หลังจากเสร็จจากบ่อน้ำอธิษฐานเขาก็นึกขึ้นได้ว่าตนได้ลืมใข่สไลม์ไว้หน้าประตูเมืองทิศใต้ เขาหยุดคิดอยู่ครู่หนึ่งว่าจะเก็บกลับดีไหม สุดท้ายเขาก็รู้สึกว่าควรไปดูสักหน่อยจึงออกเดินทางไปยังที่ที่เขาทิ้งใข่สไลม์ไว้
เมื่อไปถึงเขาบริเวณหน้าเมืองก็พบผู้เล่นหลายคนกำลังยืนล้อมอะไรบางอย่างอยู่ในตรงที่ที่เขาทิ้งเขาสไลม์ไว้ เมื่อเขาเห็นดังนั้นก็หยุดคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วก็เริ่มไปยืนล้อมบ้าง
เขาแกล้งถามผู้ชายคนหนึ่งซึ่งยืนล้อมอยู่ด้านนอกสุดดู
"พี่ ๆ เขาล้อมอะไรกันอะ" ชายคนนั้นหันมาแล้วสะดุ้งไปทีนึง
"เอิ่มแต่งตัวไรของน้องเนี่ย ขอทานเหรอไง "ชายคนนั้นพูดด้วยความแปลกใจแล้วพูดต่อไปว่า "เขายืนล้อมไข่อะไรไม่รู้ตั้งอยู่ั้แ่เที่ยงแล้ว ผู้เล่นลองผลัดกันฟันดูแต่ก็ทำความเสียหายไม่ได้ เก็บใส่กระเป๋าก็ไม่ได้ มันขึ้นข้อความว่ากำลังฟักใข่ เหล่าผู้เล่นก็นึกว่าเป็เหตุการณ์พิเศษก็เลยมายืนล้อมรอกันอยู่"
"เอาไงดีวะ"เขาพูดกับตอนเอง หลังจากนั้นเขาตัดสินใจว่าจะทิ้งไปเพื่อจะได้ไม่เป็ภาระของเขา
เรียนผู้เล่นทรินิตี้ สัตว์อสูรของท่านถูกผูกด้วยสัญญาิญญาไม่สามารถสละได้ ต่อให้ท่านปล่อยไว้อย่างนั้นมันก็ยังคงได้รับ Exp จากท่านอยู่ดี
"อื้มจ้า หายไปตั้งนานอยู่ดี ๆ ก็ตอบกลับเฉยเลยนะ เอาก็ได้วะ" ทีนี้เขาเริ่มแทรกเข้าไปในดงผู้เล่นเพื่อจะเข้าไปเอาใข่ใบนั้นกลับไป
ทันทีที่เขาเอามือแตะใข่สไลม์ลายสายรุ้งนั้นเปลือกของมันก็ค่อยแตกออกมาทีละนิด ๆ
"เฮ่ย ๆ ไอขอทานมันกำลังจะชิงใข่นั้นไปแล้วเว้ย" ชายคนหนึ่งะโออกมาผู้เล่นที่ล้อมลอบหันมาจ้องเขม็งทันที
"........" เขาหยุดนิ่งอยู่พักหนึ่ง "เอาไงดีวะ" เขามองไปรอบ ๆ พบกับผู้เล่นที่จ้องเขาเหมือนจะกินเืกินเนื้อ เขาจึงตัดสินใจเก็บใข่ทันที ใข่ที่ยังไม่ทันฟักออกมาหมดไม่ได้ถูกเก็บไป แต่สไลม์สีรุ้งที่อยู่ในนั้นต่างหากที่ถูกเก็บไป เขารีบวิ่งออกมาทันทีโดยไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น ส่วนผู้เล่นที่เห็นใข่ยังไม่หายไปจึงไม่สนใจอะไร
"หืม มันวิ่งไปไหนของมัน" ชายคนหนึ่งพูดออกมาด้วยความสงสัย หลังจากนั้นเขาก็ลองเขี่ยเปลือกใข่ เปลือกใข่แตกออกหล่นลงพื้นไป ผู้เล่นที่จ้องมองอยู่พบแต่ความว่างเปล่าเท่านั้น ทันใดนั้นเขารู้ทันทีว่า สิ่งของที่อยู่ภายในถูกขอทานคนนั้นเอาไปเสียแล้ว
