ช่วยฉันด้วย ใคร ใคร ก็ได้
ช่วยฉันด้วย ขอร้องล่ะ อยากทำแบบนี้เลย
ข้าไม่อยากไปอยู่ที่นั้น ปล่อยข้าไปเถอะ
ข้าขอโทษ ข้าผิดไปแล้ว ขอร้องล่ะปล่อยข้าไปเถอะ
สิ่งที่เ้าทำมันไม่อาจจะให้อภัยได้
แต่
ข้ามีทางเลือกให้เ้า เ้าจะรับฟังมันไม่
ได้ๆ ของแค่ อย่าขังข้าไว้ ก็พอ
เ้าต้อง ไถ่บาปที่เ้าทำทั้งหมด
เป็ไปไม่ได้หรอ แล้วข้าจะทำอย่างไรล่ะ
เ้ารู้นิ ว่า ควร ทำอย่างไร
ข้าเข้าใจแล้ว
แล้วเมื่อถึงเวลา บาปของเ้าจะได้ถูกอภัย เ้าจะรู้เองเมื่องถึงเวลานั้น
พิม : เ้าได้ยิน ข้าไหม
พิม : เรียกฉันหรอ
: เ้าช่วย ข้าหน่อยได้ไหม
พิม : ฉันจะช่วยอะไรคุณได้ เดี๋ยวฉันทำบุญไปให้นะ ขอให้คุณไปอยู่ที่ของคุณเถอะนะ เราต่างคนต่างอยู่เถอะนะ
: เ้าช่วยข้าตามหา กรอบรูป อีก 11 อันให้ข้าได้ไหม
พิม : แล้วฉันจะไปหาที่ไหน
: ก็สร้อยที่เ้าได้มาด้วยไง มันสามารถตามหากรอบที่เหลือได้
พิม : แล้วต้องเริ่มหาจากตรงไหนอ่ะ
: เ้าต้องใส่สร้อยเส้นนี่ มันจะพาเ้าไปเอง
พิม : มันคงไม่พาฉันไปในโลกแบบแฟตาซีหรอนะ
: เ้าเคยไปแล้วหรอ
พิม : โอ้
: เ้าเคยไปในเมืองแฟตาซี แล้วหรอ แสดงว่าเ้าก็คือผู้ถูกเลือกนะสิ
พิม : เอาจริงดิ
: เ้าเป็คนเดี๋ยวที่จะช่วยเราได้ เราเห็นบางอย่าในตัวเ้า เห็นในสิ่งที่เราก็ไม่สามารถบรรยาออกแมาเป็คำพูดได้
พิม : นี่คุณ ในโลกใบนี่มีคนเป็ 100 ล้าน 1,000 พันคน คุณก็ไปหาใครก็ได้ที่ไม่ใช้ฉัน
: มันไม่มีหรอ
พิม : ทำไม่ล่ะ คุณ คุณ อาจ จะ เจอ คนที่ เหมาะกว่าฉันก็ได้ แบบ คนที่พร้องจะช่วยคุณนะ
:
พิม : คุณ คุณ คุณ
สะดุงตื่น เอะ ฝันหรอนี่ ฝันเป็เื่เป็ราวจริงๆ แต่เหมือนมันติดอยู่ในความรู้สึกยังไงไม่รู้ คงไม่มีอะไรหรอมั้ง
1 อาทิตย์ ต่อมา
: คำถามของเธอที่ว่า ทำไม่ ฉันถึง ไม่เลือกคนอื่นหรอ ก็เพราะว่า เลือกมาหมดแล้วยังไงล่ะ ทั้งลองทุกวิธี ลองทำในสิ่งที่คิดว่ามันจะได้ผล แต่ผลลับที่ออกมามัน แย่มาก ฉันนะ ถ้าเป็ไปได้ก็ไม่อยากให้ใครมาช่วย หรือมารับผลแทนในสิ่งที่พวกเค้าไม่ได้ทำหรอนะ แต่ฉันทำไม่ได้ไง แต่ฉันเข้าใจเธอนะ ว่าใครจะไปช่วยคนที่ ไม่เคยรู้จัก ใครก็ไม่รู้ ที่ไม่รู้ว่าเป็คนหรือเป็ผี
พิม : อ๋อ แล้ว
: ก็ไหนๆแล้ว ฉัน นะ ก็ แค่ อย่ากที่จะ ไถ่บาปที่ ตนเองทำผิดเอา ไว้ มันดูแลเป็คนเห็นแกตัว นะ ที่ต้องขอร้องคนที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน มาช่วยลบล้างบาปของตนเองนะ
พิม : เห้อ ดูชีวิตเธอนี่ก็เศร้าเหมือนกันเนอะ แล้วที่บอกว่าลองมาหมดแล้วนี่ยังไงหรอ บลาๆๆๆๆๆ
: แต่การช่วยฉัน นะ อาจทำให้เธอ ตาย ได้เลยนะ
พิม : ขอเวลาให้ฉันตัดสินใจ หน่อยนะ เื่ทั้งหมดเป็แบบนี่เองสินะ โอโห้ แล้วตอนนี้เธออายุ เท่าไหร่แล้ว นะ
: ก็ 12012 ปี
พิม : แสดงว่า คุณอยู่ในนี่ 12012 ปี แล้ว คงจะโดดเดียวน้าดูเลยสินะ คิดกันตัวเอง นี่ขนานฉันอยู่คนเดี่ยวไม่ไปไหนมีมือถือให้เล่นยังเบื่อเลยแต่เธอ ต้องอยู่แบบนี่ไม่ได้ไปไหนเลย คงจะโดดเดี๋ยวหน้าดูสินะ
: แล้วเธอจะช่วย ฉันใช้ไหม
พิม : แล้วถ้าฉัน ช่วย เธอฉันจะได้อะไรอ่ะ คิดในใจ ถามไปงั้นๆแหละ คงไม่ใช้ ให้ฉันขออะไรก็ได้ที่้าหรอนะ
: ฉันก็ตอบเธอไม่ได้หรอนะ
พิม : แล้วถ้าฉัน รับปากว่าจะ ช่วยเธอเราจะยังไงต่ออ่ะ
: เมื่อถึงเวลา เธอจะได้รู้เอง
76
