ผู้ที่เข้าตำหนักในคนใหม่อย่างหว่านซี ที่ถึงแม้จะเป็อนุภรรยาซึ่งฮ่องเต้เป็ผู้พระราชทานให้ด้วยตนเอง แต่ไม่ว่าอย่างไรอนุภรรยาก็คืออนุภรรยาหาได้มีความแตกต่างกับคนอื่นแต่อย่างใด ดังนั้นหลังพิธียกน้ำชาแล้วอิ้นถังก็ไปจัดการธุระของเขาตามปกติ ไม่ได้มีสิ่งใดพิเศษเกินเลยแม้แต่น้อย
อิ้นถังยังไม่จำต้องเข้าร่วมการว่าราชการอีกทั้งยังไม่มีตำแหน่งขุนนางใดๆ ในวันธรรมดาเขาจึงต้องไปเข้าเรียนตามปกติเมื่อเห็นว่าเวลาล่วงเลยมามากแล้ว หลังจากส่งหว่านซีกลับเรือนพัก สั่งการบางอย่างกับหวังอันผู้เป็ขันทีคนสนิทของตนจากนั้นจึงพาหลินชูจิ่วจากไป
หว่านซียืนอยู่หน้าประตูมองส่งชายหนุ่มจากไป ก่อนจะมองหวังอันที่ยืนค้อมศีรษะลงเล็กน้อยจากที่ไกลๆ และพยักหน้าให้เกาหมัวมัว จากนั้นจึงปล่อยให้ทิงจู๋ประคองนางเข้าไปในห้อง
หว่านซีนั่งอยู่บนที่นั่งหลักมือถือถ้วยชาพร้อมกับจ้องมองไปด้านนอกอย่างเลื่อนลอยกระทั่งได้เห็นใครบางคนเดินเข้ามา ดวงตาของนางจึงค่อยปรากฏรอยยิ้มขึ้น
หวังอันเป็หนึ่งในคนสนิทขององค์ชายเก้าหากหลินชูจิ่วคือคนสนิทผู้รับผิดชอบเื่ภายนอกตำหนัก หวังอันก็คือพ่อบ้านผู้รับผิดชอบเื่ทั้งหมดภายในตำหนักนั่นเอง
“หวังอันคารวะอนุหวันเหยียนขอรับ" หวังอันเดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้านาง ก่อนจะโค้งกายคำนับลงต่ำ
“ลุกขึ้นเถิด!” หว่านซีตอบเบาๆ และถามว่า“องค์ชายมีรับสั่งอะไรหรือไม่”
"เรียนอนุหวันเหยียน องค์ชายรับสั่งว่าท่านไม่มีบ่าวให้ใช้สอยเพียงพอจึงให้บ่าวเลือกบ่าวมาสองสามคน ให้ท่านมอบชื่อให้พวกนางด้วยขอรับ" หวังอันเอ่ยด้วยน้ำเสียงเต็มไปด้วยความเคารพขณะเบี่ยงตัวไปด้านข้างเล็กน้อยพลางชี้ไปทางสาวใช้สองคนกับขันทีตัวน้อยอีกหนึ่งคนที่ยืนอยู่ด้านหลังตนเอง
"ทิงอวี่ทิงฉิน" หว่านซีเงยหน้าขึ้นมองหญิงงามทั้งสอง โดยยังคงใช้คำว่า ‘ทิง’ให้กับพวกนาง สำหรับขันทีน้อย นางคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะพูดว่า "ใช้ชื่อเดิมของเ้าเถิด!”
