วันต่อมา เฟยหลงตื่นขึ้นมาตั้งเเต่ฟ้ายังไม่สว่าง
เพื่อเตรียมตัวเข้าป่า ก่อนไปเขาเลยไปหาบน้ำมาใส่ไว้
ให้คนในครอบครัวไว้ใช้จนเต็ม
ระยะทางจากบ้านถึงลำธารไม่ไกลมากนัก
เพราะบ้านของเฟยหลงอยู่ท้ายสุดหมู่บ้านใกลู้เา
เลยได้ใช้ประโยชน์จากลำธารที่ไหลมาจากูเา
เมื่อเสร็จเเล้วก็ถือตะกร้าเเละมีดเล่มเล็กพกติดตัวไป
เดินมาจนถึงตีนเขาก็เริ่มรู้สึกได้ถึงความวังเวง
ไม่เเปลกใจเลยที่ชาวบ้านจะไม่ค่อยขึ้นไปบนูเากัน
ได้เเต่หาของป่ากันอยู่บริเวณตีนเขา
ก็มีบ้างที่พรานในหมู่บ้านจะเข้าไปล่าสัตว์
เเต่ก็ไม่ได้เข้าไปในป่าลึกมาก
เต็มที่ก็เเค่ดักกระต่าย ล่าไก่ป่ากันเพียงเท่านั้น
ขึ้นชื่อว่าูเาย่อยมีสัตว์ป่าดุร้ายเเน่นอน เช่นหมาป่า หมูป่า
โชคร้ายหน่อยอาจจะเจอหมีหรือเสือก็ได้
เเค่คิด""เฟยหลงก็รู้สึกหวั่นๆคิดมาในใจ
"ทำไมนะทะลุมิติมาถึงไม่มีค วามสามารถพิเศษอะไร
เเบบในนิยายเลย เเต่ปู่เทพเคยบอกไว้ว่าจะส่งผู้ช่วยมาให้
หวังไว้ว่าจะคนที่มีความสามารถนะ
"" เฟยหลงเดินไปเรื่อยๆตามรอยทางเดินที่น่าจะเป็ทาง
ที่ชาวบ้านขึ้นมาหาของป่ากัน มองซ้าย-ขวา
ก็ยังไม่เจออะไรที่จะนำไปขายหรือของที่จะนำไปกินได้เลย
มีเเต่ต้นไม้สูงใหญ่ปกคลุมเเทบจะไม่มีเเสงสว่างรอดผ่าน
"เขาเลยตัดสินใจเดินเบี่่ยงไปอีกทาง
ตรงนั้นเป็ป่าทึบมากเเต่ก็พอจะเดินเข้าไปได้
"เฟยหลงใช้มีดตัดกิ่งไม้เพื่อเปิดทาง"
เเล้วฟันลงไปบนต้นไม้ใหญ่ เป็รูปกากบาท
ตามทางที่เขาเดินไปเพื่อกันหลงทาง เพราะในความทรงจำ
ตัวเฟยหลงไม่เคยขึ้นมาบนเขาเลย
เดินฟันกิ่งไม้เปิดทางไปเรื่อยๆจนรู้สึกล้าที่เเขนขา ก็ได้ยินเสียง
เเปลกๆในพุ่มไม้ด้านหน้า เฟยหลงค่อยๆเดินเข้าไป ก็ได้เห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้า ไก่ป่า นี่มันดงไก่ป่าชัดๆ
ไก่ป่านี่มันอยู่กันเป็ฝูงด้วยหรือ
จะทำยังไงดีตัวเขาไม่มีสิ่งของที่จะจับมันได้เลย คิดไปคิดมา มันก็มี วิธีง่ายๆบ้านๆอยู่นี่
เฟยหลง ว่างตะกร้าคว่ำลงกับพื้นเเล้วหากิ่งไม้มาผูกเถาวัลย์
ที่ปลายไม้ เเล้วยันไว้กับตระกร้า
เเล้วเอาเเผ่นเเป้งที่เขาเอาติดตัวมาเป็อาหาร บี้จนเละ เเล้วโรยไว้ใต้ตะกร้า รอไก่ป่าเข้ามาใต้ตะกร้าจิกกินอาหาร
เเลัวก็ดึงเถาวัลย์ที่ผูกติดกับไม้ไว้ให้ตะกร้า
ครอบไก่ป่าไว้ ฮ่าฮ่าฮ่า เรานี่มันฉลาดจริงๆ
" เฟยหลงคิดในใจ"
เเล้วเริ่มทันที เมื่อวางกับดักเสร็จเรียบร้อย
เฟยหลง ถอยหลังไปเกือบสิบก้าว เเล้วนอนราบไปกับพื้น
เพื่อรอไก่ป่ามาติดกับ
""
รอไม่นานก็มีไก่ป่า ที่โชคร้ายได้เข้ามาตรงบริเวณตะกร้าเพื่อ
กินอาหาร เฟยหลงไม่รอช้ากะตุกเถาวัลย์เต็มเเรง
ตะกร้าครอบลงบนตัวไก่ป่า พอดี
เขารีบวิ่งไปเพื่อกดตะกร้าให้เเน่น กันไก่ป่าะโหนี
ทำให้ฝูงไก่ป่าที่ได้ยินเสียงผู้บุกรุกบินหนีไปหมด
เเต่ก็ยังดีได้ไก่ป่าตัวโตมาหนึ่งตัว พอจะให้แม่น้องสาวเเล้วก็เ้าตัวเล็ก ได้กินอิ่มซักมื้อ เฟยหลงลงมือมัดไก่ป่าใส่ในตะกร้า
เเล้วสะพายหลัง ก่อนที่จะเดินไปสายตามองไปเห็นตามรังไก่ป่า
มีไข่อยู่ เเทบทุกรังเลย รังล่ะ5-6ฟอง มีอยู่เป็10รัง
"เฟยหลงเลือกเก็บมาเเค่รังล่ะ2-3ฟอง
เพื่อให้พวกมันได้มีโอกาสฟักออกมา ชาวบ้านจะได้มีไก่ป่าไว้ล่ากิน
เขายังคงเดินไปข้างหน้าเรื่อยๆ ตอนนี้บริเวณป่าไม่หนาทึบเเล้ว
ทำให้ง่ายต่อการเดิน เเล้วก็ทำให้เขารู้สึกขนลุก เพราะว่าตัวเขาก็รู้ว่าเริ่มเดินมาลึกเรื่อยๆ เเละยิ่งมั่นใจว่าบริเวณนี้ไม่เคยมีชาวบ้าน
หรือนายพรานเข้ามาเเน่นอน เพราะไม่มีร่องรอยอะไรเลย
เดินไปซักพัก เขาก็เริ่มรู้สึกว่าควรจะกับได้เเล้ว เพราะกลัวคนที่บ้าน ตื่นขึ้นมาจะไม่เจอเขา เเล้วจะเป็ห่วง
"ถึงในความเป็จริงจะไม่มีใครห่วงก็เถอะ อาจจะเป็เ้าตัวเล็กก็ได้ ที่ตื่นมาเเล้วไม่เห็นเขาเเล้วเป็ห่วง ฮ่าฮ่าฮ่าชายหนุ่มคิดในใจ