ม่านเมฆตื่นขึ้นมาในเช้าของอีกวันในห้องที่ตัวเองไม่คุ้นเคยก็รู้สึกใขึ้นมา ม่านเมฆพยายามที่จะตั้งสติและคิดถึงเหตุการณ์ก่อนหน้าม่านเมฆจำได้ว่าตัวเองได้เอาเงินไปคืนเสี่ยดนัยแล้วหลังจากนั้นก็จำอะไรไม่ได้อีกเลย
เมื่อลำดับเหตุการณ์ได้ม่านเมฆก็รีบดีดตัวออกจากเตียงนอนเพราะกลัวว่าตัวเองจะไม่ปลอดภัย
ลูกน้องของนำทัพที่กำลังรอให้ม่านเมฆตื่นอยู่เมื่อได้ยินเสียงจากข้างในห้องจึงไปเคาะประตูเพื่อที่จะแจ้งม่านเมฆตามคำสั่งของนำทัพ
“ก๊อกก๊อก”
ม่านเมฆที่กำลังยืนกล้าๆกลัวๆอยู่หน้าประตูก็ถึงกับสะดุ้งเพราะเสียงเคาะประตูแต่ก็ยังไม่กล้าเปิดประตูออกไป
ลูกน้องของนำทัพที่เห็นว่าไม่มีสัญญาณตอบรับจากข้างในห้องเลยตัดสินใจเรียกชื่ออีกฝ่าย
"คุณม่านเมฆครับ คุณม่านเมฆตื่นแล้วใช่ไหมครับ"
เมื่อเห็นว่าข้างในยังเงียบอยู่ลูกน้องของนำทัพเลยคิดว่าม่านเมฆอาจจะยังไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ไหนจึงไม่กล้าตอบพวกเขาลูกน้องของนำทัพเลยพูดชื่อของนำทัพ
"คุณม่านเมฆครับคุณนำทัพมีอะไรจะให้ผมแจ้งให้คุณทราบครับ"
เมื่อม่านเมฆได้ยินชื่อของนำทัพก็รู้สึกปลอดภัยขึ้นมาจึงตัดสินใจเปิดประตูออกไปเมื่อเปิดประตูออกไปแล้วม่านเมฆก็พบกับชายชุดดำสองคนที่ม่านเมฆรู้สึกคุ้นหน้าแต่คิดไม่ออกว่าเป็ใคร
"ครับ" ม่านเมฆขานรับทั้งสองคน
"คุณม่านเมฆจำพวกเราได้ไหมครับ" หนึ่งในชายชุดดำพูดขึ้น
"อ่า" ม่านเมฆพยายามนึกก็นึกไม่ออก
"ทำหน้าแบบนี้คือจำไม่ได้สินะครับ"
"อ่าครับ เราเคยรู้จักกันหรอครับ" ม่านเมฆถามออกไป
พวกเขารู้จักอยู่ฝ่ายเดียวน่ะสินพพูดในใจ
"จะว่างั้นก็ได้ครับ"
"คุณม่านเมฆจำเื่เมื่อวานได้ไหมครับ" กล้าถาม
"เื่เมื่อวานหรอ อืม" ม่านเมฆกำลังคิดถึงเื่เมื่อวานอีกครั้ง
"เราจำได้ว่าเรานัดไปจ่ายหนี้และหลังจากที่จ่ายเสร็จเรากำลังจะเดินออกมาแต่ก็รู้สึกมึนๆง่วงนอนแล้วหลังจากนั้นก็จำอะไรไม่ได้เลย แล้วพวกนายเป็ใครรู้จักคุณนำทัพด้วยหรอ"ม่านเมฆถาม
ขณะที่ม่านเมฆเล่าไปก็นึกเอะใจกับอาการที่ตัวเองเป็เมื่อวานขึ้นมานี่เขาโดนวางยาอีกแล้วหรอเนี่ย ม่านเมฆคิดในใจ
