ้อมกอดของเขานั้นมีใบหน้าจิ้มลิ้มด้วยทรงผมโพนี่เทลสีชมพูและไว้หน้าม้าจึงเพิ่มเสริมเติมความน่ารักของเธอให้มากยิ่งขึ้นไปอีก ดวงตาสีมรกตคู่นั้นที่เปล่งประกายด้วยความมุ่งมั่นจ้องมองกลับมาอย่างไม่ลดละ ผิวที่ขาวราวกับไข่มุกของเธอนั้นขับกับทรวดทรงของหญิงสาวที่เปรียบดั่งดอกไม้ที่เริ่มผลิบานและสิ่งที่ทำให้นทีไม่สามารถละสายตาได้เลยก็คือ หน้าอกหน้าใจของเธอที่หากให้เทียบแล้วขนาดของมันเทียบเท่ากับลอเรน่าได้เสียด้วยซ้ำ
"นี่นาย! มองตรงไหนอยู่น่ะ! รีบไปหาพี่ฉันกันได้แล้ว" ไลล่ารีบเร่งนทีที่ดูเหมือนกำลังลวนลามเธอทางสายตา
นทีหัวเราะเบา ๆ กับท่าทางของเธอ เขาขยับร่างกายของเธอให้พอดีกับมืออีกครั้งก่อนจะออกเดิน พวกเขากลับมายังหน้าห้องของลอเรน่า ในขณะที่นทีกำลังจะคว้าคีย์การ์ดที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงนั้นเอง หญิงสาวก็เอื้อมมือไปแตะกับที่สแกนมือ แล้วประตูก็ค่อย ๆ เปิดออก ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่วิ่งมาอย่างรีบร้อนดังออกมาจากภายในห้อง
" นที !! ฉันหาเธอไม่เจอ ฉันหาไลล่าไม่เจอ " ลอเรน่าะโออกมาก่อนที่เธอจะวิ่งมาถึงประตูเสียด้วยซ้ำ
" พี่ลอเรน่า หนูอยู่นี่ !! " ไลล่าะโตอบกลับไป
" ไลล่า!! " ลอเรน่าแผดเสียงกลับมาอีกครั้ง
ลอเรน่าวิ่งมาอย่างสุดฝีเท้าก่อนจะมาเห็นไลล่าที่กำลังอยู่ในท่าเ้าหญิงในอ้อมกอดของนที ไลล่ากำลังใช้มือขวาคล้องคอของนทีไว้กลัวว่านทีจะทำเธอร่วงหล่นลงไป นทีค่อย ๆ ปล่อยเธอลงกับพื้น
ยังไม่ทันที่เขาจะได้ปล่อยตัวเธอให้ยืนได้อย่างเต็มฝีเท้า ลอเรน่าก็โผกอดกับไลล่าอย่างเต็มแรง ทั้งสองโอบกอดกันพลางน้ำตาแห่งความดีใจก็ค่อย ๆ ไหลรินออกมาจากดวงตาของสองพี่น้อง
นทีมองสองพี่น้องกอดกันกลมอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะปลีกตัวเองออกไปยังห้องน้ำ เพราะดูจากการที่ทั้งสองยังร้องไห้ไม่หยุดแล้วนั้น คงอีกสักพักกว่าพวกเธอจะสงบสติอารมณ์ได้และเขาเลือกที่จะให้พี่สาวน้องสาวคู่นี้ใช้เวลาอยู่ด้วยกัน
'เฮ้อ วันนี้แม่งโคตรเหนื่อย' นทีรำพันกับตัวเองในขณะที่เขายืนส่องกระจก
ใบหน้าของเด็กหนุ่มที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเืสะท้อนกลับมา ผมสีดำที่ปกติยุ่งเหยิงอยู่แล้วนั้นดูแทบไม่เป็ทรง นทีจ้องมองตัวเองในกระจกสักพักแล้วหลับตาลงเพื่อที่จะทำสมาธิและจดจ่อกับการทำให้จิตใจให้สงบ เื่ต่าง ๆ ที่ผ่านมาเพียงไม่กี่ชั่วโมงนั้นพานทีขึ้นโรลเลอร์โคสเตอร์แห่งความตายได้ไปหลายสิบรอบ หากเขาเป็โรคเกี่ยวกับหัวใจแล้วล่ะก็บางทีเขาอาจจะชักจนเป็ลมไปแล้วก็เป็ได้
หลังจากทำสมาธิเสร็จแล้วนทีก็ลืมตาขึ้นจากนั้นจึงล้างคราบสกปรกต่าง ๆ ออกจากใบหน้า นทีถอดถุงมือออกมาแล้วพบว่ามือของนั้นไม่มีรอยสกปรกใด ๆ อยู่เลย เขาคิดว่าคงเป็ความวิเศษอีกอย่างของไอเท็มที่มาจากโลกใบใหม่