"ไอเวรขอทานนั่นมันเอาไปแล้ว" เหล่าผู้เล่นที่หันมาทางขอทานที่ยังวิ่งไปไม่พ้นประตูเมือง รีบสะกิดเท้าวิ่งตามไปทันที เสียงก่นด่าไล่หลังมาทำให้ทรินิตี้หันกลับไปดู
"ชิพหายแล้ว ของ ๆ ผม แล้วมาไล่ล่าผมทำไม่เนี่ย" เหล่าผู้เล่นรีบวิ่งตามมา ทว่าแม้ผู้เล่นนั้นจะมีเลเวลสูงกว่า แต่ความว่องไวของทรินิตี้นั้นมีมากกว่ามาก จึงทำให้เขาวิ่งพ้นประตูเมืองไปได้ก่อน
เขารู้ว่าเมื่อเข้ามาในเมืองก็ยังไม่อาจหลบพ้นได้จากกลุ่มผู้เล่น เขาจึงหยิบไม้เท้าขอทานออกมาใช้งานทันที
สกิลไม้เท้าขอทานทำงาน ผู้เล่นคนอื่นจะมองว่าท่านเป็ขอทานคนหนึ่งของระบบเกม ไม่ใช่ผู้เล่นคนเดิม
ตัวเขาที่ถือไม้เท้ายืนงงกับประสิทธิภาพของไอเท็มอาชีพของเขาว่ามันจะดีอะไรขนาดนั้นเลย "แค่ถือไม่เท้าแล้วคนจำไม่ได้เนี่ยนะ ยังกับละครช่องสองปลอมตัวด้วยการแปะหนวดแหนะ"เขาพึมพัมกับตัวเองโดยไม่รู้เลยว่าแท้จริงแล้ว ผู้เล่นคนอื่นนั้นเห็นเป็ตัวละครขอทานคนแก่ยืนถือไม้เท้าโดยมีชื่อสีเขียวลอยบนหัวว่า NPC ขอทานแก่ ๆ ประจำเมือง 1
ชายคนแรกที่วิ่งตามเขามาเมื่อเข้ามาในเมืองก็ไม่พบใครแล้วคงเห็นแต่ NPC ขอทานคนหนึ่งก็ถึงกับสบถด่าออกมา"ให้ตายเถอะ มารดามันกินไนตรัสตอนท้องหรือไรมันถึงได้มีลูกวิ่งเร็วขนาดนี้" เขาที่ปลอมตัวอยู่ก็สะดุ้งทันทีหลังจากถูกสรรเสริญเป็ที่เรียบร้อย
"ใจร้ายชะมัด แม่ข้าไม่ได้กินไนตรัสสักหน่อย"เขาบ่นกับตัวเองในใจแล้วเดินออกจากบริเวณนั้นเพื่อหาที่ดูสไลม์ของเขา
ชื่อ : ยังไม่ได้ตั้ง
เลเวล : 5
เผ่าพันธุ์ : สไลม์สีรุ้ง
Hp : 100/100
Mp : 100/100
Sp : 100/100
พลังโจมตี 10
พลังป้องกัน 10
ค่าอัตราคริติคอล : 0
ความแรงคริติคอล : 0
ค่าป้องกันคริติคอล : 0
อัตราการเจาะเกราะ : 0
ค่าความว่องไว : 1
ค่าความแม่นยำ : 1
สกิล : สไลม์กระแทก
รายละเอียด : สร้างความเสียหายแก่ศัตรูด้วยการะโขึ้นบนอากาศลงมาทับ ดาเมจ + 10
มีสกิลที่ยังไม่ปลดล็อค 5 สกิล
"........" อึ้ง
"ภาระจริง ๆ ด้วย ไหนว่าพลังมากจากร่างต้นไงฟะ" พูดจบเขาปิดหน้าต่างสเตตัสและเรียกมันออกมา
สไลม์ขนาดเท่าฝ่ามือที่มีสีสันเปลี่ยนไปมาตลอด ปากเล็ก ๆ และดวงตากลมแบ๊วน่าเอนดูของมันกระพริบดูเ้าของของมัน
"กาาาาาา ปี้......" มันร้องเรียกเ้าของของมัน
"ตั้งชื่อว่าอะไรดีเนี่ย แกอยากชื่ออะไร" เขาถามไปยังสไลม์ของเขา
มันยิ้มอย่างน่ารักตอบกลับมาว่า"กาาาาาา ปี้......."