"เมื่อวานคุณนำทัพให้พวกเราคอยตามดูคุณม่านเมฆอยู่ครับ ตอนที่คุณม่านเมฆกำลังจะกลับพวกผมก็เห็นว่าคุณม่านเมฆเริ่มอาการไม่ดีและอยู่ดีๆพวกนั้นก็เข้าประชิดตัวคุณม่านเมฆพวกผมเลยเข้าไปช่วยคุณม่านเมฆออกมาครับ"
เมื่อม่านเมฆได้ยินที่หนึ่งในสองคนพูดก็กล่าวขอบคุณทั้งสองคนอย่างจริงใจ
"เราต้องขอบคุณพวกคุณด้วยนะครับไปที่ไปช่วยเราออกมา"
"คุณม่านเมฆไม่ต้องขอบคุณพวกผมหรอกครับเพราะพวกผมทำตามคำสั่งของคุณนำทัพ
เขาเป็หนี้บุญคุณนำทัพอีกแล้วสินะเ้าตัวคิดในใจ
"ยังไงเราก็ต้องขอบคุณอยู่ดี ว่าแต่ว่าตอนนี้เราอยู่ที่ไหนนะ"ม่านเมฆถามถึงที่อยู่ของตัวเองที่อยู่ในตอนนี้
"เชฟเฮาส์ของคุณนำทัพครับ"
ม่านเมฆเมื่อได้รู้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหนก็ได้แต่อ้าปากเหวอเพราะใ
"อ่า ละ แล้วคุณนำทัพล่ะครับ"ม่านเมฆถามเพราะั้แ่ที่คุยกันมาม่านเมฆยังไม่เห็นคุณนำทัพเลย
"คุณนำทัพเดินทางไปคุยงานที่มาเก๊าครับออกไปั้แ่เช้าตรู่แล้วแต่คุณม่านเมฆยังไม่ตื่นคุณนำทัพเลยให้เรารออยู่อธิบายเื่ราวให้คุณม่านเมฆฟังและคอยดูแลคุณม่านเมฆระหว่างนี้ด้วยครับอ่าพวกผมลืมแนะนำตัวเลย ผมชื่อนพนะครับส่วนอีกคนชื่อกล้า"
"ม่านเมฆครับ ว่าแต่ทำไมพวกคุณต้องคอยดูแลเราด้วยล่ะ"ม่านเมฆถามอย่างสงสัย
"เพราะเราไม่รู้ว่าพวกนั้นมันจะเลิกยุ่งกับคุณม่านเมฆไหมเราเลยต้องป้องกันไว้ก่อนครับ"นพอธิบาย
"อ่อ แต่เราต้องกลับไปอยู่ที่บ้านนะแล้วพวกคุณจะดูแลเรายังไง"ม่านเมฆถาม
"คุณนำทัพบอกว่าให้คุณม่านเมฆย้ายมาอยู่ที่นี้เลยครับ"
"แต่เราต้องไปเรียนและต้องดูแลแม่อีกนะ"
"คุณนำทัพบอกว่าให้พวกผมไปรับไปส่งคุณม่านเมฆถ้าคุณม่านเมฆอยากไปไหน และหลังจากเรียนหรือไปดูแลคุณแม่เสร็จคุณม่านเมฆก็ต้องกลับมาอยู่ที่นี่ครับ"
หรือนี่คือสิ่งที่คุณนำทัพอยากให้ม่านเมฆทำเพื่อตอบแทนแต่ว่าคุณนำทัพจะให้เขาอยู่ที่นี่เพื่อทำอะไรม่านเมฆยังคิดไม่ออกเลยว่าตัวเองจะสามารถทำอะไรที่นี่ได้สงสัยเขาจะต้องถามคุณนำทัพอีกครั้งเมื่อคุณนำทัพกลับมา
"แล้วจะให้เราทำอะไรตอนอยู่ที่นี่" ม่านเมฆถามในสิ่งที่ตัวเองจะต้องทำเมื่ออยู่ที่นี่
"คุณม่านเมฆคงต้องรอคุยกับคุณนำทัพเองแล้วล่ะครับ" นพตอบม่านเมฆ