"ไลล่า เธอปลอดภัยดีใช่ไหม ไม่เป็อะไรใช่หรือเปล่า" ลอเรน่าถามขึ้นขณะสำรวจทุกซอกทุกมุมของไลล่า
"หนู..หนูปลอดภัยดี ไม่ได้เป็อะไรค่ะ พี่ลอเรน่าไม่ต้องเป็ห่วงนะ" ไลล่าตอบกลับอ้อมแอ้ม
"นั่นมัน..รอยเื นี่เธอาเ็เหรอ ใครทำอะไรเธอบอกพี่มานะ! " ลอเรน่าตื่นใทันทีหลังจากที่เธอเห็นคราบเืทั่วทั้งตัวของไลล่า
ไลล่าจึงเล่าเื่ทั้งหมดั้แ่ที่เธอตื่นขึ้นมาให้ลอเรน่าฟัง เพราะเธอรู้ว่าพี่สาวของเธอนั้นช่างสังเกตเป็อย่างมาก และตัวเธอเองก็ไม่อยากมีเื่ปิดบัง ถึงแม้ว่าการโกหกอาจจะทำให้พี่สาวของเธอนั้นสบายใจ แต่เธอรู้ดีว่าลอเรน่านั้นเกลียดการโกหกขนาดไหน หากมีสิ่งใดในโลกนี้ที่ไลล่าไม่อยากให้เกิดขึ้นล่ะก็ คงเป็การโดนเกลียดจากพี่สาวของเธอ
" โอ้..ไม่นะไลล่า ดีแล้วที่เธอปลอดภัย ดีจริง ๆ " ลอเรน่าโผกอดกับไลล่าอีกครั้งหลังฟังเื่ราวทั้งหมด
" ว่าแต่พี่เล่าเื่ของพี่ให้ฟังบ้างสิ เกิดอะไรขึ้น ทำไมพี่ถึงมากับหมอนั่นได้ " ไลล่าถามกลับด้วยความอยากรู้
ลอเรน่าจึงเล่าเื่ราวทั้งหมดให้น้องสาวของเธอฟัง ั้แ่ที่เธออยู่ทำงานในออฟฟิศจนมีซอมบี้จะมาทำร้ายเธอแล้วได้นทีช่วยเอาไว้ จากนั้นเธอจึงทำข้อตกลงกับนทีให้เขาพาเธอมาส่งยังคอนโดแห่งนี้ ลอเรน่ายังเล่าถึงความกล้าหาญของนทีที่เข้าไปจัดการกับซอมบี้ด้วยตัวคนเดียวในร้านสะดวกซื้อแล้วรอดชีวิตกลับมา แต่เธอจงใจเว้นเื่ที่นทีทำร้ายวัยรุ่นเอาไว้
" ฮึ แค่ซอมบี้ไม่กี่ตัว หนูก็จัดการได้หนูจะปกป้องพี่เอง " ไลล่าชูปืนกระบอกสีขาวขึ้นมาพร้อมทำแก้มป่อง ดูเหมือนเธอจะไม่พอใจเล็กน้อยที่ลอเรน่านั้นดูให้ความสนใจกับนทีมาก
" หนูจัดการซอมบี้พี่อาทิตย์กับแฟนสาวของเขาด้วยตัวคนเดียวเชียวนะ " ไลล่าพูดถึงตอนที่เธอปะทะกับซอมบี้คู่รักที่นทีและลอเรน่าพบที่ลิฟต์ แต่ตอนนี้พวกเขานั้นได้สลายกลายเป็แสงเรียบร้อยแล้ว
" แต่เธอก็เกือบจะไม่รอดแล้วนะ! ถ้านทีไม่ไปเจอเธอเข้าพี่คงเสียเธอไปแล้ว อย่าเสี่ยงอันตรายโดยไม่จำเป็อีกนะ พี่ขอร้อง " ลอเรน่าทำสีหน้าดุแต่ดวงตาของเธอนั้นเต็มไปด้วยความเป็ห่วง
ไลล่ารู้สึกผิดขึ้นมาทันทีเมื่อนึกถึงเื่ที่เธอเกือบเอาตัวไม่รอดเมื่อต้องปะทะกับซอมบี้หมา หากนทีไม่เข้ามาพบเธอเข้าแล้วล่ะก็ เธอก็อาจจะไม่ได้มานั่งคุยกับพี่สาวของเธออีกเลยก็เป็ได้ เมื่อคิดได้ดังมุมมองของไลล่าต่อนทีก็ดีขึ้นนิดหน่อย แต่สำหรับเธอแล้วนั้น นทีก็ยังไม่น่าไว้ใจอยู่ดี
" โอเคค่ะ หนูจะไม่เสี่ยงอันตรายอีกแล้ว " ไลล่ากล่าว
' แต่ถ้าพี่อยู่ในอันตรายหนูจะะโเข้าไปขวางมันไว้เองไม่ว่าจะเป็อะไรก็ตาม' ไลล่าคิดในขณะเดียวกัน
ในระหว่างที่สองพี่น้องกำลังปรับความเข้าใจกันอยู่นั้น เกิดเสียงฝีเท้าที่ค่อย ๆ เดินเข้ามาใกล้ ทั้งสองหันไปมองพร้อมกัน
