อวี้เจินหาได้หวาดหวั่นหากนางต้องเผชิญหน้ากับเฟิงเหยา สตรีผู้นั้นเป็เพียงแค่นางร้ายเบอร์สองไร้สมองและหูเบานางหนึ่งก็เท่านั้น ไม่มีอะไรให้นางต้องหวาดกลัวเลยสักนิด มีเพียงสตรีนางเดียวที่อวี้เจินหวาดกลัวและไม่้าเผชิญหน้ามากที่สุดนั่นก็คือ...หยางฮูหยิน!
“อนุจางปล่อยข้าเดี๋ยวนี้นะเ้าคะ!”
แม้ว่าอวี้เจินจะพยายามฝืนรั้งร่างกายเอาไว้อย่างไร ทว่านางก็ไม่สามารถสู้แรงกระชากของอนุจางกับสาวใช้อีกนางได้
“หุบปาก! แล้วเดินตามข้ามาเงียบๆ” จางหลินออกคำสั่ง ยามนี้นางต้องเร่งพาสาวใช้อุ่นเตียงของหยางเฉิงไปพบกับคุณหนูรองสกุลเฟิงให้เร็วที่สุด จางหลินอยากรู้ยิ่งนัก หากคุณหนูรองผู้นั้นได้เห็นโฉมหน้าของสตรีที่หยางเฉิงเลี้ยงเอาไว้บำเรอความใคร่ นางจะทำอย่างไร แค่คิดถึงเื่สนุกที่กำลังจะเกิดขึ้นในอีกไม่ช้า จางหลินก็แทบจะทนมิไหวเสียแล้ว
“นายหญิง คุณหนูคนนั้นเ้าค่ะ” เพิ่งออกจากโรงครัวมาได้เพียงครึ่งทางเท่านั้น สาวใช้ของจางหลินก็รีบเอ่ยรายงานเ้านายทันที
อวี้เจินลอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก เมื่อนางไม่ต้องถูกอนุจางลากไปถึงงานเลี้ยง หากนางต้องเผชิญหน้ากับหยางฮูหยินอีกครั้ง นางก็สุดจะรู้ว่าชีวิตของนางต่อจากนี้จะเป็อย่างไร นางคงถูกโบยตายก่อนที่จะถูกขายให้กับหอนางโลมเป็แน่!
อวี้เจินรีบสลัดความคิดเ่าั้ของตนทิ้ง ก่อนจะมองไปตามทิศทางที่สาวใช้ของอนุจางชี้บอก ในที่สุดสายตาของนางก็ไปหยุดอยู่ที่ร่างของสตรีในอาภรณ์สีม่วงนางหนึ่ง มองดูผิวเผินสตรีนางนี้ก็นับว่างดงามอยู่หลายส่วน หากแต่เครื่องประทินโฉมที่ถูกประโคมลงบนดวงหน้าจนเกินความจำเป็ ทำให้ความงามของนางลดลงไปเกือบครึ่ง
“เหตุใดนางถึงไม่ได้อยู่ในงานเลี้ยงละ?” จางหลินหันไปเอ่ยถามสาวใช้ข้างกาย คราแรกนางกะว่าจะให้คุณหนูรองสกุลเฟิงได้พบกับสาวใช้อุ่นเตียงของหยางเฉิงภายในงานเลี้ยง ใช้แผนการยั่วยุนิดๆ หน่อยๆ ทำให้คุณหนูผู้นั้นเกิดความไม่พอใจ จากนั้นจะได้อาละวาดจนหยางฮูหยินไม่สามารถประกาศเื่แต่งงานของบุตรชายได้ ทว่ายามนี้คุณหนูรองผู้นั้นกลับปรากฏตัวอยู่ที่หน้าประตูจวน แล้วแบบนี้แผนการที่นางวางไว้จะสำเร็จได้อย่างไร!