เมื่อม่านเมฆได้ยินแบบนั้นก็คิดอยู่นานยังไงเขาก็ต้องอยู่ที่นี่สินะม่านเมฆได้แต่คิดว่าจะอ้างเหตุผลอะไรดีที่จะออกมาอยู่ข้างนอกกับแม่และน้องของตัวเองดี
ทางด้านลูกน้องของนำทัพเมื่อเห็นม่านเมฆเงียบไปจึงถามขึ้น
"วันนี้คุณม่านเมฆมีไปที่ไหนไหมครับพวกผมจะได้พาไป
ยังไง่นี้ม่านเมฆก็ต้องไปไหนมาไหนกับคนของคุณนำทัพเพื่อความปลอดภัยอยู่แล้วแต่มีอยู่ที่หนึ่งที่ม่านเมฆไม่อยากให้คนของนำทัพไปส่งก็คือที่มหาวิทยาลัยเพราะถ้ามีคนเห็นว่าม่านเมฆมีคนมารับมาส่งม่านเมฆก็คงต้องโดนคนอื่นนินทาไปทั่วเหมือนที่เคยเป็แต่ก็คงหนีไม่พ้นเพราะแค่เป็ม่านเมฆก็มีเื่ให้คนนินทาไปทั่วอยู่ดี
"วันนี้เรามีเรียน่บ่ายหลังเรียนเสร็จเราจะเข้าไปหาแม่ที่โรงพยาบาลและกลับไปเก็บของที่บ้าน"ม่านเมฆบอกถึงกิจกรรมของตัวเองที่จะต้องทำในวันนี้ให้กับนพและกล้าฟัง
"ครับ งั้นเดี๋ยวพวกผมพาไปทั้งหมดเลยครับ" นพว่า
"ขอบคุณครับ" ม่านเมฆขอบคุณทั้งสองคน
"งั้นระหว่างนี้คุณม่านเมฆจัดการตัวเองไปก่อนนะครับถ้าหิวก็แจ้งแม่บ้านได้เลยส่วนของคุณม่านเมฆพวกผมไปเก็บจากที่บ้านของคุณม่านเมฆมาให้บางส่วนแล้วนะครับอยู่ในตู้ห้องที่คุณม่านเมฆนอนนั่นแหละครับ"กล้าบอกม่านเมฆ
"ครับ"
หลังจากที่คุยกับนพและกล้าเสร็จม่านเมฆก็ขอตัวมาจัดการตัวเองและหลังจากนั้นม่านเมฆก็เดินทางไปเรียนดีที่คลาสเรียนวันนี้ของม่านเมฆเป็คลาสที่สามารถใส่ชุดไปรเวทเข้าเรียนได้ไม่อย่างนั้นเขาจะต้องขอให้ทั้งสองคนพาตัวเองกลับบ้านเพื่อที่จะกลับไปเอาชุดนักศึกษาที่อยู่บ้านเพื่อใส่เข้าเรียนอย่างแน่นอน
เมื่อม่านเมฆเดินทางมาถึงมหาวิทยาลัยด้วยรถหรูของนำทัพและอีกทั้งม่านเมฆยังลงจากรถทางด้านหลังคนขับและยังมีกล้าเดินลงมาเปิดประตูให้ม่านเมฆด้วยแค่นี้ก็ทำให้การกระทำนี้ถูกนำไปเป็หัวข้อสนทนาใหม่ของกลุ่มคนที่ไม่ชอบม่านเมฆได้แล้ว
ม่านเมฆจึงแอบกระซิบกับกล้าว่าครั้งหน้าไม่ต้องลงมาเปิดประตูให้ม่านเมฆแล้วเพราะครั้งนี้ม่านเมฆตั้งตัวไม่ทันและไม่คิดว่ากล้าจะมาเปิดประตูให้ตัวเองม่านเมฆเลยห้ามกล้าไม่ทันกล้าก็รับปากม่านเมฆว่าจะไม่ทำอีก
ม่านเมฆเมื่อนัดแนะเวลาที่ตัวเองจะเรียนเสร็จกับกล้าแล้วก็เดินเข้าคลาสไปโดยไม่สนใจสายตาอยากรู้อยากเห็นจากหลายคู่ที่ส่งมาให้ตัวเอง