โดยปกติแล้วกองกิจการภายในจะเป็ผู้จัดหาบ่าวรับใช้และนางกำนัลให้แก่เ้านายในวังทว่าหากอิ้นถังไม่ระวังป้องกัน เรือนของหว่านซีคงเต็มไปด้วยสายลับเป็แน่
ก็ดี อย่างน้อยก็พิสูจน์ได้ว่าความพยายามของนางเมื่อวานนี้ยังคงสัมฤทธิ์ผล หากนาง้าแย่งชิงความโปรดปรานจากองค์ชายเก้าผู้ไร้หัวใจก็ย่อมไม่อาจทำตัวเห่อเหิมว่าเป็ที่โปรดปรานของเขาั้แ่แรก มีเพียงต้องค่อยๆเพิ่มน้ำหนักของตนเองลงไปในใจของเขาทีละเล็กละน้อย ให้เขาเป็ฝ่ายให้สถานะนางให้ได้เท่านั้น
"ทิงอวี่ทิงฉิน ขอบคุณอนุหวันเหยียนที่มอบชื่อเ้าค่ะ" ทิงอวี่และทิงฉินน้อมกายคารวะ
“บ่าวเสี่ยวเหลียงจื่อคารวะอนุหวันเหยียน” ขันทีน้อยเสี่ยวเหลียงจื่อคุกเข่าลงคารวะนางทันทีเช่นกัน
"เอาล่ะลุกขึ้นเถิดกันเถอะ!" หว่านซียิ้มโบกมือให้เกาหมัวมัวเพื่อตกรางวัลแรกพบแก่ทุกคน จากนั้นจึงลุกกลับไปที่ห้องด้านในเพื่อพักผ่อน
หว่านซีเอนกายลงบนตั่งเหม่อมองม่านเตียงอย่างเงียบๆ ความรู้สึกพึงพอใจท่วมท้นขึ้นมาเมื่อหวนระลึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในพิธียกน้ำชาเมื่อครู่ในชีวิตที่แล้วนางพ่ายแพ้อย่างน่าสมเพช ไม่อาจรู้ด้วยซ้ำว่าสุดท้ายแล้วลูกของนางจะประสบชะตากรรมเช่นไรเพียงแค่ชัยชนะเล็กๆที่นางเพิ่งได้มาไม่อาจชดเชยความปวดร้าวสิ้นหวังในครั้งนั้นได้แม้แต่นิดเดียว
ไม่เพียงแค่เห็นว่านางทำตัวอ่อนแอแต่เพราะนางรู้ว่าต่งเอ้อซื่อมีนิสัยคิดเล็กคิดน้อย จึงได้ยั่วยุอีกฝ่ายอย่างนี้ไม่เช่นนั้นแล้วด้วยนิสัยระมัดระวังไปเสียทุกด้านของนางย่อมไม่มีทางยอมให้อิ้นถังพานางกลับมาที่เรือนเช่นนี้เป็แน่
หว่านซีเกลียดต่งเอ้อซื่อเข้ากระดูกดำเพียงนั้นแล้วนางจะปล่อยต่งเอ้อซื่อให้มีชีวิตที่ดีได้เยี่ยงไร เมื่อใดมีโอกาส นางจะต้องหาทางทำลายอีกฝ่ายให้ได้
นางเคยเคารพต่งเอ้อซื่อ ทว่าต่งเอ้อซื่อกลับบีบคั้นนางเรื่อยๆไม่ว่านางจะทำสิ่งใดก็ถูกดูแคลนเสมอเพราะต่งเอ้อซื่อกลัวว่านางจะกำเริบเสิบสาน แต่แม้จะโดนกระทำถึงขั้นนั้นนางก็ยังคงยึดมั่นในคำสอนของท่านแม่และกัดฟันอดทนต่อทุกสิ่ง
แล้วต่งเอ้อซื่อเคยอดกลั้นกับนางแม้สักน้อยหรือไม่
ไม่เลย
เพราะฉะนั้นแทนที่จะอดทนอดกลั้นต่อไปเพื่อมีชีวิตรอดนางขอใช้ชีวิตอย่างอิสระไร้กังวลเสียดีกว่า
เห็นต่งเอ้อซื่อกลายเป็คนใบ้กินหวงเหลียน[1]แล้วหว่านซีก็รู้สึกว่าการทำตัวร้ายกาจและหยิ่งผยองก็มีข้อดี อย่างน้อยตัวนางก็ยังมีความสุข
