หลงปรารถนา คืนร้อน

23.52 น.

"ฮือ..ฮื..อ..ฮือ..ฮื..อ"

ฐิสารู้สึกตัวตื่นขึ้นมา ได้ยินเสียงร้องไห้ อยู่ด้านหลัง ขนกายลุกชัน หนาวขึ้นมาจับใจ คิดในใจ อยู่คนเดียวใครจะมาร้องไห้ 2 มือกระชับผ้าห่มมาไว้ตรงอก หรือว่าผี!! ...แต่เอ้ะ เดียวเราไม่ได้อยู่คนเดียวนิ ก่อนที่ความคิดจะพาจิตนาการไปเ๱ื่๵๹ราวขนหัวลุก ฐิสาก็หันมาเจอะคนน้องนอนตัวงอเป็๲กุ้ง อยู่อีกฝังเตียง

รีบเอามือไปจับหน้าผาก พบว่า ตัวร้อนอยู่แต่ไม่เยอะ ร่างกายเหงื่อออกทั้งที่เปิดแอร์เย็น ตายละ พาลูกเขาไปทานอะไรมานิ จะมาตายคาคอนโดไม่ได้นะ แล้วเอื้อมมือไปเปิดโคมไฟหัวเตียง พบคนน้องน้ำตาเกาะเต็มขนตางอน พร้อมเสียงสะอื้นเบาๆ คนพี่จึงปลูกเขย่าเบาๆ

ฐิสา : ริสาคะ ตื่นกินยา เช็ดตัวก่อนคะ แล้วค่อยนอนต่อ จะได้สบายตัว เหงื่อเต็มเลย ร้อนเหรอคะ?

คนน้องลืมตาแต่หลับ ลืมอยู่พักกว่าจะพูกออกมาเสียงแหบๆ

ริสา : สาทำพี่ตื่นเหรอคะ ขอโทษนะ ไม่รู้สึกร้อนนะคะ สงสัยทานยาแล้วออกฤทธิ์ (ก่อนจะยันกายลุกขึ้นพิงหัวเตียง)

ฐิสาไม่ตอบแต่ยิ้ม ก่อนจะยันตัวลุกนั่งหันหน้าไปทางน้องแล้ว เอามือไปอังหน้าผาก ก่อนเ๯้าเด็กจะจับมือที่อังลงมาแนบแก้มตัวเอง หลับตาโยกหัวไปมา

ริสา : ดีใจจังพี่นอนอยู่ข้างๆ

ฐิสา : คงไม่ใจร้ายปล่อยคนป่วยนอนคนเดียวหรอก จะเช็ดตัวให้นะคะ

ริสา : สาไปเช็ดเองในห้องน้ำดีกว่า จะได้ล้างหน้า เข้าห้องน้ำด้วย (คนน้องหายไปในห้องน้ำ ริสา จึงโทรหาลูกพี่ลูกน้อง ที่อยู่คอนโดเดียวกัน)

" เอื้อยว่าจังได๋ บักนั้นมากวนติ คือโทรมาตอนนี้ ห้วยๆ ลงเวรมาคือมาเจอะหยังนิ " (พี่ว่ายังไง ไอ้ผู้ชายคนนั้น มันมากวนเหรอ พึ่งลงเวรมา อย่าบอกนะว่าจะต้องเจอะเ๹ื่๪๫นั้นอีก)

ฐิสา : บ่ๆ อีหล้านอนยัง (ไม่ๆ น้องนอนหรือยัง)

"บ่ พึ่งกลับจากโรงพยาบาล เอื้อยมีหยังบ่ กำลังต้มมาม่า" (ไม่ๆ พึ่งกลับจากโรงพยาบาล)

ฐิสา : ขึ้นมาห้องเฮื้อยจักคราวแน่ มีคนตัวร้อน แล้วเหมือนแพ้อาหาร (ขึ้นมาห้องพี่หน่อยไม่นาน มีคนตัวร้อน เหมือนแพ้อาหาร)

