วันถัดมา ผมตื่นสายมาก เพราะเมื่อคืนเอาแต่คิดมากนอนไม่หลับ กว่าจะหลับก็ดึกมากแล้ว (แต่ก็ยังคิดไม่ตกอยู่ดี) เลยรีบอาบน้ำแต่งตัวไปโรงเรียน มาถึงโรงเรียนก็สายแล้วไม่ทันเข้าแถวหน้าเสาธงเลย ดีที่เป็อดีตคณะกรรมการนักเรียน รุ่นน้องที่เป็คณะกรรมการฝ่ายวินัยที่กำลังทำหน้าที่ผู้ช่วยครูฝ่ายปกครองอยู่ ยังเกรงใจเลยปล่อยผ่านไป ไม่ถูกจดชื่อ (รอด...) ผมจึงรีบจอดมอเตอร์ไซต์แล้วรีบขึ้นห้องเรียนไปเลย...
พอผมเดินถึงห้องเรียน เป็่ก่อนโฮมรูม เวลานี้ห้องเราจะวุ่นวายพอสมควร ใน่ท้ายของชีวิต ม.ปลายนี้ ห้องเราจะแบ่งคนออกเป็ 2 กลุ่ม กลุ่มแรก คือพวกที่ได้ที่เรียนแล้ว (แบบผม) ก็จะทำตัวสบายๆ หน่อย ไม่กังวลกับอะไรมากนัก ทำตัวชิลล์ๆ ได้ ส่วนอีกกลุ่ม คือ พวกที่ยังไม่ได้ที่เรียน พวกนี้จะรอสอบเอ็นทรานซ์รอบ 2 แล้วค่อยยื่นคะแนนทีเดียว เพื่อนๆ กลุ่มนี้จะเครียดกันมาก เตรียมตัวอ่านหนังสือกันอย่างหนัก..
ซักพักครูประจำชั้นก็ได้เดินเข้ามาโฮมรูม พร้อมกับแจ้งกำหนดการสอบปลายภาค ของเทอม 2 ซึ่งถือเป็การสอบครั้งสุดท้ายของชีวิต ม.ปลาย พวกเราหลายคนตื่นเต้น หลายคนดีใจ และมีอีกหลายคนที่เครียด กังวลใจ ส่วนผมไม่ค่อยสนใจอะไรอยู่แล้ว (ได้ที่เรียนแล้ว) ผลการสอบปลายภาคนี้เลยไม่ซีเรียสนัก แค่ขอให้จบก็พอ
ก่อนครูจะปล่อยพวกเราให้เตรียมตัวเพื่อเริ่มเรียนวิชาแรกของวัน ได้เดินมาถามผมว่า ตกลงผมจะเลือกเรียนต่อที่ไหน ผลออกทั้งสองที่แล้ว ผมก็อ้ำอึ้ง... ยังไม่ทันได้ตอบ ครูประจำชั้นเลยแนะนำว่า
“ครูแนะนำให้เธอเลือกไปเรียนสถาบันที่กรุงเทพนะ เพราะที่นั่นเป็มหาวิทยาลัยชื่อดัง เธอจะมีโอกาสและได้อะไรต่างๆ มากมายเลย ลองเอาคำพูดครูไปคิดดูนะ..”
ผมก็ได้แต่ตอบกลับไปว่า “ครับผม...” แล้วครูก็เดินออกไป..
จริงๆ แล้ว ผมก็คิดเหมือนครูนั่นแหล่ะ แต่ติดตรงที่ผมยังกังวลใจและยังอยากไปอยู่กับฟาง เลยยังมีความคิดที่จะไปเรียนที่เดียวกันอยู่ เลยยังไม่ได้ตัดสินใจ 100% ว่าจะไปกรุงเทพหรือโคราชดี พอครูมากระตุ้นแบบนี้ เลยทำให้ผมยิ่งต้องพิจารณาให้รอบคอบและถี่ถ้วนขึ้นเพราะมันคืออนาคตของผมเลย...