หลังจากงีบหลับไปครู่หนึ่ง นางจึงเริ่มมีใจอยากสำรวจเรือนของตนเอง หากเทียบกับตำหนักอันวิจิตรหรูหราขององค์ชายเก้าที่จะมีต่อไปแล้วเรือนของนางก็เป็เพียงเรือนเล็กๆ เท่านั้น
ยังดีที่อิ่นหมัวมัวรู้ว่าควรจะเลือกเรือนเช่นใดให้นางสุดท้ายนางได้เรือนพักที่มีบรรยากาศเงียบสงบและอยู่ไม่ไกลจากห้องหนังสือของอิ้นถังมากนักทั้งยังไม่ได้ใกล้กับเรือนพักของคนอื่นๆ ดังนั้นจึงไม่ต้องกังวลว่าจะกระทบกระทั่งกับอนุคนอื่นแต่อย่างใด
หว่านซีเป็เพียงอนุภรรยาพระราชทานจึงไม่มีทั้งพิธีสมรสและการมอบสินสอด จำนวนบ่าวรับใช้ของนางก็มีอย่างจำกัดนอกเหนือจากเกาหมัวมัวและทิงจู๋ที่นางพามาจากบ้านเดิมด้วยแล้ว ก็มีเพียงสาวใช้อีกสองคนและขันทีอีกหนึ่งคนที่อิ้นถังเตรียมไว้นอกจากนั้นก็เป็เพียงสาวใช้ทำความสะอาดและงานหนักอื่นๆ และแม้ว่าสุดท้ายคนเ่าั้จะเป็สายลับที่ถูกส่งมาจับตามองนางนางก็ไม่ใส่ใจ เพราะว่านอกจากเพียงได้แต่เฝ้ามองนางแล้วพวกเขาจะทำอันใดได้อีกเล่า
"อนุหวันเหยียน ดื่มชาเ้าค่ะ" ทิงอวี่นำชาที่ชงแล้วมาให้หว่านซี
“อืม”หว่านซีเอ่ยรับ จิบชาคำเล็กๆยามนี้ชาในปากของนางไม่ขมเหมือนเมื่อก่อน แต่เต็มไปด้วยกลิ่นหอมที่อบอวล “ชานี้...”
"เรียนอนุหวันเหยียน นี่คือชาใหม่ที่หวังกงกงเพิ่งส่งมาให้เ้าค่ะ" ทิงอวี่กล่าว น้ำเสียงเจือความเคารพ
หว่านซีพยักหน้า ไม่ได้ถามว่าเหตุใดชาวันนี้ถึงแตกต่างจากเมื่อวาน เพราะรู้ว่าการเปลี่ยนแปลงทั้งหมดนี้เกิดจากความคิดของอิ้นถังที่มีต่อนางทั้งสิ้น
ก่อนอาหารเย็น หว่านซีไม่ได้ขอให้บ่าวไปสอบถามว่าอิ้นถังอยู่ที่ใด เพียงฝึกฝนการคัดลายมืออยู่ในเรือนอย่างสงบเสงี่ยม ครั้นเขียนเสร็จทิงฉินก็เข้ามาหาพร้อมกับเอ่ยว่า “อนุหวันเหยียน องค์ชายเสด็จมาแล้วเ้าค่ะ”
หว่านซีพยักหน้า วางพู่กันในมือลงแล้วสั่งให้ทิงจู๋จัดการเก็บข้าวของให้เรียบร้อย และให้ทิงฉินช่วยนางจัดเสื้อผ้าและทรงผมให้ถูกต้องตามแบบแผนเพื่อเลี่ยงไม่ให้อิ้นถังเกิดความไม่พอใจขึ้นมาได้
ครั้นหว่านซีจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้วอิ้นถังก็มาถึงพอดีทิงอวี่และทิงฉินก้าวไปข้างหน้าเพื่อคารวะ ก่อนจะถูกอิ้นถังโบกมือให้พวกนางออกไป
“ยืนเหม่ออยู่ตรงนั้นทำอันใดของเ้า มานี่”
