ร้านขายของชำของผมที่ต่างโลก

“ผลประกอบการของท่านในวันนี้ ส่วนแบ่งที่ได้รับ คือ 1 เหรียญทอง 28 เหรียญเงิน 928 เหรียญทองแดง...” ระบบกล่าวออกมาพร้อมกับถามต่อในทันทีว่า“เนื่องจากท่านมีหนี้สินที่ติดค้างกับระบบจำนวน 5,000 เหรียญทองแดง ท่านต้องการที่จะชำระเลยหรือไม่” ฌอนคิดคำนวณเล็กน้อยก่อนจะตอบไป“ชำระเลยล่ะกัน..ไม่อยากให้มาหักเงินตอนสิ้นเดือน..เอาเงินเดือนเป็นเงินเก็บจะดีกว่า...ระบบชำระเลยครับ” ฌอนตอบ“เงินได้ถูกวางไว้บนโต๊ะคิดเงินแล้ว โปรดตรวจสอบความถูกต้อง”ฌอนเดินเข้าไปนับเงินที่โต๊ะคิดเงินเช่นเมื่อวาน มันปรากฏออกมาเป็นหลายๆรูปแบบ มีทั้งเหรียญทอง เงิน ทองแดง และพวกมันก็ครบจำนวนตามที่ระบบได้แจ้งไว้ โดยที่เหรียญเงินมันถูกหักออกไป 5 เหรียญ ฌอนแบ่งเก็บเงินไว้ที่ร้าน 1 เหรียญทอง 20 เหรียญเงิน เขาคิดว่าเก็บไว้ที่ร้านน่าจะปลอดภัยสุดแล้ว ส่วนเงินที่เหลืออีก 3 เหรียญเงิน 928 เหรียญทองแดงเขานำติดตัวไปด้วย เพื่อเดินตลาดในวันนี้ ฌอนค่อยๆเดินออกไปอย่างไม่รีบร้อน ในระหว่างทางที่เดินเที่ยวตลาด ผู้คนมากหน้าหลายตาก็ทักทายเขาอย่างเป็นกันเอง ฌอนรู้สึกว่าต่างโลกนี้มันก็ไม่แย่ซะทีเดียว ผู้คนต่างๆก็เป็นกันเอง โลกที่ดูเหมือนจะโหดร้ายแต่มันก็มีอะไรหลายๆอย่างที่ซ่อนอยู่ในมุมดีๆบ้าง วันนี้เขามีเงินมากมายพอที่จะซื้อได้เกือบทุกอย่างตามที่ต้องการ ฌอนซื้อนู้นซื้อนี่นิดหน่อย เพื่ออุดหนุนทุกๆร้าน แล้วอีกอย่างเขาต้องการลองสินค้าแปลกๆที่เขาไม่เคยเห็นในโลกก่อน “เชิญเลยขอรับ ร้านของเรายินดีต้อนรับท่านฌอนขอรับ” พ่อค้าคนหนึ่งกล่าวออกมา“พ่อค้าจากสมาคมการค้าอย่างนั้นเหรอ...แล้วร้านเจ้าขายอะไรอย่างนั้นเหรอ” ฌอนถามพ่อค้า“สินค้าของร้านข้าส่วนใหญ่จะเป็นของที่มาจากทะเลอันกว้างใหญ่ ข้าขอแนะนำสินค้ายอดฮิต มันถูกเรียกว่าไข่มุก หากท่านซื้อและมอบให้สตรีที่ชื่นชอบ ข้าบอกเลยว่าท่านจะสมหวังอย่างแน่นอนขอรับ” พ่อค้าพยายามแนะนำสินค้าของเขา มันเป็นของที่หาได้อยากสำหรับคนที่นี่แต่กับฌอนมันไม่ใช่เลย ฌอนซื้อเกลือมาจากพ่อค้านิดหน่อย ซึ่งราคามันแพงมากเลย ถุงเล็กใบเดียวที่บรรจุเกลือไว้ มันเป็นเงินถึง 1 เหรียญเงิน พร้อมกับคิดในใจว่า ‘ถ้าร้านสุ่มได้เกลือมาขายล่ะก็ พ่อค้าคนนี้คงเจ๊งอย่างแน่นอน’ ฌอนเดินสำรวจตลาดต่อไป จู่ๆก็มีเสียงดังขึ้นมาจากทางด้านหลัง “หลบไป เจ้าคนโสโครก..