นกพิราบข่าวสารสีดำ
(ศัตรูเผยหน้า + ศึกกลางวัง + ความทรงจำชัดขึ้น)
ลมเย็นก่อนพายุตวัดแรงจนคบไฟหน้าตำหนักดับพรึ่บ
เสียง “ครืน—!” ของแรงกระแทกทำทั้งวังะเื
ซูอินใ
แต่ก็ยังจับมือองค์ชายฉีอวิ้นไว้แน่น
จนเขาต้องก้มมอง ยิ้มมุมปากทั้งที่สถานการณ์แทบจะตายกันหมด
“ข้าเพิ่งสัญญาว่าจะไม่ปล่อยมือเ้า
เ้าเลย…จับแน่นขนาดนี้เลยหรือ?”
ซูอินหน้าแดง
แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาปฏิเสธ
เสียงแผดร้องลากยาวดังบนท้องฟ้า
ก่อนร่างสีดำทมิฬขนาดมหึมา
จะโผลงมาจากหลังคาวังหลวง—
อสูรปีกเหล็ก (เหวยฉี)
ปีศาจระดับสูง
ผู้ขึ้นชื่อเื่ความเร็วและพลังทำลายล้าง
กรงเล็บสีโลหะของมันฟาดใส่กำแพง
จนหินแตกกระจายเหมือนกระดาษ
เ้าหน้าที่ทหารวังะโลั่น
“ป้องกันเขตวัง!! ห้ามให้มันผ่านไปเด็ดขาด!”
องค์ชายฉีอวิ้นคว้าดาบ
บังคับซูอินให้หลบหลังตน
“ซูอิน อยู่ใกล้ข้า ห้ามแยกออกไปเด็ดขาด!”
ซูอินเบิกตากว้าง
“ข้าทำอะไรได้บ้างคะ! ข้าไม่ใช่คนฝึกกำลังภายใน—”
ฟึ่บ!
ยังไม่ทันจบประโยค
นกพิราบสีดำตัวหนึ่ง
ก็บินผ่านศีรษะเธอ
ปีกสั่นเหมือนหัวเราะเยาะ
มันลงจอดบนไหล่ซูอิน—อย่างจงใจ
เธอใจนตัวแข็ง
“อ๊ายยยย!! องค์ชาย—มีอะไรดำ ๆ อยู่บนข้าาา!”
องค์ชายหันมาทันที
คิดว่าเป็ปีศาจอีกตัว
แต่เมื่อเห็นว่าเป็แค่นกพิราบก็ใเบาๆ
แต่สีของมัน…ดำสนิทจนผิดปกติ
และดวงตาเหมือนมีมนต์สะกด
องค์ชายพูดเสียงเครียดลง
“นั่นไม่ใช่นกธรรมดา…
มันคือ ‘นกพิราบข่าวสารสีดำ’”
ปีกของมันส่องประกายสีดำเหมือนหมึกมอด
ก่อนจะค่อย ๆ คายกระดาษแผ่นหนึ่งออกมา
ปล่อยลงบนฝ่ามือซูอินพอดี
เธอรู้สึกถึงแรงเย็นแทรกซึมเข้าแขน
ราวกับสิ่งนี้มาจากคนที่ไม่ควรมองหน้า
ใบจดหมายเขียนด้วยตัวอักษรเืสีดำ
“ถึง…หญิงผู้ตื่นจากความตาย”
“เ้าคืนมาแล้วจริงหรือ ซูอิ๋น?”
