ฝนตกปรอย ๆในบ่ายวันอังคาร บรรยากาศในร้าน Kawaii Cafe เงียบสงบกว่าทุกวันเสียงหยดน้ำบนหลังคาสังกะสีด้านข้างร้านทำให้รู้สึกเหมือนอยู่ในโลกที่ช้าลง
คานะสวมผ้ากันเปื้อนลายดอกไม้สีหวานเธอกำลังยืนฝึกตีฟองนมอย่างตั้งใจโดยมีมุกคอยยืนมองจากด้านหลัง
"เบา ๆตรงข้อมือนะคะคานะ ฟองนมจะได้เนียน ไม่เป็ฟองอากาศใหญ่ ๆ"
คานะพยักหน้าลองปรับมุมเหยือกแล้วเริ่มตีใหม่อีกครั้ง เสียงไอน้ำจากเครื่องเอสเพรสโซดังแ่เบาประสานกับเสียงฝน กลายเป็บรรยากาศอบอุ่นประหลาด
ไม่นานนักคานะทำลาเต้แก้วหนึ่งเสร็จ พร้อมกับลองวาดลาเต้อาร์ตเป็รูปหัวใจเล็ก ๆ
"ว้าว...ออกมาเป็รูปเลยค่ะ!"
มุกยิ้ม
"ฝีมือดีขึ้นมากเลยนะเนี่ยอีกหน่อยแย่งลูกค้าจากฉันได้แน่ ๆ ฮะ ๆ ๆ"
เจ๊พลอยเดินเข้ามาจากครัวมือถือถุงขนมเปี๊ยะอยู่ในมือ
"พอฝึกได้แล้วก็อย่าลืมขายขนมบ้างนะลูกเดี๋ยวลืมว่าร้านนี้มันมีสองภาคส่วน"
ทุกคนหัวเราะผ่อนคลายท่ามกลางฝนพรำ
บ่ายนั้นลูกค้าประจำคนหนึ่งเดินเข้ามาพร้อมกับผู้หญิงคนหนึ่งที่แต่งตัวดูดีเสื้อเชิ้ตสีขาวกางเกงสแลคและถือกล้อง DSLR
"น้องคานะใช่ไหมคะ? เราเห็นภาพคุณในงานจุฬา–ธรรมศาสตร์เมื่อวันก่อนค่ะ...สวยมากเลย"
คานะพนมมือไหว้อย่างสุภาพ
"ขอบคุณมากค่ะ...คุณคือ...?"
"พี่ชื่อพิมพ์เป็แมวมองจากเอเจนซี่ญี่ปุ่นที่ทำงานในไทยค่ะเราทำโมเดลลิ่งโฆษณาและแฟชั่นแนวเอเชียพี่สนใจอยากคุยเื่การถ่ายโปรไฟล์เบื้องต้น ไม่ทราบว่าน้องคานะสนใจไหม?"
เจ๊พลอยกับมุกหันมามองหน้ากัน คานะนิ่งอึ้ง ไม่ได้ตอบทันทีเธอหันไปมองธีร์ที่เพิ่งเดินเข้าร้านมาพอดี
ธีร์วางถุงกระดาษที่เปียกฝนลงตรงหน้าเคาน์เตอร์
"คานะมีแมวมองมาชวนไปเป็นางแบบเหรอ...?"
เสียงนั้นไม่ได้แข็งแต่ฟังแล้วแปลก ๆ คานะยิ้มบางๆ
"เขาแค่ถามค่ะ...ยังไม่ได้ตกลงอะไร"
ธีร์พยักหน้าไม่พูดต่อ บรรยากาศที่เคยอบอุ่นเริ่มแปรเปลี่ยนเป็ความเงียบแ่ ๆ
เย็นวันนั้นฝนหยุดตก ฟ้ายังขมุกขมัวอยู่ คานะเดินถือร่มออกจากร้านพอจะโบกมือเรียกรถแท็กซี่ เธอกลับได้ยินเสียงเครื่องยนต์คุ้นเคย
"ขึ้นรถไหมเดี๋ยวไปส่ง"
ธีร์ขี่มอเตอร์ไซค์มาจอดเทียบหยิบหมวกกันน็อกใบเล็กยื่นให้เธอ
คานะรับไว้โดยไม่พูดอะไรเธอสวมแล้วขึ้นซ้อนท้าย ระหว่างทางไม่มีใครพูดแต่สายลมเย็น ๆ ทำให้บรรยากาศไม่อึดอัดอย่างที่ควรจะเป็
เมื่อถึงหน้าคอนโด ธีร์พูดขึ้นขณะเธอกำลังจะลงจากรถ
"ถ้าคุณอยากไปถ่ายแบบจริงๆ... ก็ไปเถอะครับ ผมไม่ได้ห้าม"
คานะนิ่งไม่ตอบทันที เธอถอดหมวกกันน็อกออกอย่างช้า ๆ
"ฉันไม่ได้อยากเป็นางแบบ...แค่รู้สึกขอบคุณที่มีคนมองเห็นเราค่ะ"
ธีร์สบตาเธอเพียงครู่แล้วพยักหน้ารับเบา ๆ ก่อนขี่รถออกไปช้า ๆ
คานะยืนมองแผ่นหลังของเขาที่ห่างออกไปในความชื้นของฝน มือเธอกำหมวกกันน็อกไว้แน่นกว่าที่จำเป็
คืนนี้ไม่มีเสียงลาเต้อาร์ตในหัวใจแต่มีเสียงฝนที่เพิ่งหยุด... และคำพูดที่ยังค้างคาอยู่ในอากาศ
จบตอนที่ 10
462