"หมอขวัญ" ลูกพี่ลูกน้องกับฐิสา เก็บความสงสัยในใจ เดินออกมาจากห้องที่อยู่ล่างลงมา 2 ชั้นจากห้องพี่ขึ้นลิฟท์ ไม่วายถือกระเป๋ายาจำเป็๞ กับมาม่ากระป๋องติดมือมาด้วย "ใครอยู่ในห้อง" เดียวก็รู้ ก่อนจะเข้ามาในห้องพี่สาว เพื่อรับรู้ว่ารุ่นน้องคนสนิทพี่ลมพิษขึ้น ไข้ เลยให้นอนพักที่นี่

ฐิสา : สาคะ ลูกพี่ลูกน้องพี่ ชื่อหมอขวัญ พักอยู่ห้องข้างล่าง พี่ให้มาดูสา เพื่อเป็๲เยอะ

ริสา : ขอบคุณนะคะ รบกวนเวลานอนคุณหมอ

ขวัญ : เรียกขวัญก็ได้คะ คุณสา แน่หน้าอก หายใจติดขัด หายใจไม่ออกหรือเปล่าคะ

ริสา : ไม่คะ คันๆ ผื่นขึ้นคันคะเยอ ปากบวม แล้วก็เหมือนจะเป็๞ไข้

ขวัญ : เฮื้อย ต้มมาม่าให้หล้าแน่ วางไว้ข้างหน้า บ่ต้องมาทำห่วงหลาย บ่ได้เป็๲หยังหลายกอก คัก

(ไปต้มมาม่าให้หน่อย วางไว้ข้างหน้า ไม่ต้องห่วงขนาดนั้น ไม่เป็๞อะไรเยอะหรอก หมั่นไส้)

คนพี่ ของทั้ง 2 ออกไปต้มมาม่า ที่เ๽้าตัวถือมา 2 กระป๋อง ก่อนจะเวฟ ไส้กรอก หาไข่ต้มในตู้เย็น ผักออกมาใส้ให้ พร้อมแถมผลไม้อย่าองุ่นให้น้อง สักพัก 2 สาวก็เดินตามกันออกมา คนหมอมองหาของกิน อีกคนเดินมานั่งที่โต๊ะกินข้าวข้างๆ

ขวัญ : ไม่น่าห่วงคะ นอนพักผ่อน บางทีอาการแพ้เหล่านี้ มันมีทั้ง แพ้อาหาร แพ้สารเคมี แพ้ยา การเปลี่ยนแปลงของฮอร์โมน ความเครียด จนไปถีงไม่ทราบสาเหตุกระตุ้น คะ..... หิวๆ

ฐิสา : มีข้าวนะ ทำไมชอบกินมาม่า หมอจริงเปล่าเรา

ขวัญ : ไม่รู้อะไร หมอ พยาบาลนิแหละ สายมาม่า อะไรอร่อย อะไรออกใหม่ ถาม เอากลับไปทานห้องนะ ฝันดี ไม่อยากเป็๞ก้าง อิอิ (พูดจบก็ เอามาม่า คาบใส้กรอก และเอาผลไม้ติดมือไป พร้อมยักคิ้วล้อเลียน ออกจากห้องไป)

ฐิสา : ไปพูดอะไรกับน้องหรือเปล่า ทำไมน้องมันพูดจ้าล้อๆ หึ พูดอะไร (พูดจบก็หยิกที่แขนน้องไป 1ที แต่รู้สึกตัวรุมๆ ก่อนลุกขึ้นยืนเพื่อจะเข้าห้องนอน)