"เอ่อ พูดอย่างอื่นได้ไหม"
"กาาาาาาาา ปี้....." สไลม์ร้องเสียงใส ๆ ตอบกลับมา
"โอเค แกชื่อกะปิ"
ยืนยันการตั้งชื่อสัตว์เลี้ยงด้วยค่ะ
ยืนยันชื่อกะปิ
ตั้งชื่อเรียบร้อย สไลม์สีรุ้งของท่านชื่อ กะปิ
มันยิ้มอย่างร่าเริงเหมือนกับว่ามันชอบชื่อที่เ้านายของมันตั้งให้ มันะโจากฝ่ามือขึ้นไปนอนอยู่บนหัวของเขาแล้วเงียบไป
"เยี่ยม ไปอยู่บนหัวฉันอีก ดีนะที่แกเงียบได้ ไม่อย่างนั้นฉันจับแกโยนเข้าหน้าต่างระบบแน่ ๆ" เขาพูดหยอกล้อมัน อันที่จริงแล้วตัวเขานั้นเมื่อได้เห็นความน่ารักของมันก็ตัดสินใจเลี้ยงไว้ดูเล่น ๆ จากความน่ารักของโดยหารู้ไม่ว่าในอนาคตมันจะทำประโยชน์ให้เขามหาศาล
หลังจากนั้นเขาเปิดไอเท็มอีกชิ้นหนึ่งที่ได้มา
ดาบระดับ B : ดาบเขี้ยวัลม สภาพเสียหายไม่สามารถใช้งานได้(ผู้เล่นอาชีพขอทานสามารถใช้งานได้)
ประเภท : อาวุธดาบมือเดียว
สวมใส่ได้เฉพาะอาชีพ : นักดาบ จอมยุทธ และอาชีพอื่น ๆ อันที่ต้องใช้งานดาบโดยเฉพาะ
รายละเอียด : ดาบสีเขียวหยกยาวขนาดหนึ่งเมตร ด้ามดาบเป็รูปหัวัอ้าปากระหว่างรอยต่อ่ใบดาบและด้ามจับ
: เพิ่มพลังโจมตีตามคลาสของผู้เล่น คลาส 0 เพิ่มพลังโจมตี 200 (ถูกลดจากสกิลอาชีพขอทานเหลือ 100)
: เพิ่มความว่องไว 20 หน่วย (ถูกลดจากสกิลอาชีพขอทานเหลือ 10 หน่วย)
สกิลของอาวุธ : มีโอกาส 10 เปอร์เซนต์ที่จะทำให้อีกฝ่ายติดพิษเขี้ยวัลดเื 5 หน่วยเป็เวลา 1 (300 หน่วย)
(ถูกลดจากสกิลอาชีพขอทานเหลือ 150หน่วย)
ด้วยระบบของเกมที่แบ่งเกรดของยุทธภัณฑ์ไว้ หากผู้เล่นเลเวล 1 คลาส 0 ได้รับไอเทมระดับ S แล้วพลังโจมตีจะมากจนเวอร์เกินไป ค่าสถานะของยุทธภัณฑ์ในเกมนี้จึงกำหนดไว้ให้เป็ไปตามอัตราส่วนของคลาสผู้เล่น
ถึงแม้ว่าอาวุธที่เขาได้มานั้นจะถูกลดประสิทธิภาพไปมาก เขาก็ยังสามารถเข้าจัดการกับมอนสเตอร์ระสูงกว่าใน่เลเวลไม่เกิน 100 คลาส 0 แต่ต้องใช้เวลาพอสมควรด้วยสถานะที่เพิ่มขึ้นจากอาชีพและอาวุธของเขา และอาวุธของเขานั้นหากนำไปขายในสภาพปกติก็มีราคาหลักพันเหรียญเงินจนถึงหลักหมื่นเหรียญเงิน ขึ้นอยู่กับความ้าอีกฝ่าย (1 เหรียญเงิน เท่ากับ 1 บาท) ซึ่งมีแต่ผู้เล่นเทพทรูในเมืองเริ่มต้นเท่านั้นที่จะซื้อมาใช้
"ก็พอได้นี่หว่า ถึงจะไม่ได้เต็มประสิทธิภาพก็เถอะ" เขาเริ่มคิดถึงสกิลโจมตีอื่น ๆ เนื่องจากตัวเขาไม่มีสกิลโจมตีอยู่เลยซึ่งมันก็ไม่เท่นัก(อันที่จริงสภาพขอทานก็หาความเท่ไม่ได้อยู่แล้ว) เขาจึงเดินไปหาร้านขายสกิลเผื่อว่าจะมีสกิลพื้นฐานให้เขาใช้บ้าง
เขาเดินเข้าไปยังร้านขายสกิลขนาดเล็ก ๆ ในเมืองพบกับชายวัยกลางคืนยืนอยู่
