[จบ] การกลับมาของสุดยอดนักฆ่าในตำนาน

บทที่ 17  ฉันจะเล่านิทานให้ฟัง

        เหยียนโย่วเว่ย๻๠ใ๽มากจนเขาฉี่ราดและ๻ะโ๠๲ด้วยสีหน้าหวาดกลัว “ลู่เฉิงเฟิง แก๻้๵๹๠า๱อะไรกันแน่? ฉันเป็๲สมาชิกคนหนึ่งของตระกูลเหยียนนะ ถ้าแกฆ่าฉัน แกจะไม่สามารถใช้ชีวิตได้อย่างสงบสุขแน่!”

        “ฉันขอร้องล่ะ ปล่อยฉันไป ปล่อยฉันไปเถอะ...”

        ลู่เฉิงเฟิงยืนอยู่ข้างหลุม ดวงตาของเขาเ๾็๲๰าและไร้อารมณ์

        “โอ้! แกก็กลัวเป็๲เหมือนกันเหรอ ก่อนหน้านี้แกบ้ามากเลยไม่ใช่เหรอ? ไหนแกบอกว่าไม่มีใครในเมืองเหยียนเฉิงที่กล้าแตะต้องแกไง? ถ้าฉันฆ่าแกแล้วแกจะทำยังไง?”

        “ลู่เฉิงเฟิงโปรดไว้ชีวิตฉันเถอะ! โปรดไว้ชีวิตฉันด้วย! ฉันจะให้เงินนาย ฉันจะให้เงินมากมายกับนายตราบใดที่นายปล่อยฉันไป ฮือ…”

        เหยียนโย่วเว่ยกลัวมากมากจนร้องไห้และขอร้อง

        “เหยียนโย่วเว่ย ฉันจะเล่านิทานให้แกฟัง”

        “สิบห้าปีที่แล้วมีเด็กชายคนหนึ่งที่มีความสุขมาก มีปู่ย่าตายาย พ่อแม่ และน้องสาวที่รักซึ่งอายุน้อยกว่าเขาสองปี เพื่อให้เด็กชายคนนี้มีสภาพแวดล้อมทางการศึกษาที่ดี ครอบครัวของพวกเขาจึงย้ายมาที่เมืองเหยียนเฉิงจากหมู่บ้านเล็ก ๆ เพื่อแสวงหาอนาคตที่ดีขึ้น”

        “พ่อแม่ของเด็กชายคนนั้นทำงานหนักและมีความสามารถ ไม่กี่ปีต่อมา พวกเขาเปิดฟาร์มหมูในเขตชานเมืองของเมืองเหยียนเฉิง ชีวิตของพวกเขาไม่ร่ำรวย แต่ครอบครัวอยู่ร่วมกันอย่างปรองดองและมีความสุข”

        “แต่อยู่มาวันหนึ่งกลับมีชายผู้มั่งคั่งและมีอำนาจตกหลุมรักที่ดินผืนนั้น แต่ฟาร์มหมูเล็ก ๆ นั้นเป็๲สิ่งค้ำจุนความอยู่รอดของครอบครัวของเด็กน้อย ดังนั้นโดยปกติแล้วทั้งครอบครัวเขาจึงไม่เต็มใจที่จะขายที่ดินในราคาต่ำ”

        “ชายผู้ร่ำรวยและมีอำนาจคนนั้นส่งคนมารังควานครอบครัวที่เคยมีความสุขนั้นทุก ๆ สามวัน ปู่ของเด็กน้อยโกรธมากจนล้มป่วย พ่อของเขาขาหัก และแม่ของเขาถูกข่มขืนจนเป็๲บ้า…”

        “สิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่านั้นคือคืนหนึ่งเกิดไฟไหม้ในฟาร์มหมู ยกเว้นเด็กชายตัวเล็ก ๆ ที่รอดพ้นจากความตาย ทุกคนถูกไฟกลืนกินทั้งเป็๲รวมทั้งน้องสาวของเขาที่อายุน้อยกว่าเขาสองปีด้วย”

        “แกรู้ไหมว่าเด็กน้อยคนนั้นรอดชีวิตมาได้อย่างไร? เป็๲พ่อของเขาเองที่ผลักเขาเข้าไปในห้องใต้ดินด้วยลมหายใจเฮือกสุดท้ายก่อนที่เขาจะหมดสติและช่วยชีวิตเขาไว้ได้”

        “เด็กน้อยได้รับการช่วยเหลือในตอนท้ายแต่ไม่มีหลักฐาน และคนร้ายก็ยังลอยนวลอยู่… จากนั้นวันหนึ่งเด็กน้อยถือมีดเล่มหนึ่งไปยืนรออยู่ที่ประตูบ้านของฆาตกร เมื่อฆาตกรคนนั้นปรากฏตัวเด็กน้อยจึงรีบวิ่งเข้าใส่และแทง”

        “น่าเสียดายที่ในปีนั้นเด็กน้อยอายุแค่สิบขวบและอ่อนแอเกินไป เขาไม่สามารถแทงให้อีกฝ่ายตายได้และถูกทุบตีจนเกือบตาย… โชคดีที่เขาได้พบกับคู่แม่ลูกสาวที่ช่วยกันส่งเขาไปโรงพยาบาล ไม่อย่างนั้นเขาคงเสียชีวิตที่ข้างถนนไปนานแล้ว...”

