แอมเบอร์หลับตาลง รู้ว่าผู้ชายคนนี้ได้ใช้ความพยายามที่จะเป็เ้าของเนื้อตัวนับแต่วันแรกที่รับเธอเข้ามาอยู่กับคณะละครเร่ของเขาเสียด้วยซ้ำ
“ฉันยอมรับละว่าคุณเป็คนให้งานฉันทํา...ให้เสื้อผ้าฉันแต่งแต่คุณก็ทําอย่างนั้นกับคนอื่น ๆ เหมือนกันนี่...”
“แต่ผมก็ยังให้ความเคารพนับถือในตัวคุณให้ได้อยู่ในที่พักอันเป็สัดส่วนของตัวเองอีกด้วย” ฝ่ามือของกิเดียนที่ลูบไล้ท่อนแขนเธออยู่ในยามนี้บ่งบอกถึงความรู้สึกร้อนเร่าในใจเขาเองก็กําลังมองข้ามไหล่เธอไปที่รัฟเฟอรี่ด้วยเช่นกัน
“สิ่งที่ผมอยากได้เป็การตอบแทนก็เพียงแค่ให้คุณมองผมอย่างที่กําลังมองไอ้โคบาลพเนจรคนนั้นอยู่ในเวลานี้เท่านั้น...ผม้าให้คุณมอบตัวให้กับผมเหมือนที่วันนั้นคุณยอมให้มันกอดต่อหน้าผมทีหนึ่งแล้วนั่นแหละมันถึงเวลาที่เราจะอยู่กินกันอย่างเปิดเผยได้แล้วนะแอมเบอร์”
เธอสะบัดตัวให้พ้นจากเขาเมื่อมือคู่นั้นเริ่มเลื่อนลงคลึงเคล้าเนินทรวงแหวนเพชรที่เขาสวมใส่อยู่ในนิ้วมือทั้งสองข้างถูไถอยู่กับยอดทรวงเสียงร้องด้วยความไม่พอใจของเธอนั่นเองที่ทําให้รัฟเฟอรี่หันมามองด้วยสีหน้าบึ้งตึงนังโม้ดดี้เห่ากระชั้นออกมากระโจนลงจากแผ่นกระดานขณะเดียวกันแจ๊คก็เดินเข้ามาหาเธอที่ยืนอยู่ใต้ร่มไม้กับมิดไนท์
มันเป็การเผชิญหน้าที่แอมเบอร์อยากหลีกเลี่ยงที่สุดเนื่องจากเกรงว่ากิเดียนจะแอบอ้างในความเป็เ้าของเธอออกมาต่อหน้ารัฟเฟอรี่และถ้าเขาไม่ได้รับความพอใจในวันนี้ เธอรู้ได้ด้วยสัญชาตญาณของความเป็ผู้หญิงเขาจะไม่ยอมให้มีวันหน้าอย่างเด็ดขาด
“มีปัญหาอะไรหรือเปล่า มิสลาแบลล์”
“เปล่าค่ะ...ฉัน...”
“เรากําลังปรึกษากันเื่คืนวันเสาร์ต่างหากล่ะ” มิดไนท์เอ่ยขึ้นพร้อมด้วยรอยยิ้มแฝงเลศนัย“ทุกปลายสัปดาห์แอมเบอร์กับผมจะต้องฉลองความสําเร็จด้วยกันเสมอละ ฉลองกันแค่สองคนเท่านั้นคนอื่นไม่เกี่ยวเพราะเรา้าความเป็ส่วนตัวอย่างมาก ผมจะบอกให้นะว่าแอมเบอร์เป็นักเล่นไพ่มือฉกาจอย่างคุณจะนึกไม่ถึงทีเดียวละรัฟเฟอรี่เหลี่ยมพราวทั้งตัวทีเดียว น่าเสียดายที่เมื่อถึงตอนนั้นคุณก็ไม่ได้อยู่ที่นี่แล้วเลยไม่ได้ดูของดี”
แอมเบอร์มองเห็นสันกรามของแจ๊คที่นูนขึ้นขณะบดย่อยข้อมูลที่ได้รับจากการบอกเล่านั้นอยู่แต่ที่เขาทำเพียงแค่ดีดนิ้วเบา ๆ แล้วก็ชี้ลงตรงพื้นดินซึ่งทําให้โม้ดดี้หยุดเห่าและทรุดตัวลงนั่งด้วยสะโพกอย่างเชื่อฟังจับตามองการสนทนาระหว่างเ้านายของมันกับบุคคลทั้งสองด้วยดวงตาสีน้ำตาลที่บอกความตื่นตัวอยู่ตลอดเวลา