รู้มั้ยว่าแกกำลังขวางทางพวกข้าอยู่นะ”กลุ่มชายกลุ่มเอ่ยขึ้นมา ฌอนที่ได้ยินก็หลบทางให้ เพราะเขาไม่อยากจะมีปัญหากับใครในตอนนี้ และอีกอย่างเขายังอยู่นอกร้าน มันไม่ปลอดภัย ชาวบ้านที่อยู่ในระยะใกล้เคียงต่างรีบออกหนีไปให้ไกลทีสุด พ่อค้าแม่ค้าเองก็รีบเก็บร้านแล้วรีบหนีเอาชีวิตรอด ทำให้พื้นที่ๆคนกลุ่มนี้อยู่โล่งเตียนหายไปอย่างรวดเร็ว ไร้ซึ่งผู้คน ทั้งกลุ่มต่างรู้สึกสงสัยกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเป็นอย่างมาก พวกเขาพึ่งทำภารกิจที่รับมาเมื่อวันก่อนจากสมาคมนักผจญภัย พวกเขาไม่ได้เก่งอะไรมาก แถมยังเป็นกลุ่มที่ถูกรังเกียจของสมาคมอีกด้วย สมาชิกของกลุ่มประกอบไปด้วยคน 4 คน ทั้งหมดดูรูปร่างไม่ต่างจากนักเล่นกล้ามในโลกก่อนของเขาไม่ผิดเพี้ยนไปแม้แต่น้อย“ลูกพี่ เหตุการณ์มันดูแปลกๆนะ ข้าว่ามันต้องเกี่ยวกับคนตรงหน้านี้อย่างแน่นอน”“เหอะ ไอ่ขี้ก้างนี่มันแน่สักแค่ไหนกัน มันก็แค่ลูกคุณหนูที่เกาะแต่ตระกูลกินไปวันๆ...เห้ย แกน่ะ รวยมากนักเหรอ ...เอาเงินมาแบ่งพวกข้าใช้หน่อยซิ” ตัวหัวหน้ายังไม่หยุดที่จะหาเรื่อง มันรีดไถฌอนเหมือนๆกับคนอื่นๆที่มันเคยไถ่มา“ไม่มีแล้วอ่ะ ข้าใช้มันไปหมดแล้ว เอาไว้วันหลังก็แล้วกัน” ฌอนที่พูดเสร็จก็เดินหันหลังจากไป แต่มีหรือที่ตัวหัวหน้าจะยอม“เห้ยๆๆ ไม่ได้ขอร้องเว้ย ข้ากำลังสั่งเอ็งอยู่นะเว้ย ของที่แกซื้อน่าจะหลายเหรียญเงินอยู่ แค่แบ่งๆให้หน่อยไม่ได้ ก็ต้องสั่งสอนกันหน่อยแล้ว” เขาวิ่งเข้าไปแล้วเหวี่ยงหมัดเข้าใส่หลังของฌอนในทันที แต่ไม่รู้ว่าเป็นความบังเอิญแบบไหน ฌอนที่ถือของมาเยอะ บวกกับภายในใจร้อนรนว่าจะถูกทำร้ายทำให้เขาสะดุดฝุ่นที่อยู่ด้านหน้าล้มลงไปพอดี มันทำให้เขารอดจากหมัดอันทรงพลังนี้พรึม!!“เอ๊ะ..แกก็มีดีเหมือนกันนี่ หลบเก่งใช้ได้...ว่าแต่พวกแกจะยืนดูทำพระแสงอะไร ..จัดการมันซิเว้ย” ตัวหัวหน้ายังคงไม่ลดละความพยายามที่จะจัดการกับฌอน ลูกน้องของมันที่ดูจะฉลาดกว่าก็เอ่ยทักขึ้น“ลูกพี่...ข้าว่ามันแปลกนะขอรับ..จากบรรยากาศแล้ว เราไถกันมากี่ครั้งแล้วยังไม่เคยเป็นเหตุการณ์อย่างนี้เลย...ข้าว่าเราควรจะพอแค่นี้ก่อนดีกว่านะขอรับ” ลูกน้องคนนั้นกล่าวออกมา“เฮ้ๆ ทำมั้ยวันนี้แกดูขี้ขลาดอย่างนั้นล่ะ...