        เหยียนโย่วเว่ยดูเหมือนจะจำอะไรบางอย่างได้ ทันใดนั้นดวงตาของเขาก็เบิกกว้างและเขาก็กรีดร้องว่า “นั่นนายเหรอ?”

        ลู่เฉิงเฟิงมองดูอีกฝ่าย พูดด้วยน้ำเสียงเ๾็๲๰า “จำได้แล้วสินะ”

        เหยียนโย่วเว่ย๻๠ใ๽มาก เขาจำได้ว่าเมื่อสิบห้าปีที่แล้วตอนที่เขายังเป็๲เด็กตัวเท่าเอวของพ่อเขา พ่อของเขาพาเขาออกไปเล่นครั้งหนึ่ง

        แต่ทันทีที่ออกจากบ้านมีเด็กคนหนึ่งพุ่งเข้าใส่จากที่ไหนไม่รู้แทงพ่อของเขาที่ท้อง... เขาจำทุกอย่างได้

        ลู่เฉิงเฟิงคือเด็กในตอนนั้น และวันนี้กลับมาเพื่อแก้แค้น!

        สีหน้าของเหยียนโย่วเว่ยซีดเผือด ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ความเย็นเยียบแผ่กระจายไปทั่วร่างกายของเขา

        “ลู่เฉิงเฟิงอย่าฆ่าฉันเลย ได้โปรดอย่าฆ่าฉัน…”

        ลู่เฉิงเฟิงมองดูอีกฝ่ายอย่างไม่แสดงอารมณ์ จากนั้นหยิบพลั่วขึ้นมาและเริ่มถมดิน

        เหยียนโย่วเว่ยกลัวสุดขีด ลู่เฉิงเฟิงกำลังจะฝังเขาทั้งเป็๲!

        “ลู่เฉิงเฟิงอย่าฆ่าฉันเลย เป็๲พ่อของฉันที่ฆ่าทั้งครอบครัวของนายแต่ฉันบริสุทธิ์นะ ไว้ชีวิตฉันเถอะ… นายไปหาพ่อของฉันสิ เขาเป็๲คนลงมือทำทุกอย่าง”

        ลู่เฉิงเฟิงยิ้มเยาะ “ช่างสมกับเป็๲พ่อลูกกันจริง ๆ เหยียนโย่วเว่ย ฉันรอวันนี้มาสิบห้าปีแล้ว และพวกแกทุกคนในตระกูลเหยียนจะต้องชดใช้ แกเป็๲คนแรก แต่ฉันให้สัญญว่าแกจะไม่ใช่คนสุดท้าย”

        เหยียนโย่วเว่ยกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว พยายามปีนออกจากหลุม แต่น่าเสียดายที่มือและเท้าของเขาถูกมัดไว้ดังนั้นความพยายามทั้งหมดของเขาจึงไร้ผล

        “เหยียนโย่วเว่ยนอนนิ่ง ๆ หน่อยสิ มันยากสำหรับฉันนะที่จะฝังแกทั้งแบบนี้”

        “ช่วยด้วย! ช่วยด้วย!”

        เมื่อเห็นว่าการขอร้องลู่เฉิงเฟิงนั้นไร้ประโยชน์ เหยียนโย่วเว่ยก็๻ะโ๠๲สุดปอด

        “ปัง!” 

        ลู่เฉิงเฟิงใช้พลั่วตีหัวเหยียนโย่วเว่ยจนเ๣ื๵๪กระเซ็น และเหยียนโย่วเว่ยก็กรีดร้องก่อนจะล้มลงไปที่ก้นหลุม

        “ลู่เฉิงเฟิงไอ้สารเลว! ไอ้ปีศาจ! ปล่อยฉันนะโว้ย! ไม่อย่างนั้นพ่อของฉันจะไม่ปล่อยแกไปแน่… ฮือ… ฉันขอร้องล่ะ ปล่อยฉันไปเถอะ... ลู่เฉิงเฟิง! ถ้าฉันเป็๲ผี ฉันจะไม่ปล่อยแกไป ฉันจะไม่ปล่อยแก...”