“ผมเองก็เสียดายไม่น้อย” แจ๊คตอบด้วยน้ำเสียงเ็า“แล้วก็ตั้งใจไว้ด้วยว่าทันทีที่คุณจ่ายค่าตัวหลังการแสดงคืนนั้นแล้วผมก็จะออกเดินทางทันทีเหมือนกันนอกเสียจากมิสลาแบลล์จะบอกว่าการนัดหมายอะไรที่คุณว่านั้นน่ะเป็เพราะเธอถูกบังคับให้ต้องตกบันไดพลอยโจนไปด้วยเท่านั้นเพราะสิ่งที่ผมชิงชังที่สุดก็คือ การที่ผู้ชายจะลวงล่อผู้หญิงที่ไม่เต็มใจในตัวเขาและที่ร้ายยิ่งกว่านั้นก็คือผู้ชายที่บีบบังคับให้ผู้หญิงทําตามใจตัว”
สายตาที่เคลือบแคลงกับคําพูดที่เขาเอ่ยออกมาอย่างตรงต่อความคิดของตัวเองนั้นทําให้หัวใจของแอมเบอร์โลดแล่นราวนกที่ผวาบินออกจากกรงที่กักขังไว้แต่กระนั้นเธอก็รู้ว่าควรจะตอบโต้ในคําพูดของเขาอย่างไร
“จริง ๆ แล้วมันก็ไม่มีอะไรหรอกแค่เล่นไพ่แล้วก็กินเหล้านิดหน่อยเท่านั้น อย่างที่กิเดียนว่านั่นแหละว่าเป็เพียงแค่ฆ่าเวลา”
คิ้วเข้มของรัฟเฟอรี่เลิกสูงอย่างแคลงใจ
“งั้นก็ตามใจคุณเถอะครับคุณผู้หญิงตอนนี้โม้ดดี้กับผมยังจะต้องซ้อมต่อกันอีกเพราะเราอยากจะให้การแสดงคืนนี้ออกมาดีจริง”
แอมเบอร์จับตามองตามหลังเขาที่เดินจากไปพร้อมกับถอนหายใจอย่างรันทดทุกคําพูดของกิเดียนแฝงความหมายให้เขารู้เป็นัย ว่าแท้ที่จริงแล้วเธอก็คือนางบําเรอคนหนึ่งนั่นเองและดูเหมือนแจ๊คจะเชื่อคำพูดของเขาเสียด้วย...
ทันใดแอมเบอร์ก็บังเกิดความเบื่อหน่ายในโลกแห่งการแสดงที่จะต้องนอนกลางดินกินกลางทรายอยู่ตลอดเวลาขึ้นมาทุกสิ่งมันเป็เพียงภาพลวงตา เป็มายาที่ถูกสรรค์สร้างขึ้นมันทําให้เธอบังเกิดความสงสัยขึ้นในใจว่าถ้ารัฟเฟอรี่เดินทางออกจากที่นี่เขาจะยอมให้เธอติดตามไปด้วยหรือไม่อย่างน้อยเธอก็คงมีความสุขมากกว่าการถูกกักขังอยู่ที่นี่แน่
“เห็นหรือยังล่ะว่าเขาหันหลังให้คุณเร็วขนาดไหน” ผู้คุมผมบลอนด์หัวเราะลึกอยู่ในลําคออย่างพออกพอใจกับความเ้าเล่ห์เพอุบายของตน“เห็นหรือยังว่าเขาฉลาดแค่ไหนที่ไม่บุกรุกเข้ามาในถิ่นของผมเพราะฉะนั้น มันยิ่งเป็เหตุผลอันสมควรหนักเข้าไปอีกที่คุณควรจะยอมเป็ของผมเสียแต่โดยดีนะ ที่รัก คืนวันเสาร์นี้เตรียมตัวไว้ให้พร้อมแล้วก็ลืมใส่ชุดชั้นในสวย ๆ ด้วยล่ะ ผมอยากถอดมันออกกับมือจะแย่อยู่แล้ว”
จูบที่เขาประทับลงหลังใบหูทําให้แอมเบอร์ขนลุกพราวไปทั้งตัวอยากจะวิ่งกลับเข้าไปในเต๊นท์เอาน้ำล้างมันออกเสียให้หมด
แต่ว่าหลังจากนั้นแล้วเธอจะทําอย่างไรต่อไป…