ม่านเมฆเมื่อเดินเข้ามาถึงห้องเรียนจึงเลือกที่จะนั่งคนเดียวแต่ก็ยังมีคนมองม่านเมฆด้วยสายตาอยากรู้อยากเห็นเช่นเคย
ทั้งๆที่ม่านเมฆพึ่งลงจากรถมาไม่ถึงห้านาทีดีเลยและได้ตรงเข้าห้องเรียนมาเลยก็ยังโดนมองด้วยสายตาแบบนี้อีกเื่นั้นคงโดนกระจายข่าวไปทั่วแล้วล่ะสินะ ม่านเมฆคิดในใจ
หัวข้อสนทนาเื่ของม่านเมฆวันนี้คือม่านเมฆเปลี่ยนเสี่ยเลี้ยงคนใหม่ที่รวยกว่าเดิมจึงทำให้มีคนขับรถหรูนำเข้ามาส่งม่านเมฆก่อนจะออกมาม่านเมฆก็ได้ถามนพแล้วว่ามีรถเบากว่านี้ไหมและม่านเมฆก็ได้คำตอบว่าคันนี้เบาสุดแล้วสำหรับรถของนำทัพม่านเมฆที่ได้ยินก็ได้แต่ถอนหายใจให้กับความรวยของนำทัพ
ขณะที่ม่านเมฆกำลังเตรียมตัวที่จะเริ่มต้นเรียนนั้นกิ๊ฟซี่ ดาวและเมเปิ้ล ก็เดินมานั่งข้างๆม่านเมฆ
"สวัสดีจ้าม่าน"ดาวเป็คนแรกที่เอ่ยทักม่านเมฆขึ้นหลังจากนั้นทั้งสองคนก็ทักทายม่านเมฆ
"อืม สวัสดีทุกคน" ม่านเมฆทักทายทั้งสามคนเสียงเรียบ
สามสาวที่เห็นท่าทางของม่านเมฆก็ได้แต่แอบหมั่นไส้ม่านเมฆในใจ
"เห็นคนแอบคุยกันว่าม่านลงมาจากรถหรูนำเข้าแถมยังมีคนลงมาเปิดประตูให้ม่านอีกเหมือนเ้าหญิงเลยเนอะ"เมเปิ้ลพูดกับม่านเมฆด้วยน้ำเสียงที่ใครฟังก็รู้ว่าประชดประชัน
ม่านเมฆก็เลือกที่จะยิ้มให้กับเมเปิ้ลและให้ความเงียบเป็คำตอบ
"จะไม่บอกพวกเราหน่อยหรอว่าอะไรเป็ยังไงเราเป็เพื่อนม่านนะเนี่ยเขาหาว่าม่านเปลี่ยนเสี่ยเลี้ยง อุ๊บส์เราไม่ได้ว่าม่านนะเราแค่พูดตามที่คนเขาพูดกันน่ะ" กิ๊ฟซี่ว่า
"อ่า เขาจะเข้าใจยังไงก็ให้เขาเข้าใจไปเถอะเราี้เีพูด"ม่านเมฆบอกกับกิ๊ฟซี่
ก่อนหน้านี้ไม่ใช่ว่าม่านเมฆไม่พยายามที่จะแก้คำนินทาเื่ตัวเองที่มาจากคนอื่นแต่ม่านเมฆลองทำแล้วแต่ก็ไม่มีใครสนใจที่ม่านเมฆแก้ข่าวไปเลยสักคนม่านเมฆจึงได้เลิกคิดที่จะแก้ตัวเื่ของตัวเองไปโดยปริยาย
"งั้นก็แสดงว่าม่านยอมรับกับสิ่งที่คนอื่นเขาพูดงั้นสิ" ดาวว่า
ม่านเมฆเลือกที่จะเงียบและหนึ่งในสามคนนั้นก็ดูเหมือนจะมีเื่ที่จะพูดกับม่านเมฆอีกแต่ก็ไม่ทันเพราะอาจารย์เริ่มสอนแล้ว