และก่อนถึงเที่ยง น้องมิ้นได้ส่งข้อความมาหาผมว่า
“เที่ยงนี้กินข้าวด้วยกันไหม ที่โรงอาหาร”
ผมก็คิดอยู่พักนึง…ว่าเอาไงดี ถ้าไปกินนี่คือเปิดตัวเลยนะ (น้องจะเสียหายรึเปล่า) พอคิดไปคิดมา เลยคิดว่าคงไม่เป็ไรหรอกมั้ง เพราะพวกเราเป็ผู้ช่วยครูคอมด้วยกันทั้งคู่ ไปไหนมาไหนด้วยกันคงไม่แปลกมั้ง ถ้างั้นไปก็ไป.. ผมก็เลยพิมพ์ตอบน้องไปว่า
“ตกลงครับ ตอนเที่ยงตรงเจอกันใต้ตึก…”
พอเที่ยงปุ๊บ หลังเรียนคาบสุดท้าย่เช้าเสร็จ ผมก็เดินลงมาที่ใต้ตึก มองรอบๆ ดู ยังไม่เห็นน้อง เลยยืนรออยู่พักนึง น้องก็เดินลงมา ด้วยท่าทีที่รีบร้อน พร้อมขอโทษผม ที่มาช้า บอกครูเพิ่งปล่อย… แปลกมาก วันนี้ผมเห็นน้องและท่าทางของน้องแล้ว ทำไมเธอสวยและน่ารักขึ้นขนาดนี้ (ทั้งๆ ที่น้องก็ไม่ได้มีอะไรแตกต่างไปจากเมื่อก่อนเลย หรือเพราะเหตุการณ์เมื่อคืนนี้ทำให้ผมเห็นอะไรที่ต่างไป) ผมเลยบอกน้องว่า
“ไม่เป็ไร… พี่ก็เพิ่งลงมาเหมือนกัน”
แล้วพวกเราก็เดินไปโรงอาหารพร้อมกัน (พวกเราก็จะรู้สึกเขินๆ และเกร็งๆ กันหน่อย) เมื่อเดินไปถึงโรงอาหาร เราเลือกสั่งร้านเดียวกัน หลังได้อาหารเราก็เดินถือจานข้าวไปหาที่นั่งกัน นี่เป็ครั้งแรกๆ เลย ที่ผมกินข้าวกับคนอื่นที่ไม่ใช่เพื่อนร่วมห้อง หรือเพื่อนในชมรมที่โรงอาหารแห่งนี้ และน่าจะรวมถึงน้องมิ้นด้วย (คิดว่าน้องก็ไม่น่าจะเคยนั่งกินข้าวกับผู้ชายสองต่อสองแบบนี้)
พอเราได้ที่นั่ง เป็โต๊ะยาวที่สามารถนั่งกันได้หลายคน พวกเรานั่งกันตรงกลางเลย ผมก็นั่งตรงข้ามน้อง เรานั่งกินกันข้าวกันไปซักพัก (แต่ไม่ได้พูดคุยอะไรกัน) ผู้คนรอบข้างเริ่มมองพวกเราด้วยสีหน้าประหลาดใจ สังเกตเห็นจะมีบางคนแอบกระซิบกันบ้าง อาจเป็เพราะพวกเราเป็ที่รู้จักในโรงเรียนทั้งคู่ด้วยมั้ง พวกเขาเลยสนใจกัน...
ตอนแรกมันก็เกือบจะไม่มีอะไรอยู่แล้วเชียว พวกเรากำลังจะกินข้าวกันเสร็จ แต่ดันมีเพื่อนที่ชมรมดาราศาสตร์ (พวกที่เป็ทีมงานท้องฟ้าจำลอง) เดินเข้ามา และแซวเสียงดังว่า
“สรุปเปิดตัวกันแล้วใช่ไหม คู่นี้.. เป็ไงบ้างน้องมิ้น เพื่อนพี่ไม่ได้แย่ใช่ไหม..”
เล่นเอาซะน้องมิ้นหน้าแดงออกอาการเขินชัดเจนเลย ผมก็เลยรีบพูดสวนไปว่า
“แย่อะไรของมึงวะ กูออกจะดี ไปๆ มึงอย่ามากวน พวกกูจะไปกันแล้ว..” ‘ผมพูดอะไรออกไปวะนั้น'
แล้วพวกเราก็รีบลุกเอาจานไปเก็บที่เก็บจาน จากนั้นก็เดินออกจากโรงอาหารกันอย่างเร็ว... เพราะไอ้เพื่อนตัวตัวดีของผมแท้ๆ ตอนนี้ก็กลายเป็พวกเราได้เปิดตัวต่อหน้าธารกำนัลไปเรียบร้อยแล้ว...
พวกเราเดินออกมาหาม้านั่งเพื่อนั่งคุยกัน (ยังพอมีเวลาก่อนขึ้นเรียนภาคบ่าย) ผมกับน้องนั่งข้างๆ กัน แล้วผมก็พูดขึ้นว่า “เื่เมื่อคืนมิ้นพูดจริงทั้งหมดใช่ไหม พี่อยากฟังจากปากเราจริงๆ อีกครั้งตอนนี้...” ผมอยากได้ความชัดเจนขึ้นไปอีก
“จริงทั้งหมดค่ะ..” น้องพูดพร้อมมองมาที่หน้าผม
“มิ้นตกลงจะคบกับพี่ใช่ไหม..” ผมยิงคำถามแบบขวานผ่าซากออกไป
“ค่ะ ได้ใช่ไหม...” น้องตอบด้วยเสียงอ่อยๆ
ผมมองดูเธอแล้วก็ยิ้ม พร้อมเอามือขึ้นมาลูบหัวน้อง แล้วก็พูดด้วยเสียงอ่อนโยนว่า
“ได้สิ พี่ยินดีมากเลยนะ...” แล้วน้องก็ยิ้มอย่างเขินอาย
หลังจากที่พวกเรานั่งกันอยู่ที่ม้านั่งซักพัก พอใกล้จะถึงบ่ายโมง ผมก็เดินมาส่งน้องมิ้นที่ห้องเรียนของเธอ (อยู่ชั้น 3) เพื่อนๆ ของน้องก็มองกันใหญ่ จากนั้นผมเดินขึ้นบันไดไปห้องเรียนตัวเอง (อยู่ชั้น 4) พอเดินไปนั่งโต๊ะ เพื่อนๆ ก็เดินมาถามผมว่า
“ยังไงของมึงวะ นี่มึงคบกับน้องมิ้นอยู่เหรอ.. ปิดซะเงียบเลยนะมึง” ผมก็ได้แต่พะยักหน้าไปแบบเฉื่อยชา
แล้วพูดว่า“อื่ม... ใช่ พวกเรากำลังคบกันอยู่...”
