ตอนที่ 9 ลืมกันแล้วหรือ
วาดฝันรีบปลีกตัวเดินออกมาจากตัวบ้านตรงไปยังสวนหลังบ้านที่เงียบสงบเธอทรุดตัวนั่งลงบนม้านั่งตัวยาวที่ตั้งอยู่กลางสวนถอนหายใจออกมาอย่างแรง พยายามขจัดความรู้สึกฟุ้งซ่านที่อยู่ภายในใจให้จางหายไป
ในขณะที่วาดฝันกำลังจมอยู่กับความคิดของตัวเองเสียงฝีเท้าหนักก็ดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้เธอต้องรีบเงยหน้าขึ้นมองด้วยความใ
“ออกมานั่งเล่นคนเดียวตรงนี้เองเหรอครับคุณวาดฝัน” เสียงทุ้มนุ่มของภูทัชดังขึ้นใกล้ๆ
วาดฝันเบิกตากว้างหัวใจเต้นแรงขึ้นมาอีกครั้งอย่างควบคุมไม่ได้เธอไม่คาดคิดว่าภูทัชจะเดินตามเธอออกมาถึงในสวน
“คุณ… คุณภูทัช”วาดฝันเอ่ยเรียกชื่อเขาเสียงแ่ เธอหยัดตัวลุกขึ้นยืนอย่าง้าเตรียมตัวหนี
“ขอผมนั่งด้วยคนนะ”ภูทัชพูดออกมาหน้าตายราวกับไม่เห็นท่าทีลนลานของหญิงสาวตรงหน้า เขาทรุดตัวนั่งลงบนม้านั่งข้างๆวาดฝันด้วยท่าทีที่เรียบเฉย
วาดฝันนั่งลงบนม้านั่งอีกครั้งอย่างเก้ๆกังๆ พยายามเว้นระยะห่างจากภูทัชให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้เธอไม่กล้าที่จะสบตาเขา ได้แต่ก้มหน้างุดมองพื้นหญ้าสีเขียว
“ทำไมต้องหนีหน้าผมด้วยล่ะ”ภูทัชถามขึ้นมากลางปล้องด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความขบขันเล็กน้อย “เมื่อคืนก่อนพวกเรายังจูบกันอยู่เลย”
คำกล่าวของภูทัชทำเอาวาดฝันถึงกับใบหน้าร้อนผ่าวเธอรีบปฏิเสธเสียงแข็งเป็พัลวันด้วยความตื่นตระหนก“ไม่ได้จูบกันสักหน่อย...แค่กอดเท่านั้นเอง”
“ยังจำได้นี่นา”
“คุณ..นี่คุณแกล้งฉันหรือ”วาดฝันแหวขึ้นมาเมื่อคิดได้ว่าเธอเสียรู้ชายหนุ่มตรงหน้าเข้าให้แล้ว
ภูทัชหัวเราะหึๆ ในลำคอพร้อมจ้องมองวาดฝันอย่างไม่กะพริบตา ใบหน้าโน้มเข้ามาใกล้เธอราวกับ้าล้อเลียน“รู้ตัวแล้วหรือ”
วาดฝันหน้าแดงก่ำขึ้นมาเธอทั้งโกรธทั้งอาย “คืนนั้นฉันเมาไม่รู้เื่คุณเลิกพูดถึงเื่นี้ได้แล้ว”
ภูทัชหัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างนึกสนุกดวงตาคมกริบเป็ประกายเ้าเล่ห์ “ทำไมล่ะครับ คืนนั้นก็เป็ความทรงจำที่ผมลืมไม่ลงทีเดียว”
วาดฝันรีบยกมือขึ้นปิดปากภูทัชเอาไว้แทบไม่ทันเธอไม่้าเอ่ยถึงเื่คืนนั้นอีกต่อไปแล้ว “คุณนี่ พูดไม่รู้เื่” วาดฝันค่อยๆลดมือลงจากปากของภูทัชอย่างช้าๆ ใบหน้ายังคงแดงก่ำด้วยความอับอายเธอไม่กล้าที่จะสบตาภูทัช ได้แต่ก้มหน้างุดมองพื้นอีกครั้ง
“เอาละๆผมไม่พูดเื่คืนนั้นของเราแล้วก็ได้ แต่พวกเราคงได้เจอกันอีกบ่อยๆเพราะงั้นคุณก็เลิกหลบหน้าผมได้แล้ว”
“ฉันเปล่าหลบหน้าคุณสักหน่อย”วาดฝันรีบแก้ตัวออกมาในทันที ทั้งที่ใบหน้าของเธอยังคงเอาแต่ก้มมองพื้นหญ้าไม่หยุด
ยังไม่ทันที่ภูทัชจะพูดอะไรต่อแม่บ้านก็เดินเข้ามาหาคนทั้งสอง “คุณทรงกลดให้มาเชิญคุณค่ะ”
ภูทัชพยักหน้ารับก่อนจะหันไปมองวาดฝันอีกครั้ง “แล้วไว้พบกันนะ...วาดฝัน”
วาดฝันได้แต่เม้มปากแน่นมองร่างหนาที่เดินเข้าไปในบ้านจนลับตา ก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่เธอรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ก่อนจะกดหาเหมือนแพรในทันที
“แพร...เกิดเื่ใหญ่แล้ว”วาดฝันรีบรายงานเสียงตะกุกตะกัก
“มีเื่ใหญ่อะไรหรือ”