ม่านเมฆเลยหันมาสนใจอาจารย์ที่กำลังสอนอยู่โดยปล่อยให้สามสาวมองมาที่ม่านเมฆอย่างสงสัยเพราะทุกครั้งที่เกิดเื่แบบนี้ม่านเมฆจะอธิบายให้พวกเธอฟังแต่ครั้งนี้ม่านเมฆเลือกที่จะเงียบแทนที่จะอธิบายให้พวกเธอฟัง
หลังจากเลิกคลาสสามสาวก็ชวนม่านเมฆไปเดินห้างซื้อของกันต่อแต่ม่านเมฆปฏิเสธเพราะม่านเมฆต้องไปหาแม่ต่อแต่ดูเหมือนว่าสามสาวจะไม่เข้าใจม่านเมฆจึงได้พยายามคะยั้นคะยอม่านเมฆที่ตอนนี้กำลังยืนรอนพและกล้ามารับ
เมื่อรถมาจอดข้างหน้าม่านเมฆม่านเมฆเลยตัดสินใจบอกลาสามสาวและขึ้นรถไปทิ้งให้สามสาวมองตามม่านเมฆไปด้วยแววตาที่แฝงไปด้วยความโกรธ
ม่านเมฆเดินทางมาถึงโรงพยาบาลที่แม่อยู่โดยที่นพและกล้าจะรออยู่ข้างล่างถ้าม่านเมฆเสร็จแล้วให้โทรหาพวกเขาเลย ม่านเมฆก็รับปากและขึ้นไปหาแม่ตัวเอง
"พี่ม่านมาแล้วหรอ" เป็ม่านฟ้าที่เอ่ยทักพี่ตัวเองด้วยความดีใจ
"แม่เป็ไงบ้างฟ้า" ม่านเมฆยิ้มให้น้องชายตัวเองและถามถึงอาการของแม่
"หมอบอกอีกหนึ่งอาทิตย์ร่างกายแม่ก็จะพร้อมผ่าตัดแล้ว"ม่านฟ้าบอกม่านเมฆ
"ดีจัง เดี๋ยวแม่ก็จะหายแล้วนะ" ม่านเมฆพูดกับแม่
พิรุณเมื่อเห็นลูกพูดแบบนั้นก็ได้แต่ยิ้มและถามม่านเมฆถึงสิ่งที่ตัวเองอยากรู้
"ม่านเจอน้าเขาบ้างไหมลูก" พิรุณถามถึงน้องชายตัวเองด้วยความเป็ห่วง
เพราะม่านเมฆไม่อยากให้แม่ตัวเองเครียดก่อนที่จะผ่าตัดม่านเมฆเลยเลือกที่จะไม่บอกสิ่งที่น้าทำกับตัวเองให้แม่ฟัง
"ม่านไม่เห็นนะแม่แต่แม่ไม่ต้องเป็ห่วงนะม่านจ่ายหนี้เสี่ยดนัยให้น้าไปแล้วป่านนี้น้าเขาคงไม่ต้องหนีอีกแล้ว"
"ม่านไปเอาเงินเยอะขนาดนั้นมาจากไหนลูก" พิรุณถามม่านเมฆด้วยความใเพราะไม่คิดว่าลูกตัวเองจะมีเงินมากขนาดนั้นไปใช้หนี้แทนน้องชายตัวเอง
"นั่นสิพี่ม่าน เงินเยอะขนาดนั้น" ม่านฟ้าก็สงสัย
"เ้านายม่านเขารวยอ่ะแม่เขาเลยช่วยม่านแล้วเขาจะให้ม่านไปทำงานตอบแทนเขา วันนี้ม่านก็เลยว่าจะมาคุยกับแม่และฟ้าเื่นี้แหละ"ม่านเมฆว่าและหันไปพูดกับม่านฟ้าต่อ
"พี่อาจจะฝากเราให้ดูแลแม่แทนพี่ด้วยนะพี่ต้องไปอยู่ที่นั่นเลยเพราะมันสะดวกต่อการทำงานน่ะ"ม่านเมฆฝากม่านฟ้าให้ดูแลแม่
"น้องดูแลแม่ได้แต่พี่ม่านจะไปนานเลยหรอ ฟ้าจะไม่เห็นพี่ม่านเลยหรอ"ม่านฟ้าถามพี่ด้วยน้ำเสียงโอดครวญ