“อาเหยา ข้ามาแล้ว”
ยังไม่ทันที่สาวใช้จะได้เอ่ยตอบคำถามของจางหลิน สตรีในอาภรณ์สีฟ้าอ่อนนางหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้น ความงามของนางถึงจะไม่โดดเด่น แต่ก็นับว่างดงามกว่าคุณหนูรองสกุลเฟิงอยู่หลายส่วน หรือว่าสตรีผู้นี้จะเป็...ไป๋อวี้ นางร้ายในนิยาย
“เหตุใดเ้าถึงมาช้าเช่นนี้” ยามที่เอื้อนเอ่ยกับสหาย สีหน้าของเฟิงเหยาก็ปรากฎริ้วรอยของความไม่พอใจอยู่เล็กน้อย วันนี้เป็วันที่หยางฮูหยินจะประกาศเื่น่ายินดีของนางกับคุณชายสามสกุลหยาง ทว่าสหายของนางกลับมาช้ากว่าเวลานัดหมายเสียอย่างนั้น แบบนี้ก็ทำให้เื่น่ายินดีของนางต้องประกาศช้าลงไปอีก
ไป๋อวี้เหยียดยิ้มหยัน ก่อนจะหันไปมองสตรีอีกนางที่เดินตามหลังมา “หากไม่ใช่เพราะใครบางคน ข้าก็คงจะมาถึงงานเลี้ยงเร็วกว่านี้”
“น้องสาวของเ้าก่อเื่อีกแล้วหรือ” คำพูดของเฟิงเหยา ทำให้อวี้เจินต้องหันไปมองตรงประตูทางเข้าอีกครั้ง
อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์พริ้วไหวทุกครั้งยามเยื้องย่าง ท่าทางนิ่งสงบ ทว่าแฝงไปด้วยความเยือกเย็น ใบหน้าที่ดูงดงามและโดดเด่นเช่นนั้นจะเป็ใครไปไม่ได้นอกจาก...ไป๋อิง นางเอกในนิยาย
มารดามันเถอะ! นางได้พบตัวละครหลักเกือบครบแล้วหรือเนี่ย ขาดเพียงแค่คนเดียวเท่านั้น นั่นก็คือหยางชุน พระเอกในนิยายที่ทำให้เหล่านางร้ายต้องตบตีแย่งชิงกัน
ว่าแต่บุรุษผู้นั้นหายหัวไปอยู่ไหนนะ?
“นายหญิง พวกเราจะทำอย่างไรต่อไปเ้าคะ?” เสียงสาวใช้ของอนุจางทำให้อวี้เจินพลันได้สติ ใช่แล้ว! นี่ไม่ใช่เวลาที่นางจะมามัวชื่นชมเหล่าตัวละครเอก เวลานี้นางต้องหาทางออกไปจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด ทว่า...
“คุณชายสามเรียกเ้าให้ไปปรนนิบัติมิใช่หรือ เหตุใดถึงมาเถลไถลอยู่ตรงนี้” คำพูดที่จางหลินจงใจะโออกไป ทำให้สตรีที่ยืนอยู่ด้านหน้าจวนทั้งสามนางหันมามองทางอวี้เจินด้วยความสนใจทันที
“เมื่อครู่นี้ท่านเอ่ยว่าอย่างไรนะ!” เฟิงเหยารีบสาวเท้าตรงมายังจุดที่อนุจางและอวี้เจินยืนอยู่ ใบหน้าของนางในยามนี้บิดเบี้ยวด้วยความไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด
จางหลินยกยิ้มด้วยความพึงพอใจ เมื่อเห็นว่าคุณหนูรองสกุลเฟิงติดกับดักของตนเข้าเสียแล้ว “สตรีนางนี้เป็สาวใช้อุ่นเตียงที่คุณชายสามโปรดปราณมาก ยามนี้คุณชายสาม้าให้นางไปปรนนิบัติ แต่นางได้ยินว่าคุณชายสามจะแต่งภรรยาเข้าจวน นางเลยอยากมาพบหน้าว่าที่ภรรยาของคุณชายสามเสียก่อน”
นั่นปากหรือ!