ถ้าเธอทิ้งงานแสดงที่ถนัดเขาจะต้องส่งคนออกตามล่าเธอชนิดพลิกแผ่นดินทีเดียว แต่ถึงแม้เขาจะไม่ทําเช่นนั้นเธอก็ไม่มีเงินทองเพื่อการจับจ่ายใช้สอยอยู่แล้ว เพราะกิเดียนไม่เคยให้เธอถือเงินในที่สุด เธอก็คงจะต้องเป็ผู้หญิงหากินอย่างที่เขาทํานายไว้อยู่ดี
แอมเบอร์เคราะห์ร้ายอย่างมากก่อนหน้าที่จะสมัครเข้ามาอยู่กับละครเร่คณะนี้เมื่อทรัพย์สินเงินทองที่มารดาของเธอสะสมไว้และมอบให้ก่อนหน้าที่จะตายลงถูกขโมยไปหมดสิ้นตอนระหว่างการเดินทางจากนิวออร์ลีนส์ขึ้นมาทางภาคเหนือต้องนับเป็ปาฏิหาริย์อย่างแท้จริงที่เธอยังรักษาชีวิตให้อยู่รอดมาได้จนทุกวันนี้
เธอลูบคลําลอคเก็ตรูปหัวใจที่แขวนอยู่กับสร้อยคออย่างเลื่อนลอยขณะจับตามองรัฟเฟอรี่กับสุนัขแสนรู้ของเขาฝึกซ้อมกันต่อไปไม่มีเหตุผลที่จะยึดมั่นอยู่กับความฝันอันโง่เขลาว่าควรจะหนีตามเขาไป
อย่างไรก็ตามแอมเบอร์มั่นใจว่ามันจะต้องมีอะไรบางอย่างที่เข้ามาเปลี่ยนแปลงเส้นทางเดินในชีวิตของตนเองในเร็ววันนี้และความเปลี่ยนแปลงดังกล่าว จะไม่ทําให้เธอต้องตกอยู่ใต้อํานาจของกิเดียน มิดไนท์อีกต่อไปด้วย
รัฟเฟอรี่ยมกว้างด้วยความพอใจเมื่อโม้ดดี้พยายามทรงตัวเดินอย่างมั่นคงบนแผ่นกระดานขณะที่เขาให้กําลังใจมันด้วยสุ้มเสียงแ่เบา
“ดีมาก...อีหนู...ดีมากโม้ดดี้...อีกสี่ก้าวเท่านั้น จับตาดูฉันให้ดีนะ...ง่าย ๆแค่นี้เอง...เดินมาเลย... เดินมา...”
สุนัขพันธุ์คอลลี่ตัวน้อยสีขาวจุดดำเดินข้ามแผ่นกระดานอย่างชำนิชำนาญราวกับมันเกิดมาเพื่อแสดงละครสัตว์โดยแท้เครื่องประดับที่แสดงความเป็นักแสดงของมันมีเพียงผ้าผืนสีแดงที่พันรอบคอและทำให้มันต้องเชิดหัวไว้เสียงกลองที่รัวกระหน่ำอยู่พลอยทําให้หัวใจของรัฟเฟอรี่เต้นระทึกตามไปด้วยและผู้ชมที่อัดแน่นกันอยู่หน้าเวทีนั้นเล่าก็ยิ่งทำให้บังเกิดความตื่นเต้นอย่างช่วยไม่ได้เมื่อโม้ดดี้เดินมาถึงจุดสุดท้าย มันก็สลัดท่อนไม้ลอยขึ้นในอากาศและรับไว้ด้วยความชํานาญก่อนจะะโลงและวิ่งไปรอบเวทีต้อนรับเสียงปรบมือของผู้ชมด้วยท่าทางที่บ่งบอกความภาคภูมิใจอย่างยิ่ง
ผู้คนต่างแสดงความพออกพอใจกับการแสดงในฉากนี้อย่างยิ่งเมื่อรัฟเฟอรี่ก้าวออกมาโค้งคํานับนั้น มีความรู้สึกอยู่ว่าแสงจากหลอดไฟหลากสีที่ระยิบระยับอยู่รอบลานแสดงราวจะหลิ่วตาแสดงความยินดีตามไปด้วยและดูมันจะเป็ของจริงยิ่งเสียกว่าแสงดาวที่พราวพร่างอยู่บนท้องฟ้า
865