"พี่ก็จะแวะไปหาเรากับแม่บ้างนั่นแหละแต่อาจจะไม่ได้ไปบ่อยเพราะพี่เกรงใจเ้านาย"ม่านเมฆว่า
พิรุณที่เงียบอยู่นานจึงพูดขึ้น
"งานที่ลูกจะไปทำคืองานที่ดีใช่ไหม ลูกไม่ได้ไปทำอะไรผิดใช่ไหม"พิรุณถามม่านเมฆเพราะเงินที่ม่านเมฆได้มาจากเ้านายไม่ใช่เงินน้อยๆพิรุณจึงถามม่านเมฆเพื่อความแน่ใจเธอไม่อยากให้ลูกตัวเองไปทำอะไรไม่ดี
"โธ่แม่ ม่านจะไปทำอะไรไม่ดีได้ยังไงล่ะครับ" ม่านเมฆบอกแม่ยิ้มๆ
"งั้นก็แล้วไป ไปทำงานกับเขาก็ทำให้เต็มที่ล่ะเขาอุตส่าห์ช่วยเรา" พิรุณเมื่อเห็นว่าม่านเมฆไม่มีพิรุธอะไรเลยสบายใจ
"ครับแม่ ม่านก็ตั้งใจไว้แบบนั้น"
ม่านเมฆได้อยู่พูดคุยกับแม่และน้องอีกสักพักก่อนจะขอตัวกลับเพื่อจะไปเก็บของที่บ้านของตัวเองต่อ
ม่านเมฆอาศัยอยู่ในเชฟเฮาส์ของนำทัพมาเป็วันที่สี่แล้วและม่านเมฆก็ยังมีนพและกล้าคอยไปส่งเหมือนเดิมจึงทำให้ม่านเมฆโดนซุบซิบเื่นี้ทุกวันแถมยังหนักขึ้นอีกเพราะทั้งสองคนเหมือนจะแกล้งม่านเมฆด้วยการเปลี่ยนรถมารับส่งม่านเมฆทุกวันทำให้คนพูดถึงม่านเมฆไม่หยุดรวมถึงสามสาวที่ม่านเมฆมองเป็เพื่อนมาก่อนก็มีแสดงอาการต่อม่านเมฆแปลกไปจากเดิมหรือทั้งสามคนอาจจะแสดงออกกับม่านเมฆแบบนี้มาั้แ่แรกแต่ม่านเมฆแค่ไม่รู้ก็ได้
ม่านเมฆอยู่ที่เชฟเฮาส์ของนำทัพโดยที่ม่านเมฆไม่ได้ทำอะไรเลยเขาเบื่อจะตายอยู่แล้วชีวิตก่อนหน้านั้นของม่านเมฆถึงกับต้องวิ่งทำพาร์ทไทม์สลับกับไปเรียนแต่นี่กลับไม่มีอะไรให้เขาทำเลยด้วยซ้ำม่านเมฆเลยไม่ชิน
วันนี้เป็วันหยุดของม่านเมฆม่านเมฆจึงคิดว่าจะเข้าไปในครัวสักหน่อยเผื่อจะหาอะไรทำได้
ม่านเมฆตั้งใจจะเดินไปที่ครัวแต่ก็พบกับป้าแม่บ้านที่อยู่ห้องโถงก่อน ม่านเมฆสนิทกับทุกคนที่อยู่ในเชฟเฮาส์ของนำทัพหมดแล้ว แหงล่ะก็ม่านเมฆไม่ได้ทำอะไรเลยนี่หน่าเขาจึงต้องหาชวนคนนั้นคนนี่คุยไปเรื่อยจนตอนนี้ม่านเมฆสนิทกับทุกคนไปแล้ว
"อ้าว คุณม่านตื่นแล้วหรอคะ รับอาหารเช้าเลยไหม" ป้าแม่บ้านถามม่านเมฆ
"รับเลยก็ได้ครับ" ม่านเมฆว่าแต่แทนที่ม่านเมฆจะนั่งรออาหารที่โต๊ะม่านเมฆกลับเลือกที่จะเดินตามป้าแม่บ้านเข้าไปในครัวแทน
"คุณม่านเข้ามาทำไมคะเดี๋ยวกลิ่นอาหารติดเสื้อผ้านะ"ป้าแม่บ้านถามม่านเมฆเมื่อเห็นม่านเมฆเดินตามตัวเองเข้ามา