" เอ่อ...หวังว่าผมจะไม่มาขัดจังหวะอะไรสำคัญหรอกนะ " นทีเอ่ยขึ้นระหว่างที่ใช้ผ้าขนหนูเช็ดหัวของเขาให้แห้ง
" ไม่เลยจ๊ะนที / ใช่ นายมาทำไมตอนนี้เนี่ย " ลอเรน่าและไลล่าพูดขึ้นมาพร้อมกันแล้วทั้งสองก็หันมามองหน้ากัน ลอเรน่าทำหน้าดุใส่ไลล่า แล้วไลล่าก็เมินหน้าหนี นทีหัวเราะเบา ๆ กับภาพตรงหน้าจากนั้นจึงเดินเข้ามาหาทั้งสองคน
"คือผมก็ไม่อยากจะขัดจังหวะหรอกนะ แต่พวกเธอทั้งคู่ควรจะไปอาบน้ำกันสักหน่อยน่ะ" นทีเอ่ยพร้อมเอานิ้วมาปิดจมูก
ลอเรน่าและไลล่าที่เห็นนทีทำท่าทางแบบนั้นก็เริ่มดมกลิ่นของพวกเธอแล้วก็พบว่าพวกเธอนั้นเนื้อตัวสกปรก และมีกลิ่นที่ไม่น่าอภิรมย์เป็อย่างมาก ทั้งลอเรน่าและไลล่าก็หน้าขึ้นสีทันที ลอเรน่านั้นหน้าแดงจากความอายส่วนไลล่านั้นจากความโกรธและอายเล็กน้อย
" นี่นายว่าพี่และฉันตัวเหม็นเหรอ นายนั่นแหละตัวเหม็น ไอ..ไอคนไม่สูง! " ไลล่าแว้ดกลับด้วยความอับอาย
จากนั้นเธอก็โดนลอเรน่าลากไปยังห้องอาบน้ำอีกห้องหนึ่งซึ่งนทีคาดว่าคงเป็ห้องอาบน้ำหลักของที่นี่
' บอกว่าเตี้ยตรง ๆ ยังเจ็บน้อยกว่า เรียกว่าไอคนไม่สูงอีกแฮะ ' นทีขำแห้ง
เขาเดินตรงไปยังบริเวณห้องตรงกลางที่ดูเหมือนจะเป็ห้องรับแขก เขาทิ้งตัวลงนอนไปยังโซฟาอันหรูหราพร้อมควานหารีโมทย์เพื่อเปิดทีวี แต่หาอย่างไรก็หาไม่เจอ เขาคิดว่าคงเป็ระบบสั่งการด้วยเสียง
" เปิดทีวี " นทีเอ่ย
จากนั้นทีวีก็ค่อย ๆ สว่างขึ้นมาแต่ก็ตามที่นทีคาดไม่มีสัญญาณถ่ายทอดออกมา มีเพียงคลื่นซ่า ๆ เพียงเท่านั้น เขาจึงลุกขึ้นจากโซฟาแล้วเดินไปยังบริเวณระเบียงแล้วเลื่อนผ้าม่านออก เผยให้เห็นวิวทิวทัศน์จากชั้น 60 เขาเห็นสภาพของเมืองได้อย่างชัดเจน ประกายไฟเล็ก ๆ ที่มาจากหลาย ๆ จุด ไฟสีน้ำเงินแดงแล่นสลับกันในหลายพื้นที่ เป็ความโชคดีที่คอนโดนี้นั้นอยู่บริเวณชานเมือง ความร้ายแรงจึงดูไม่น่ากลัวเท่ากับบริเวณกลางเมือง
นทีหันไปดูนาฬิกาก็พบว่าเป็เวลา 03.55 น. แล้ว เวลาผ่านไปเกือบสี่ชั่วโมงแต่นทีกลับรู้สึกเหมือนเขาต้องเอาตัวรอดมาเป็อาทิตย์ ความกดดันที่เขาต้องเผชิญนั้นถาโถมเข้ามาอย่างไม่หยุดหย่อน การพักผ่อนเพียงสองชั่วโมงแล้วตื่นมาเที่ยงคืนนั้นทำให้เขารู้สึกอ่อนล้าจากการไม่ได้นอน หลังจากที่อดรีนาลีนในร่างสงบลง ความเหนื่อยล้าก็ถาโถมเข้ามาหานทีอย่างเต็มที่
แต่นทียังไม่สามารถพักได้ เขาแพลนเอาไว้แล้วว่าเขาต้องออกไปเพื่อเคลียร์ความเรียบร้อยั้แ่ชั้น 55 - 60 เสียก่อนเขาถึงจะรู้สึกปลอดภัย หากยังไม่จัดการเส้นทางหนีหลักของเขาให้เรียบร้อย เขาคงไม่สามารถนอนหลับอย่างสบายใจได้ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ฟุบตัวลงไปยังโซฟาแล้วหลับตาลงเพื่อพักให้ได้มากที่สุดก่อนที่เขาจะออกไปทำตามแผนการที่วางเอาไว้
761