คนน้องรวบเอวคนพี่มากอด ลูบหลังไปมา แล้วซบหน้าเข้ากับไหล่ ถูไถ่หน้าเหมือนแมวอ้อนๆ

ริสา : ไม่ได้พูดอะไร นอกจากเ๱ื่๵๹ไม่สบายนะคะ

ฐิสา : ไปนอนได้แล้วคะ ดึกแล้วยิ่งไม่สบายอยู่ พรุ่งนี้ต้องไปทำงานนะ ไม่ใช่วันหยุด

ริสา : พี่นอนด้วยหรือเปล่าคะ (กอดคุยทำเสียงอู้อี้แน่นกว่าเดิม)

ฐิสา : ถ้าไม่ลุกจะให้นอนคนเดียวนะ

คนน้องพละออกจากการกอดพี่ รีบลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนจะยื่นมือไปให้พี่จับ จูงเข้าห้องนอนแขก อีกคนชุดนอนโดราเอม่อน อีกคนเป็ดเหลือง

02.07 น.

"ฮือ..ฮื..อ..ฮือ..ฮื..อ แม่คะ "

ริสารู้สึกตัวตื่น เมื่อได้ยินเสียงคนที่นอนข้างๆ ที่ตอนนี้นอนซุกอยู่ด้านหลัง ละเมอร้องไห้ ก่อนจะพลิกร่างไปกอด คนน้องซุกหน้าลงกับอก

ฐิสา : ตื่นคะ ทำไมละเมอแบบนี้ ร้องไห้เยอะจะปวดหัวเอา ตื่นได้ยินพี่หรือเปล่า (แรงรัดกอดที่เพิ่มจากซุกนอนตะกี้ คือการส่งสัญญาณว่า คนน้องตื่นแล้ว แต่ทำตัวเล็ก ทั้งที่สูงยาว 170 กว่าๆ ซุกเป็๞เด็กกับอ้อมแขนเธอ)

ริสา : ฝันดีนะคะ ขอโทษที่ทำให้ตื่น ขอกอดนอนหน่อยนะ กอดเฉยๆ จริงๆ

ฐิสา ไม่พูดอะไร นอกจากจูบหน้าผากมนไป 1 ที กระชับกอด ลูบผมกล่อมเ๯้าเด็กนอนต่อ แม้จะรู้สึกว่า คนน้องนั้นจูบเนินอกตอบกลับมา แต่ก็เป็๞แค่ ภาษากาย ที่ไม่มีอารมณ์เ๹ื่๪๫เซ็กส์มาเกี่ยว นอกจากความอบอุ่นที่โอบกอด ปลอบหัวใจกันและกันเท่านั้น

6.30 น.

ฐิสา: ทำไมตัวร้อนกว่าเดิมละขวัญ นอนซมลุกไม่ขึ้นเลย (รีบถามคนน้องทันทีหมอขวัญเข้าห้องมาดูอาการหลังจากโทรตามแต่เช้าทั้งชุดนอน)

ขวัญ : อันนี้อาการใหม่ เมื่อวานหายแล้ว

ฐิสา : ต้องไปโรงพยาบาลหรือเปล่า

ขวัญ : ไข้ทับประจำเดือนพี่ เดียวคงมา อาการของ PMS ปกติน่าจะก่อนมี สัก 7 วัน แต่แบบริสาก็มี เป็๲ใกล้วันจะมา คงไข้ ปวดเนื้อปวดตัว อารมณ์ขึ้นลงได้ ขวัญไปนอนต่อนะ เวรบ่าย ขอนอนตากแอร์ฉ่ำๆ

....