อวี้เจินอยากจะซัดหน้าอนุจางเหลือเกิน คำพูดที่อนุจางจงใจเอ่ยออกมาเป็การฆ่านางทางอ้อมชัดๆ
“เ้าอยากเห็นหน้าข้าอย่างนั้นหรือ เพราะเหตุใด!” เฟิงเหยาเดินเข้ามาประชิดตัวอวี้เจิน ถึงแม้ไป๋อวี้จะพยายามรั้งกายนางไว้ เพราะไม่อยากให้เกิดเื่ราวอะไรไปมากกว่านี้ แต่ตอนนี้เฟิงเหยาดูเหมือนจะควบคุมอารมณ์ของตนเองไม่ได้เสียแล้ว
“ข้า...” อวี้เจินกำลังจะเอ่ยปฏิเสธว่านางไม่ได้อยากพบหน้าเฟิงเหยาเลยสักนิด ทว่าอนุจางกลับเอ่ยแทรกขึ้นเสียก่อน
“นางอยากรู้ว่าสตรีที่คุณชายสามจะแต่งงานด้วยงดงามกว่านางหรือไม่ ตอนนี้นางคงสบายใจแล้ว เพราะดูเหมือนว่านางจะงดงามกว่า”
“เ้ากล้าดีอย่างไรถึงได้คิดเช่นนั้น!” เฟิงเหยาควบคุมสติอารมณ์ของตนไม่อยู่เสียแล้ว นางกระชากร่างของอวี้เจินเข้ามาใกล้ ก่อนจะง้างมือข้างหนึ่งขึ้น เตรียมพร้อมฟาดลงบนดวงหน้างดงามของอวี้เจินทันที ทว่าก่อนที่นางจะทันได้ทำเช่นนั้น เสียงสุขุมสายหนึ่งก็เอ่ยขึ้นเสียก่อน
“คุณหนูเฟิง ข้าว่าคงไม่เหมาะ หากท่านจะตบตีกับสาวใช้ต่อหน้าผู้คนมากมายขนาดนี้”
ยามนี้งานเลี้ยงใกล้จะเริ่มแล้ว ดังนั้นบรรดาแขกที่ได้รับเทียบเชิญจึงเริ่มหลั่งไหลเข้าจวนตระกูลหยางไม่ขาดสาย เมื่อเห็นว่ามีสตรีกลุ่มหนึ่งกำลังมีเื่ทะเลาะตบตีกัน พวกเขาจึงเข้ามามุงดูด้วยความสนใจ เผื่อว่าจะสามารถนำเื่สนุกเหล่านี้ไปเล่าให้คนอื่นในงานเลี้ยงได้ฟัง
ถึงแม้ไป๋อวี้จะเกลียดน้องสาวของตนเองมากเพียงใด ทว่าตอนนี้นางเห็นด้วยกับคำพูดของไป๋อิง หากข่าวที่พวกนางมีเื่กับสาวใช้แพร่สะพัดออกไปคงได้ขายหน้าแย่
อวี้เจินลอบปรบมือให้กับความหัวไวของไป๋อิง สมแล้วที่เป็นางเอกในนิยาย แต่แล้วอวี้เจินก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นได้ เนื้อหาในนิยายกล่าวเอาไว้ว่า ไป๋อิงเป็ศัลยแพทย์สาวจากยุคปัจจุบันที่ิญญาทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างของคุณหนูรองผู้ไม่เอาไหนแห่งจวนสกุลไป๋ จากนั้นนางได้ใช้ทักษะทางการแพทย์ที่เคยร่ำเรียนมาประยุกต์ใช้ในยุคสมัยนี้ จนในที่สุดนางก็ถูกยอมรับว่าเป็สตรีที่มีทักษะทางการแพทย์ที่เก่งกาจ
อย่าบอกนะ...ว่าตอนนี้ไป๋อิงตรงหน้าจะเป็สตรีที่มาจากยุคปัจจุบันเช่นนาง!
“พวกเ้ามาทำอะไรกันอยู่ตรงนี้”
อวี้เจินหลุดออกจากภวังค์ความคิดทันที เมื่อได้ยินเสียงของหยางชิงหลิงดังมาจากทางด้านหลัง วันนี้หยางชิงหลิงสวมใส่อาภรณ์สีแดงสด ขับให้ผิวกายที่ขาวราวหิมะอยู่แล้ว ดูโดดเด่นมากขึ้นกว่าเดิม
หยางชิงหลิงไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้เกิดเื่อะไรขึ้น แต่นางก็พอจะคาดเดาออกว่าคงไม่ใช่เื่ดีนัก จากนั้นจึงหันไปเอ่ยกับเฟิงเหยา “อาเหยา ท่านแม่กับท่านน้ารอเ้าอยู่ในงานเลี้ยงนานแล้ว เหตุใดถึงยังไม่เข้าไปอีก”
ถึงแม้ในใจของเฟิงเหยาอยากจะสั่งสอนสาวใช้ตรงหน้าจนใจแทบขาด ทว่านางก็ไม่สามารถทำได้ นอกจากต้องเดินกลับเข้าไปในงานเลี้ยงด้วยอารมณ์ที่กำลังเดือดดาล ไป๋อวี้รีบเดินตามสหายไปติดๆ จากนั้นจึงเป็ไป๋อิงที่เดินรั้งท้ายตามไป
อนุจางเห็นว่าแผนการของตนล้มเหลวไม่เป็ท่าจึงเดินกลับเข้าไปในงานเลี้ยงเช่นเดียวกัน ทว่าในใจของนางยังครุ่นคิดอยู่ตลอดเวลาว่าจะทำอย่างไรให้หยางฮูหยินไม่สามารถประกาศเื่แต่งงานของคุณชายสามได้
เมื่อคนอื่นๆ จากไปแล้ว หยางชิงหลิงจึงหันมาเอ่ยถามอวี้เจิน “เกิดอะไรขึ้น?”
318