หว่านซีผงะไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำพูดนั้น นางรู้สึกไม่สบายใจกับท่าทางสนิทสนมของอิ้นถัง แต่ก่อนที่จะได้โต้ตอบ จู่ๆนางก็รู้สึกเจ็บที่หน้าผาก
นางเงยศีรษะขึ้นอย่างอดไม่ได้พลางจ้องเขาเขม็ง
แน่นอนว่าอิ้นถังกำลังจะชักมือกลับ
นิ้วของเขาเรียวยาวงดงามยิ่ง แต่ยามรสชาติยามถูกมันดีดเข้าที่หน้าผากนั้นไม่ค่อยพึงปรารถนาเท่าใด
เห็นท่าทางเปี่ยมชีวิตชีวาของหว่านซีแล้วอิ้นถังก็อารมณ์ดีขึ้นไม่น้อย เขาเอนตัวไปกระซิบข้างหูนางว่า "สาวน้อย กำลังวางแผนต่อต้านข้าอยู่ในใจหรือ“
หว่านซีสะดุ้งใส่ายศีรษะและถอยไปด้านหลังเล็กน้อยอย่างไม่รู้ตัวแต่นางลืมไปว่ามีเก้าอี้อยู่ด้านหลัง ดังนั้นแทนที่จะสร้างระยะห่างนางจึงล้มลงไปในอ้อมแขนของอีกฝ่ายเต็มตัว
อิ้นถังกางแขนออกคว้าร่างของนางเข้ามาในอ้อมกอดอย่างนุ่มนวลก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะเล็กน้อย “เ้าตัวยุ่ง คิดถึงข้าหรือไม่”
ริมฝีปากเขาแนบชิดอยู่ริมใบหู ใกล้จนหว่านซีรู้สึกได้ถึงลมหายใจของเขาที่รวยรินวนเวียนอยู่ที่ใบหูและนวลแก้ม ส่งกระแสซาบซ่านปนจั๊กจี้แ่เบากระตุ้นหัวใจนางให้เต้นเร็วขึ้นอย่างไม่อาจควบคุม
ไม่ว่าชาติก่อนหรือชาตินี้ตัวตนของบุรุษตรงหน้าก็ยังคงส่งผลต่อจิตใจนางอย่างไม่อาจปฏิเสธได้เลย
“จะ...จะเป็เช่นนั้นได้อย่างไรกัน…” หว่านซีฝังศีรษะของนางไว้ในอ้อมแขนของเขา แก้มของนางแดงระเรื่อ น้ำเสียงฉายแววลังเล
เห็นท่าทางอึดอัดคับข้องของนางเช่นนั้น อิ้นถังก็หัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนจะออกแรงรั้งนางเล็กน้อยแล้วจุมพิตพวงแก้มนุ่ม“คิดถึงข้าก็ดีแล้ว” เขาเอ่ยพลางหัวเราะอีกครั้งอย่างรื่นรมย์
หว่านซีคลอเคลียในอ้อมแขนของเขา มือของนางจับเสื้อบริเวณหน้าอกอีกฝ่ายโดยไม่รู้ตัว พวงแก้มยังคงแดงระเรื่อ ขณะแสร้งแสดงท่าทีดุร้ายด้วยการจ้องเขม็งไปที่อิ้นถังและเอ่ยอย่างขุ่นเคือง “องค์ชาย ทรงรังแกหม่อมฉัน"
อิ้นถังอดไม่ได้ที่จะหัวเราะมากขึ้นเมื่อเห็นท่าทางดุร้ายจอมปลอมของนางกลิ่นหอมรวยรินจากร่างงามกระตุ้นความปั่นป่วนในใจอย่างไม่อาจต้านทานได้อีกต่อไป “ได้เช่นนั้นข้าจะรังแกเ้าแล้วนะ” เขาเอ่ยก่อนจะอุ้มนางขึ้นมาแล้วเดินเข้าไปในห้องด้านใน
[1] เปรียบเทียบว่ามีความทุกข์แต่ยากจะพูดออกมา คล้ายสำนวนไทยคือ น้ำท่วมปาก
1K