"ม่านเบื่อน่ะครับอยากหาอะไรทำ ที่นี่มีที่อบขนมไหมครับ" ม่านเมฆถาม
"มีนะคะ คุณม่านจะทำขนมหรอคะ"
"ใช่ครับ ม่านว่าจะหาอะไรทำน่ะครับ"
"งั้นคุณม่านเข้าไปอีกห้องเลยค่ะ ห้องข้างๆห้องครัวเป็ห้องทำขนมค่ะ"ป้าแม่บ้านบอกม่านเมฆ
ม่านเมฆได้ยินแบบนั้นก็ดีใจเพราะคิดว่าตัวเองจะมีอะไรทำแล้วก่อนที่ม่านเมฆจะเดินออกไปก็ได้ยินป้าแม่บ้านพูดขึ้นมาก่อน
"เห็นว่าคุณนำทัพกลับมาวันนี้นะคะคุณม่านลองทำขนมต้อนรับคุณนำทัพดีไหมคะ"ป้าแม่บ้านบอกกับม่านเมฆพร้อมกับส่งสายตาแปลกๆมาให้ม่านเมฆ
"คะ ครับ"ม่านเมฆตอบป้าแม่บ้านด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักเพราะรู้สึกแปลกๆกับสายตาของป้า
หลังจากที่ม่านเมฆทานอาหารเช้าเสร็จก็ได้ขลุกตัวอยู่ที่ห้องทำขนมทั้งวันโดยไม่รู้ว่านำทัพได้เดินทางมาถึงแล้ว
นำทัพที่เดินทางมาถึงเชฟเฮาส์ของตัวเองแล้วก็ได้แต่หงุดหงิดเพราะทุกคนออกมาต้อนรับเขาแต่เขากลับไม่เจอคนนั้นที่นำทัพหวังว่าจะเจอหลังจากทำงานมาเหนื่อยๆ
สาวใช้เดินมารับของจากนำทัพเพื่อที่จะนำไปเก็บนำทัพจึงเดินดุ่มๆเข้าไปในบ้านแต่ก็ไม่เจอกับคนที่ตัวเองอยากเจอแต่เพราะความปากหนักของนำทัพจึงทำให้เ้าตัวไม่แม้แต่จะถามคนในบ้านว่าม่านเมฆไปไหน
นำทัพที่กำลังจะเดินขึ้นไปบนห้องเพื่อชำระล้างกายให้สบายคลายจากความเหนื่อยล้าที่เขาเร่งทำงานเพื่อที่จะรีบกลับมาแต่ก็เจอเข้ากับม่านเมฆที่ถือถาดขนมส่งยิ้มมาให้นำทัพอย่างแป้นแล้น
"คุณนำทัพมาถึงแล้วหรอครับ ผมทำขนมไว้ให้คุณนำทัพด้วยนะ" ม่านเมฆพูดกับนำทัพด้วยน้ำเสียงร่าเริง
แต่ด้วยความที่นำทัพกำลังหงุดหงิดอีกฝ่ายอยู่จึงทำให้นำทัพเผลอพูดจาทำร้ายจิตใจม่านเมฆไป
"ฉันไม่กิน ใครใช้ให้เธอทำ ยุ่งไม่เข้าเื่"นำทัพว่าให้ม่านเมฆแล้วเดินขึ้นไปบนห้อง หึ ไม่ออกมาต้อนรับเขาเอาแต่ทำขนมอยู่นั่นนำทัพบ่นให้ม่านเมฆในใจโดยลืมไปว่าขนมนั่นที่นำทัพว่าม่านเมฆก็ทำให้ตัวเอง
////////////////////
มาแน้วววววว
อิพี่นำทัพมันเป็หมาว้อ 5555
พระเอกเราคะแนนติดลบอีกแล้วล้านคะแนนจากเดิมที่ยังติดอยู่ด้วยอ่ะนะ มัมหมีม่านเมฆกำหมัด
ฝากคอมเมนท์กันด้วยน๊าาาาา
951