“ภพก่อนเ้าตายเพราะความโง่ของตัวเอง
ภพนี้…เ้าก็อย่ารอดเลย”
ซูอินหน้าซีด
มือสั่น
หัวใจเต้นแรงจนเสียงดังในหู
องค์ชายฉีอวิ้นคว้าจดหมาย
ฉีกมันทันที
หมึกสีดำพลันทลายเป็ควันพิษ
องค์ชายรีบใช้ดาบดูดพิษเข้าไปในปลายคม
ก่อนฟาดลงพื้นเพื่อสลายมัน
ซูอินตะลึง
“ท่าน…เสี่ยงขนาดนั้นเพื่อข้า…”
องค์ชายพูดเสียงต่ำ
เต็มไปด้วยความโกรธและความหวงแกมหวั่นไหว
“ใครก็ตามที่คิดแตะต้องเ้า…
ข้าจะฟันมันให้เป็หมื่นชิ้น”
ซูอินแก้มร้อนวาบ
แม้สถานการณ์กำลังโคตรอันตราย
แต่หัวใจเธอดันเต้นราวกับอยู่ในฉากโรแมนติกซะงั้น
ทันทีที่จดหมายสลายไป
ซูอินรู้สึกถึงภาพความทรงจำวูบหนึ่ง
แทรกเข้ามาเหมือนแสงฟ้าแลบ
ภาพของ—
หญิงหนึ่งในชุดขาว
กำลังร้องไห้
โอบร่างที่กำลังจะตายของตนเองไว้
เสียงหนึ่งดังแ่ ๆ ในหัว
“อย่าเชื่อใคร…
แม้กระทั่งคนที่เ้ารักที่สุด…”
ซูอินสะดุ้ง
กุมขมับ
ร่างโอนเอน
องค์ชายรีบโอบเอวรับไว้ทันที
เกิดเป็ฉาก—
Pulled-Into-His-Arms Scene
(ดึงเข้ามาในอ้อมแขนทันเวลา)
ซูอินหน้าแดง
หัวใจเต้นแรงจนแทบเป็ลมจริง ๆ
องค์ชายถามอย่างร้อนใจ
“ซูอิน…เ้าเห็นอะไร?”
“เสียงผู้หญิงคนหนึ่ง…ร้องไห้เพคะ
เธอ…เหมือนเป็ข้า
แต่ไม่ใช่ข้า
เธอบอกว่า—ห้ามเชื่อคนที่ข้ารักที่สุด”
องค์ชายชะงักไปหนึ่งวินาที
ั์ตาหม่นลงจนแทบดำสนิท
“…พูดถึงข้าใช่หรือไม่”
ซูอินเงียบ
เพราะในความทรงจำ
ใบหน้าที่ผู้หญิงคนนั้นร้องไห้ถึง—
เบลอ
แต่การร้องไห้นั้นเต็มไปด้วยความรัก
และความเ็ปสุดขั้วหัวใจ
องค์ชายฉีอวิ้นฝืนยิ้ม
ยื่นมือแตะแก้มเธออย่างอ่อนโยนที่สุดในชีวิตเขา
“ไม่ว่าในชาติก่อน ข้าจะเป็อย่างไร
แต่ชาตินี้…ข้าจะเป็เพียงคนที่ปกป้องเ้า
เท่านั้น”
ซูอินมองเขา
ลมหายใจกระทบกัน
บรรยากาศแทบจะเข้าฉาก Almost Kiss Scene อีกแล้ว—
ถ้าไม่ใช่เพราะ—
เสียงหัวเราะเย็นะเืดังจากยอดหลังคา
“ช่างโรแมนติกดีจริง ๆ
องค์ชายผู้สูงส่ง…กับหญิงที่ควรตายไปแล้ว”
ทั้งคู่เงยขึ้น
และเห็นร่างชายชุดคลุมดำ
ขนตายาว
ดวงตาทอง
ยืนบนหลังคาเหมือนเงาปีศาจ
“เ้า—!” องค์ชายกัดฟันแน่น
เขานั้นคือ…
เ้าเสวียนเิ
หนึ่งในสี่เทพปีศาจระดับสูง
ผู้มีหน้าที่เฝ้าประตูระหว่างภพคนและปีศาจ
เขามองซูอิน
ยิ้มเยาะ
เหมือนพบของเล่นที่ตามหามานาน
“หายไปตั้งพันปี
เ้ายังไม่ตายจริง ๆ ด้วยสินะ—
เ้าของตราดาวเจ็ดแฉก”
ซูอินหน้าซีด
ร่างสั่นวาบเหมือนถูกสายฟ้าฟาด
องค์ชายฉีอวิ้นชักดาบ
ยืนกำบังเธอ
น้ำเสียงเย็นจนเหมือนฆ่าคนมาแล้วครึ่งแผ่นดิน
“เหวี่ยงมีดมาที่ข้า—
แต่อย่าแตะต้องเธอแม้แต่เงา”
เสวียนเิหัวเราะ
ปีกเหล็กบนท้องฟ้าซัดลงมาอีกระลอก
กลืนแสงจันทร์จนมืดสนิท
และศึกใหญ่กลางวังก็เริ่มขึ้นจริง ๆ
⭐ จบบทที่ 28: นกพิราบข่าวสารสีดำ(เปิดตัววายร้ายตัวจริง, สิ่งที่ตามหาจากชาติก่อนเริ่มโผล่, โรแมนซ์แน่นแบบหัวใจเต้นไม่พัก
1K