“เมื่อไหร่ ตอนไหน ยังไงวะ” เพื่อนถามด้วยความสงสัย
ผมก็ได้แต่ต้องอธิบายพวกมันไป... ก่อนครูวิชาแรกใน่บ่ายจะเข้ามา
พอหลังเรียนจบคาบแรก่บ่ายไป เพื่อนในห้องที่เรียน รด. ด้วยกันเดินมาหา แล้วกระซิบถามว่า
“แทน.. กูถามมึงตรงๆ นะ แล้วฟางหล่ะ มึงกับฟางเป็อะไรกันเหรอ วันที่จบการฝึกภาคสนามที่เขาตะกุดรัง พวกมึงเล่นกอดกันท่ามกลางผู้คนซะขนาดนั้น...มึงคิดยังไงกันแน่”
เป็คำถามที่แทงใจผมมาก... เพราะผมก็กำลังกังวลใจกับเื่นี้มาั้แ่เมื่อคืน ได้แต่เงยหน้ามองเพื่อน แล้วพูดว่า
“กูก็ไม่รู้หว่ะ... ฟางกูก็รู้สึกดีด้วย ก่อนหน้านี้ยังตั้งใจจะคบกันจริงจังเลย แต่พอน้องมิ้นเข้ามา กูก็ดีใจมาก น้องคือคนที่กูแอบชอบมาตั้งหลายปีเลยนะเว้ย ทำใจลำบากจังวะ...” ได้แต่ตัดพ้อไป
“มึงก็ตัดสินใจดีๆ แล้วกัน ถ้าพลาดมา เดี๋ยวจะพาลเสียทั้งสองคนไปเลยนะ..” พูดจบ เพื่อนผมก็เดินกลับไปนั่งโต๊ะของมัน
ปล่อยให้ผมสับสนในใจต่อไป... หลังจากนั้นคือเรียนไม่รู้เื่เลยจนหมดวัน...
หลังกลับถึงบ้าน ผมพิจารณากับตัวเองอยู่นานพอสมควร ว่าจะเอายังไงกับเื่ในตอนนี้ดี มันช่างยุ่งเหยิงไปกันใหญ่แล้ว
‘เราควรจะตัดสินใจยังไงดี ถ้าต้องเลือกยังไงก็ต้องมีคนเจ็บ แล้วจะเลือกใครหล่ะ ไม่อยากเลือกใครเลย ก็รู้สึกดีๆ ด้วยทั้งสองคนเลย…’ คิดยังไงก็ยังคิดไม่ออก
จนในที่สุดความคิดชั่วร้ายที่โคตรเห็นแก่ตัวก็เริ่มเข้ามาในหัว...
‘หรือเราจะคบทั้งสองคนพร้อมกันเลย.. แค่อย่าให้พวกเธอรู้ก็พอ พวกเธออยู่ตั้งไกลกัน ไม่มีทางได้เจอกันอยู่แล้ว...’
ผมเริ่มหาเหตุผลเข้าข้างตัวเอง และเมื่อชัดเจนในแนวทางเช่นนั้นแล้ว ผมก็พยายามจะมุ่งไปทางนั้นเลย
หลังกินข้าวเย็นเสร็จ ผมกลับเข้าไปในห้องนอน หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและเริ่มโทรหาฟางก่อน คุยสารทุกข์สุกดิบกันเช่นเคย พอวางสายเสร็จ ผมก็โทรหามิ้นต่อ คุยกันไปครู่ใหญ่ๆ ก็วางสาย แล้วมาคิดเข้าข้างตัวเองอีกรอบว่า ‘ก็ไม่ยากนี่นา เราสามารถจัดการได้เว้ย...งั้นก็เอาแบบนี้แหล่ะ’ คิดได้เช่นนั้นผมก็ผ่อนคลายใจ วันนี้เลยนอนหลับไปได้อย่างสบาย
ผมก็ตัดสินใจเริ่มใช้ชีวิตแบบมีโลกสองใบนับั้แ่วันนั้นเป็ต้นมา... โดยหารู้ไม่ว่าการตัดสินใจที่มักง่ายและคิดเอาแต่ได้แบบเด็กๆ ในครั้งนั้น จะนำพาความยุ่งเหยิงวุ่นวายเข้ามาสู่ชีวิตผมมากมายขนาดไหน...มันเป็การตัดสินใจที่ผิดพลาด... ครั้งหนึ่งในชีวิตผมเลย
……….>> หว่านล้อม…
1K
