กลิ่นเืหมูที่ถูกฆ่าด้วยวิชาดาบค่อยๆฟุ้งกระจายไปทั่ว ตอนนี้มีพี่น้องอีกตัวถูกอุ้มไปแล้ว หมูตัวอื่นๆในคอกไม่อาจสงบสติอารมณ์ได้อีกต่อไป ต่างส่งเสียงร้องโวยวายขณะที่ข้ากำลังคิดหาวิธีหนีหมูตัวเมียตัวหนึ่งที่มีขนาดเพียงครึ่งเดียวของข้าก็ะโทับลงมาบนตัวข้าข้าใกับการโจมตีโดยไม่ทันตั้งตัว จึงหลบไปด้านข้างตามสัญชาตญาณและชนกับรั้วเสียงดังสนั่นจนทำให้หมูตัวอื่นๆ ที่ไม่รู้เื่ยิ่งหวาดกลัวนัก
“ให้ตายสิใจนกล้ามเนื้อแข็ง เนื้อเสียรสชาติกันพอดี” หนึ่งในสามคนนั้นพูดอย่างเหนื่อยหน่ายปลายนิ้วที่กำลังค่อยๆ โบกสะบัดปล่อยพลังปราณออกมาหมูที่กำลังวิ่งหนีด้วยความใก็สงบลงอย่างรวดเร็วภายใต้พลังสะกดดูเหมือนว่าพลังนี้จะทำให้ผ่อนคลายได้
ถึงแม้ว่าข้าจะสะดุ้งโหยงแต่ก็ไม่เหมือนกับตัวอื่นๆ ที่ทำอะไรไม่ถูก หรือพูดให้ถูกกว่านั้นสิ่งเดียวที่ข้าคิดอยู่ในหัวตอนนี้คือ ‘จะทำอย่างไรถึงจะไม่ถูกพวกมันเลือก’
ขณะที่ข้ากำลังคิดอยู่นั้นน้องหญิงที่เข้ามาในคอกของข้าก็เดินมาหาข้า ก้นสีชมพูอวบอิ่มดูยั่วเย้ามันกระดิกหางเล็กๆ อย่างยั่วยวน กลิ่นจากส่วนลับของมันโชยมาถึงจมูกข้า
“อู๊ดๆ! (ขี่ข้า!)”
“น้องหญิงเ้าเองก็มีสติปัญญาเช่นกันหรือ!?” ข้าถามน้องหญิงด้วยภาษาคน เสียงแ่เบา
ทว่าน้องหญิงกลับตอบด้วยภาษาหมูว่า “อู๊ดอี๊ดๆ! (เร็วเข้า!)”
ขณะที่กลุ่มชายหนุ่มกำลังสนใจหมูตัวอื่นๆข้าจึงป่ายปีนขึ้นคร่อมร่างน้องหญิง ถูไถส่วนอ่อนนุ่มกับของส่วนลับน้องหญิง
ข้าเข้าใจเจตนาของน้องหญิงสำหรับมนุษย์แล้ว คุณค่าสูงสุดของหมูก็คือเนื้อ เมื่อเนื้อเติบใหญ่เต็มวัยเหตุผลเดียวที่จะไม่ถูกฆ่าก็คือ 'มีคุณค่าในฐานะเครื่องผลิตเนื้อให้พวกมันมากขึ้น!'
ถึงแม้ว่าข้าจะมีสติปัญญาและวิธีการคิดแบบมนุษย์แต่ก็ยากที่จะต้านทานต่อสัญชาตญาณของสัตว์ เครื่องเพศของน้องหญิงโตเต็มวัยหลังจากที่ถูกข้าถูไถไปมา ก็หลั่งน้ำหล่อลื่นออกมาจนฉ่ำแฉะ ทันใดนั้นแท่งยาวสามสิบเิเของข้าก็แข็งตัวขึ้นข้าจึงสอดแทงเข้าไปในช่องทางรักของน้องหญิงโดยไม่ลังเล
“อี๊ด!!!” น้องหญิงหมูส่งเสียงร้องอย่างพึงใจ ข้าดมกลิ่นได้อย่างว่องไวแม้ว่าจะมีกลิ่นปฏิกูลคละคลุ้งไปทั่ว แต่ข้าได้กลิ่นกำหนัดของน้องหญิงและทำให้ความ้ายิ่งพลุ่งพล่าน
อุณหภูมิในตัวน้องหญิงสูงผิดปกติแท่งยาวของข้าคล้ายถูกแช่ในน้ำพุร้อนผนังเนื้อเปียกชุ่มกอดรัดเอาท่อนลำของข้าเอาไว้ เพียงไม่กี่ครั้งข้าก็ถึงจุดสุขสมและหลั่งน้ำกามออกมา ข้าที่มีสติปัญญาเยี่ยงมนุษย์พวยพุ่งในถ้ำสวาทของหมูตัวเมียซึ่งเป็น้องหญิงด้วยความจำใจ
“โอ้โฮ! เ้าสองตัวนี้ถึงขั้นทำกันซะแล้ว ตลกเป็บ้า!” หนึ่งในนั้นมองดูเราสองตัวสมสู่กันด้วยใบหน้าเยาะเย้ยเพราะในสายตาของพวกเขา เราเป็เพียงสัตว์เดรัจฉาน การกระทำที่ไร้ขอบเขตเช่นนี้ยิ่งตอบสนองความพึงพอใจของพวกเขามากขึ้น
คอยดูเถอะ! พวกเ้าพรากชีวิตพี่น้องข้า ทำให้ข้าต้องอับอาย สักวันหนึ่งข้าจะทำให้พวกเ้าต้องชดใช้!
สีหน้ากัดฟันกรอดของข้าในสายตาของพวกเขาคงเป็เพียงหมูที่กำลังสุขสมกับการหลั่งน้ำกามเท่านั้นชายคนหนึ่งลูบคางแล้วพูดอย่างสำราญใจ “หรือนี่คือ...สัญชาตญาณการสืบพันธุ์เวลาเผชิญสถานการณ์คับขัน?”
ชายอีกคนเกาหัว พยักพเยิดคางมาทางตัวข้าแล้วเอ่ยถาม “ถ้าอย่างนี้...ยังจะเลือกมันอยู่หรือไม่?”
“ยามนี้ขาดหมูตัวผู้พอดีเช่นนั้นก็ให้มันเป็หมูพ่อพันธุ์เสียเลย!” ชายที่เป็หัวหน้ากอดอกชี้นิ้วมาทางข้า ทันใดนั้นก็มีรอยแดงปรากฏขึ้นที่ก้นของข้า ชายคนนั้นกล่าวต่อว่า “จำไว้! ตัวที่มีรอยที่ก้น ห้ามฆ่ามันเด็ดขาด!”
สามคนเหลืออยู่ต่างก็อุ้มลูกหมูออกไปความวุ่นวายจึงยุติลง คอกหมูกลับมาสงบอีกครั้ง
1K
