龙束缚
Chapter7
ผมขับรถประจำตำแหน่งของจิวซือมาส่งถังเซียนโดยที่วันนี้เ้าของรถไม่ได้มาด้วย เหตุเพราะติดงานที่ต้องเครียให้ทัน ผมเลยต้องไปส่งเ้านายจำเป็ก่อนมาส่งถังเซียน
“ถังเซียน อย่าซน อย่าดื้อนะ” ผมเอ่ยบอกลูกสาวพร้อมรอยยิ้มหวานซึ่งเด็กน้อยก็พยักหน้ารับเบาๆแล้ววิ่งเข้าโรงเรียนไป
หมับ! “!!!” ระหว่างที่ผมกำลังมองลูกสาวอยู่ก็มีมือของใครบางคนมาจับไหล่ผมจากทางด้านหลังด้วยสัญชาตญาณการป้องกันตัวที่ถูกฝึกมา ผมจับข้อมือของอีกฝ่ายแล้วบิดอย่างแรงทุ่มเ้าของมือหนานั้นลงกับพื้น
ตุ้บ! เสียงร่างของชายคนนั้นล้มกระแทกพื้นดังลั่นเรียกความสนใจของผู้คนที่อยู่บริเวณนั้นให้หันมามองด้วยความสนใจ แต่ไอ้คนเจ็บตัวกลับยกยิ้มขำถูกใจ
“ชิวหาน” เสียงใสเอ่ยชื่อของคนที่ผมจับทุ่มลงพื้นพร้อมคิ้วเรียวที่ขมวดเข้าหากันแน่นมือเรียวค่อยๆปล่อยมือออกจากข้อมือหนาคนที่นอนกองอยู่ที่พื้นลุกขึ้นนั่งแล้วมองหน้าผมพร้อมรอยยิ้มการค้า
“ไง ไม่ได้เจอกันนาน” เสียงหนาเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้มการค้าซึ่งมันก็ทำให้ผมทำสีหน้าหน่ายๆพลางเดินหนีอีกคนมา ส่วนชิวหารพอเห็นผมเดินหนีไปก็รีบลุกขึ้นเติมความสูงวิ่งตามผมมา
“อะไรกัน ฉันอุตส่าห์มาหา ทำไมทำหน้าแบบนั้น” คนตรงหน้าเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม ผมทำท่าจะเดินหนีคนคนนี้ อีกครั้งเพราะไม่ไว้ใจจะคุยด้วย
“นี้ๆ นายหายไปไหนมา5ปีรู้ไหมว่าฉันคิดถึงแค่ไหน เวลาไม่มีคุณตำรวจค่อยจับ” ผมหันมองหน้าชิวหานด้วยสายตาเบื่อหน่ายซึ่งคนถูกมองกับไม่รู้สึกรู้สาอะไร ซ้ำยังยกยิ้มพอใจอีก
“ทำไมนายถึงมาเป็บอดี้การ์ดให้จิวซือล่ะ” เสียงหนายังคงเอ่ยถามต่อ
“เื่ ของ ฉัน” เมื่อพูดจบผมก็เดินไปขึ้นรถของตัวเอง แต่ชิวหานก็เดินมาเปิดประตูขึ้นมานั่งข้างๆผมอย่างหน้าตาเฉยผมได้แต่นั่งมองอีกคนด้วยสายตางงๆกับการกระทำของคนคนนี้
“นี่...” ผมไม่รู้จะพูดกับคนคนนี้ยังไงดีทำไมถึงได้หน้าหนานักนะ
“ฉันหิวแล้ว เลี้ยงข้าวฉันหน่อยสิ” คนตรงหน้าทำท่าอ้อนส่วนผมได้แต่ถอนหายใจด้วยความหงุดหงิด แต่ก็ยอมขับรถออกไปแต่โดยดี
ผมขับรถมาที่ร้านอาหารข้างถนนใจจริงก็อยากแกล้งคนหน้าหนาตรงหน้า ดูสิว่าจะกินได้ไหม
“นายใจร้ายกับฉันมาเลยลู่เสี่ยน ฉันเป็ถึงนายน้อยตระกูลเผิงแต่นายกลับพาฉันมาเลี้ยงข้างที่ร้านข้างทาง” เสียงหนาโอดครวญพลางทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ซึ่งผมไม่สนใจหรอ เอ่ยสั่งอาหารนั้นนี้โดยไม่สนคนร่วมโต๊ะอาหารรอเพียงไม่นานอาหารที่สั่งไปก็มาส่ง
“เงินฉันก็มีปัญญาเลี้ยงนายได้แค่นี้ล่ะ” ผมเอ่ยบอกพลางตัดนั้นนี้เข้าปาก โดยมีชิวหานนั่งมองพลางทำหน้าสยอง
“มันจะอะไร ก็แค่อาหาร กินเข้าไปก็ถ่ายออกมาเหมือนกัน”เสียงใสเอ่ยบอกพลันตักข้าวเข้าปาก
ชิวหานได้แต่นั่งมองผมกินพลางกวาดสายตามองไปรอบๆร้าน ก่อนจะยกยิ้มสนุกเมื่อเห็นใครบางคนกำลังเดินตรงมา
“เฮ้! เจียนหลิน” เสียงหนาะโเรียกชื่อที่ผมไม่ได้ยินมานานขึ้นทำให้ผมที่กำลังดื่มน้ำสำลักน้ำหน้าดำหน้าแดง จนชิวหานที่เป็ตัวต้นเหตุต้องมาลูบหลังให้ภาพที่เกิดขึ้นทั้งหมดตกอยู่ในสายตาของเจียนหลิน ก่อนเ้าตัวจะเดินหน้านิ่งมาที่โต๊ะของผมพลางเลื่อนเก้าอี้ข้างๆผมมานั่ง
“ไม่คิดว่าจะได้เจอนายน้อยเสี่ยวที่แบบนี้” เสียงหนาเอ่ยทักทาย ซึ่งคนถูกทักทายก็ไม่ได้ตอบกลับ หรือจะให้พูดก็คือ ไม่สนใจ
“ไม่เอาน่า ยังไงอีกไม่นานเราก็จะเป็ครอบครัวเดียวกันแล้วสนิทกันไว้ดีกว่า” คำพูดของชิวหานทำให้ผมหยุดชะงักไปนิดภายในใจมันรู้สึกเ็ปขึ้นมา
ลืมไปได้ไงว่าเจียนหลินหมั้นกับคุณหนู
หนิงซูฮวา
7K