“ผู้ชายคนนั้น...”วาดฝันรีบเล่าต่ออย่างตื่นเต้น
“ผู้ชาย...ใครกัน”
“ก็คุณภูทัชไงที่ฉันไปสร้างวีรกรรมกับเขาไว้ วันนี้เขามาทานข้าวที่บ้าน คุณภูทัชเป็หุ้นส่วนธุรกิจของกลด”วาดฝันเล่าต่ออย่าง้าหาคนร่วมรับฟัง
“เฮ้ย...จริงดิ...เหลือเชื่อเลยหรือนี่จะเป็พรหมลิขิต” เหมือนแพรรีบร้องออกมาอย่างตื่นเต้นแกมล้อเลียน
“บ้าน่า...ฉันอายแทบแย่ไม่รู้จะทำตัวยังไงดีเลย แทบอยากเอาหน้ามุดดินหนีทีเดียว”วาดฝันยังคงบ่นกระปอดกระแปด
เสียงหัวเราะของเหมือนแพรดังออกมานอกโทรศัพท์เธอพอจะจินตนาการท่าทีของวาดฝันได้มากทีเดียว
“เลิกหัวเราะได้แล้ว ฉันจะทำยังไงดี”วาดฝันยังคงร้อนรนปรึกษาเพื่อนรักต่อไป
“ก็ไม่เห็นต้องทำยังไงเลย ถ้าเขาสนใจแกก็ดีไปไม่สนใจก็เฉยๆ” เหมือนแพรพูดออกมาเสมือนเป็เื่เล็กน้อยเอามากๆ
“แกก็พูดได้นี่ ไม่ใช่แกสักหน่อย”วาดฝันยังคงบ่นอุบไม่หยุด
“งั้นให้ฉันไปรับที่บ้านไหมวันนี้ไอ้สองชวนไปเที่ยว พวกมันบ่นถึงแกอยู่พอดี” เหมือนแพรเปลี่ยนเื่ในทันที
“ก็ดีเหมือนกันไม่อยากอยู่เจอหน้าคุณภูทัช” วาดฝันรีบตัดสินใจหนีหน้าภูทัชในทันทีเธอรีบขึ้นไปข้างบนพร้อมกับเปลี่ยนเสื้อผ้าออกจากบ้านไปอย่างรวดเร็ว
ในค่ำคืนนั้น วาดฝันและเหมือนแพรก็กลับมาเยือน “The Babylon” อีกครั้ง บรรยากาศในผับยังคงคึกคักและครึกครื้นเหมือนเช่นเคยแสงสีเสียงอลังการกระตุ้นเร้าความสนุกสนานในหัวใจ
วาดฝันในชุดปาดไหล่เผยให้เห็นบ่าเนียนเดินคู่มากับเหมือนแพรที่อยู่ในชุดมินิเดรสสีดำสุดเซ็กซี่ระหว่างที่วาดฝันกำลังเพลิดเพลินกับการเต้นรำไปตามจังหวะเพลงสนุกๆที่ดีเจเปิดอยู่นั้นเองก็มีชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีขาวสะอาดตาเดินเข้ามาทักทายเธอด้วยรอยยิ้มมีเสน่ห์
“สวัสดีครับขอผมชนแก้วกับคุณหน่อยได้ไหมครับ” ชายหนุ่มคนนั้นเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลดวงตาเป็ประกายเ้าชู้
วาดฝันถึงกับชะงักไปเล็กน้อย แม้ว่าเวลามาเที่ยวมักจะมีชายหนุ่มเข้ามาทำความรู้จักกับเธออยู่บ่อยครั้งแต่เธอกลับไม่อาจเคยชินกับการถูกจู่โจมเช่นนี้ได้เลย วาดฝันได้แต่ยืนอึกอักอย่างไม่รู้จะตอบกลับเช่นใด
“เอ่อ… คือว่า…”วาดฝันอ้ำอึ้ง พยายามหาคำพูดที่เหมาะสมมาปฏิเสธชายหนุ่มคนนั้นอย่างสุภาพ ก่อนจะขยับมือไปสะกิดเหมือนแพรที่ยืนอยู่ด้านข้างอย่าง้าขอความช่วยเหลือ
เหมือนแพรหันมาพร้อมกับยิ้มหวานใส่ชายหนุ่มคนดังกล่าว“ขอโทษนะคะ คนนี้มีคนจองแล้ว”เหมือนแพรดึงวาดฝันเข้ามาหาตัวเองอย่างแสดงความเป็เ้าของทำเอาชายหนุ่มคนดังกล่าวถึงกับยิ้มเจื่อนแล้วเดินจากไปอย่างเซ็งๆ
วาดฝันยิ้มกว้างออกมาพร้อมโน้มหน้าลงแนบบนบ่าของเพื่อนสาวอย่างออดอ้อนออเซาะเหมือนแพรได้แต่หัวเราะอย่างเอ็นดู ก่อนจะยกแก้วขึ้นชนกันอีกครั้ง
แต่ยังไม่ทันจะหายใจได้ทั่วท้องก็มีชายหนุ่มคนใหม่เดินเข้ามาขอชนแก้วกับวาดฝันอีกครั้งเหมือนแพรที่กำลังจะออกตัวเข้ามาขวาง จู่ๆ ก็มีร่างหนาทะมึนยืนขนาบร่างบางของวาดฝันจากด้านหลังสองมือแข็งแรงโอบกระชับเอวบางของวาดฝันไว้แน่น ร่างกายของเธอแนบชิดเข้ากับแผงอกอุ่นกว้างในทันที
“ขอโทษที...คนนี้แฟนผม”เสียงทุ้มนุ่มที่คุ้นเคยดังกระซิบข้างหูวาดฝันน้ำเสียงเ็าและดุดันอย่างที่เธอจำได้ขึ้นใจ
คุณภูทัช!
3K