สรุปทั้ง 2 สา คนหนึ่งโทรลางาน อีกคน ไม่ตื่น ไม่โทร ไม่อะไรทั้งนั้น นอกจากนอนซมแต่เมื่อคืน ฐิสาไม่อยากปล่อยให้นอนอยู่แบบนี้คนเดียว หรือให้กลับบ้านไปก็ไม่รู้ว่าจะกลับยังไงไหว

ฐิสา : สา ตื่นมาทานข้าว ทานยา ค่อยนอนต่อคะ ขวัญเอายามาให้แล้ว (นั่งลงข้างๆ เอามืออังหน้าผาก ก่อนที่คนน้องจะเลื้อยเป็๞งูมาอ้อนนอนตัก คว้าเอามือข้างหนึ่งไปแนบแก้มตัวเอง

ริสา : ไปทำงานเถอะคะ เดียวสาดีขึ้นจะกลับบ้าน

ฐิสา : กลับไปอยู่กับใคร

ริสา : คนเดียว แต่ไม่ต้องห่วงมีแม่บ้าน มีคนงานในบ้านพ่อคะ

ฐิสา : ถ้าอย่างนั้นก็พักที่นี่ โทรบอกคุณพ่อด้วยคะ เพื่อท่านเป็๞ห่วง

ริสา : เขาไม่ห่วงหรอกคะ กลับบ้านหรือเปล่ายังไม่รู้เลย ช่างเถอะคะ ชินแล้ว สายๆ จะโทรบอกแม่ แม่ตื่นบ่ายคะ

ฐิสารู้ว่าคำตอบคนน้องเ๹ื่๪๫พ่อ มีร่อยรอยอะไรในดวงตา แต่พอพูดถึงแม่กับเป็๞ประกาย แต่ก็ไม่ถามอะไร นอกจากใช้หัวแม่มือลูบแก้มเ๯้าเด็กเล่น

ฐิสา : ลุกไปล้างหน้า ล้างตา เช็ดตัว ผ้าอนามัยอยู่ในตู้ อย่าสระผมนะ แล้วออกไปหาพี่ ทานข้าวข้างนอก ทำข้าวต้มไว้ให้แล้ว

-

.ริสา : อร่อยจัง เวลาที่เราป่วย มีคนดูแล โดยที่ไม่ต้องจ้างด้วยเงิน มัน อุ่นใจดีนะคะ

คนน้องพูดจบแล้วก็ตาแดงๆ กินข้าวต้มไป น้ำตาหยดแมะๆ คนพี่มองดูอยู่ แล้วเกิดสงสัยว่า เพราะแผลในใจ หรือแค่อาการ PMS กันแน่ จึงเอามือขึ้นไปลูบหัวคนน้องขึ้นลง

ฐิสา : คนเราเวลาอ่อนแอ ต้องดูแลกันสิคะ

ริสา : แต่สาคงเป็๞พวกจำนวนน้อย จำได้ว่า ป่วยก็ต้องดูแลตัวเอง

ฐิสา : ตอนนี้ก็มีอยู่ตรงหน้านี้ไงคะ ไม่เห็นเหรอ

คนน้องวางช้อนหันไปกอดเอวพี่ที่ยืนอยู่ข้างๆ เอาคางแหลมค้างไว้ที่หน้าท้องพี่ เงยหน้าสงสายตาอ้อนๆ สบตามคนพี่ ที่ก้มมาสบตา และลูบผมอยู่

.ริสา : แค่นี้ก็หลงจะแย่แล้ว ยิ่งใจดีแบบนี้ สาก็ตายสิคะ จะไปไหนรอด

ฐิสาก้มลงไปจูบที่หน้าผากคนน้อง ขมับ 2 ข้าง

ฐิสา : ก็ไม่ต้องไปไหนคะ

***- ******

ฝากเ๹ื่๪๫น้องสาวของริสาด้วยนะคะ

https://www.kawebook.com/story/16469/%E0%B8%99%E0%B8%B4%E0%B8%A2%E0%B8%B2%E0%B8%A2/%E0%B8%99%E0%B8%B4%E0%B8%A2%E0%B8%B2%E0%B8%A2-y-yuri/%E0%B8%A7%E0%B8%B1%E0%B8%A2%E0%B8%9E%E0%B8%B4%E0%B9%80%E0%B8%A8%E0%B8%A9