"จะเอาไร"เสียงห้วน ๆ ของเ้าของร้านถามเขา
เขามองไปอย่าง ๆ ว่าทำไมต้องโหดกับเขาด้วย ซึ่งอันที่จริงแล้วด้วยรูปลักษณ์ของเขาทำให้ระบบเกมตีว่าเขาเป็ขอทานจะมาขออะไรฟรี ๆ รวมถึงความรังเกียจของขอทานด้วย
"ขอดูสกิลที่เกี่ยวกับดาบหน่อยครับ" เขาพูดออกมา เ้าของร้านจึงชี้ไปยังตู้กระจกในร้านมุมหนึ่งที่มีหนังสือสกิลมากมายวางอยู่
"พอใจอันไหนก็หยิบมาจ่ายตังตรงนี้" เสียงห้วน ๆ ดังขึ้นอีกรอบ
เขาไม่รีรอรีบเดินไปดูสกิลทันที เขาเดินตรงไปยังมุมที่มีป้ายเขียนว่าถูกที่สุดในร้าน
สกิลพื้นฐานดาบ ไม่มีข้อกำหนดอาชีพ : ฟันแม่งเลย 10 ครั้ง ราคา 100 เหรียญเงิน
เขาเมื่ออ่านจบก็ได้แต่ส่ายหัวและท้อทันที ขนาดสกิลที่ถูกที่สุดยังแพงขนาดนี้ตัวเขาตอนนี้นั้นยังมีเงินแค่พันเรียญทองแดงเท่านั้น เขายืนคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงนึกได้ว่าร้านขายสกิลน่าจะมีเควสให้เขาได้ทำบ้าง เขาจึงเดินกลับไปหาชายวัยกลางคนอีกที
"ขอโทษนะครับ พอจะมีภารกิจอะไรให้ทำหรือเปล่าครับ" เขาถามอย่างใจเย็น
ชายวัยกลางคนที่ยืนหันหลังอยู่ที่เคาท์เตอร์หันมามองเขาแว็บหนึ่งแล้วพูดออกมาว่า "เลเวลห้า จะเอาเควสไรดีหละ"เสียงเข้ม ๆ ไม่สบอารมณ์ตอบกลับมา
"ยากง่ายรับหมดเลยครับ" เขาตอบโดยไม่คิดมากด้วยความที่เขา้าเงินอย่างมาก
"อย่างงั้นเหรอ"
ท่านได้รับภารกิจถางป่าที่ทิศใต้(ป่าหมาป่าสามหาง)
รายละเอียด : เลยทุ่งหญ้าออกไปมีมอนสเตอร์จำนวนมากทำให้ชาวบ้านออกไปหาของป่าดำรงชีพไม่ได้
กำจัดหมาป่าหางดำ 100 ตัว และบอสหมาป่าหางดำ เลเวล 10 คลาส 0
กำจัดหมาป่าหางแดง 100 ตัว และบอสหมาป่าหางแดง เลเวล 11 คลาส 0
กำจัดหมาป่าหางเหลือง 100 ตัว และบอสหมาป่าหางเหลือง เลเวล 12 คลาส 0
กำจัดบอสหมาป่าสามหาง เลเวล 20 คลาส 0
รางวัล 1 แสนเหรียญทองแดง ภายในระยะเวลา 14 วัน หากทำไม่สำเร็จจะถูกลงโทษทำให้ไม่สามารถติดต่อซื้อสกิลที่ร้านนี้ได้เป็เวลา 36 วัน นับแต่วันที่ทำภารกิจไม่สำเร็จ
"รางวัลใช้ได้แฮะ ว่าแต่ทำไมมันไม่เขียนว่า 100 เหรียญเงินเนี่ย" เขาบ่นในใจแล้วขอบคุณเ้าของร้านที่หน้าไม่รับแขกเสร็จก็ออกจากร้านไป
(เงินทองแดงดรอปมอนสเตอร์ในเกม ยกเว้นมอนสเตอร์ที่มีเลเวลต่ำกว่าเลเวล 10 ที่จะไม่ดรอปเงิน เงินทองแดงต้องนำไปแลกเปลี่ยนซื้อเหรียญเงินโดยมีค่าแลกเปลี่ยนเล็กน้อย 10 เหรียญทองแดงต่อการแลกเงิน 1000 เหรียญทองแดง เป็ 1 เหรียญเงิน มอนสเตอร์ที่จะดรอปเงินออกมาเป็เหรียญเงินนั้นเฉพาะรับดับบอสขึ้นไป )
230