รีบๆทำตามที่ข้าสั่งได้แล้ว” ฌอนที่กำลังลุกขึ้นยืนเพื่อปัดฝุ่น และมึนงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น พวกลูกน้องนักกล้ามที่ทำท่าทางกังวลก็เริ่มคิดว่า ‘เอาก็เอาว่ะ’ แล้วพวกเขาต่างก็พุ่งเข้าหาตัวของฌอนกันทุกทิศทาง อีกมุมๆหนึ่ง ก่อนหน้านั้น“หลบไป เจ้าคนโสโครก..รู้มั้ยว่าแกกำลังขวางทางพวกข้าอยู่นะ” ในขณะที่นักกล้ามร่างโตกำลังเอ่ยออกมา ชาวบ้าน และพ่อค้าแม่ค้าละแวกนั้น“มีคนหาเรื่องท่านฌอน!!!” คำๆนี้ส่งต่อไปยังบุคคลอื่นๆที่อยู่ทั้งโซนอย่างรวดเร็ว พวกเขาหันมามองฌอนเล็กน้อยก่อนที่จะรีบเก็บสินค้าของตัวทันที“ชิบหายแล้ว...ข้าต้องรีบเก็บของแล้ว” พ่อค้าคนหนึ่งเอ่ยกล่าว พ่อค้าแม่ค้าคนอื่นที่เห็นก็รีบตื่นตัวในทันที รีบเก็บเท่าที่จะเก็บได้ ก่อนจะรีบวิ่งหนีออกไป ชาวบ้านที่ยังไม่ได้ทำอะไรก็ต่างรีบวิ่งหนีออกไป ทุกคนต่างก็รู้ดีว่ามันจะเกิดอะไรขึ้น หากเป็นบุคคลที่อยู่ในเมืองเมื่อวานต่างก็รู้กันดีว่ามันจะเกิดอะไรขึ้น แค่ครั้งที่แล้วท่านฌอนยังไม่ได้ทำอะไรเลยบ้านเมืองก็ชิบหายไปมากกว่า 1 ใน 5 ส่วนแล้ว ถ้าหากว่าท่านฌอนโกธรขึ้นมาจริงๆ เมืองนี้จะอยู่รอดมั้ยล่ะ นั่นคือคำถามที่ทุกคนอยากจะรู้คำตอบ ณ สมาคมพ่อค้าที่ข่าวมันมาไวกว่าสมาคมอื่นๆ ตัวของนาทาร์ที่รู้ข่าวก็รีบออกคำสั่งทันที“รีบสั่งให้คนของสมาคมหนีออกจากเหตุการณ์ออกมาให้ไวที่สุด ในรัศมี 500 เมตรเป็นอย่างต่ำ”นาทาร์กล่าวอย่างร้อนรน ยิ่งเขตแถวนั้นเป็นตลาด และร้านที่เป็นของสมาคมโดยตรงมีมากกว่า 10 ร้านเสียอีก ถ้าเกิดเหตุการณ์อย่างนั้นอีก พวกเขาคงขาดทุนมากมายเกินจะรับไหว“ท่านนาทาร์เจ้าค่ะ เราขนสินค้าไม่ทันแน่ๆ ....เอาอย่างไรดีเจ้าค่ะ” ผู้ช่วยของเขาเอ่ยขึ้นมา“เหอะ มันยังมีไอ่หน้าโง่ที่ไหนกล้าหาเรื่องท่านฌอนอีกล่ะเนี้ย...เจ้ารีบส่งข่าวไปให้ท่านเจ้าเมืองเร็ว ข้าว่าเราต้องช่วยกันแล้วกับเหตุการณ์ที่กำลังจะเกิดขึ้น” นาทาร์ถอนหายใจออกมา แล้วก็รีบนำผู้คุ้มกันตัวเองที่มีอย่างน้อยนิดออกไปที่ประตูก่อนจะนึกอะไรขึ้นมาได้“เดี๋ยวก่อน....คือว่าข้าทำเอกสารของท่านดยุคเสียหายอีกแล้ว ...เจ้าช่วยทำให้ข้าใหม่จะได้มั้ย”“ครั้งที่สามแล้วซิน่ะ....เหอะ.....ได้เจ้าค่ะ” เธอตอบกลับอย่างเซ็งๆ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 16

นิยายแนะนำ

ร้านขายของชำของผมที่ต่างโลก

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 16

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้