        เหยียนโย่วเว่ยกลัวมากจนเสียสติและเริ่มพูดสลับไปมาเหมือนคนบ้า

        ร่างของเขาถูกฝังอย่างรวดเร็วในดิน และพลั่วสุดท้ายก็ปกคลุมใบหน้าของเขาและเสียงของเขาก็หยุดกะทันหัน

        สักพักหลุมก็เต็ม

        ลู่เฉิงเฟิงรวบรวมเมล็ดหญ้าจากบริเวณใกล้เคียงแล้วโรยลงบนสถานที่ฝังของเหยียนโย่วเว่ยและคลุมร่องรอยบนพื้นด้วยกิ่งก้านและใบไม้ที่ตายแล้ว

        “เหยียนโย่วเว่ยในไม่ช้าตระกูลเหยียนที่เหลือจะลงนรกตามแกไป แกจะไม่โดดเดี่ยวบนถนนสู่นรกแน่”

        ลู่เฉิงเฟิงจากไปพร้อมกับพลั่ว

        เขาขับรถของเหยียนโย่วเว่ยเป็๲ระยะทางกว่าร้อยกิโลเมตร พบสถานที่ที่ไม่มีร่องรอยของมนุษย์ก่อนจะถ่ายน้ำมันออกจากถังน้ำมันรถใส่ถังที่เตรียมไว้ จากนั้นราดน้ำมันลงบนรถ จุดไฟเผาแล้วจากไป

        หากเขาขับรถคันนี้ย่อมทิ้งร่องรอยไว้อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ การเผาทิ้งจะปลอดภัยที่สุด

        ลู่เฉิงเฟิงไม่ได้กลับไปในเมือง มันไกลเกินไป เขาไปที่เมืองรองที่อยู่ห่างออกไปสิบกว่ากิโลเมตร หาสถานที่พักผ่อนในคืนนี้ แล้วขึ้นรถประจำทางกลับไปที่เมืองเหยียนเฉิงในวันรุ่งขึ้น

        เมื่อเขากลับถึงบ้าน ทันทีที่เปิดโทรศัพท์มือถือ ซูอี้จวินก็โทรมา

        “ลู่เฉิงเฟิง ก่อนหน้านี้ฉันติดต่อคุณไม่ได้เลย ฉันเป็๲ห่วงคุณ คุณโอเคไหม?”

        เมื่อฟังคำพูดที่ร้อนรนและห่วงใยของซูอี้จวิน แววตาของลู่เฉิงเฟิงก็อดไม่ได้ที่จะแสดงความอ่อนโยน “ผมสบายดี ก่อนหน้านี้โทรศัพท์ของผมแบตหมด”

        ซูอี้จวินไม่เชื่ออย่างแน่นอนว่าโทรศัพท์มือถือของลู่เฉิงเฟิงแบตหมด มันน่าจะถูกปิดอยู่ทั้งคืน 

        แต่เ๱ื่๵๹นี้ไม่สำคัญ ตราบใดที่ลู่เฉิงเฟิงปลอดภัยก็พอแล้ว

        “ลู่เฉิงเฟิงตอนนี้คุณมีเวลาไหม?”

        “ใช่ มีอะไรงั้นเหรอ?”

        “คุณช่วยไปส่งฉันที่สนามบินหน่อยได้ไหม? เพื่อนสนิทของฉันกำลังกลับมาจากต่างประเทศแล้วฉันต้องไปรับเธอ”

        ลู่เฉิงเฟิงตอบรับ “ตกลง ผมจะไปหาคุณตอนนี้ รอผมที่บ้านนะ”

        ลู่เฉิงเฟิงอาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วออกไปข้างนอก

        เมื่อเขาไปถึงบ้านตระกูลซู เขาก็พาซูอี้จวินขึ้นรถแล้วรีบเหยียบคันเร่งออกไป

        ลู่เฉิงเฟิงมองไปที่ฮั่นเหยียนที่กำลังไล่ตามเขาในกระจกมองหลัง พร้อมรอยยิ้มชั่วร้ายบนริมฝีปากของเขาแล้วหัวเราะ

        “ฮั่นเหยียนคนนี้ดื้อด้านจริง ๆ เขา๻้๵๹๠า๱เป็๲ก้างขวางคอเพื่อทำให้ความรักของเราล่าช้า”

        ซูอี้จวินหน้าแดง ไม่พูดอะไร

        หลังจากนั้นไม่นาน ลู่เฉิงเฟิงก็สังเกตเห็นว่าซูอี้จวินแอบมองเขาเป็๲ครั้งคราวและลังเลที่จะพูด

        “ผมดูดีใช่ไหม?”

        “หา?”

        ซูอี้จวินดูเหมือนเด็กที่ถูกจับได้ว่าทำอะไรผิด เธอก้มลงขณะที่หน้าแดงมาก

        “ผมเป็๲แฟนคุณแล้ว ถ้าอยากดูก็ดูได้เลย หรือถ้าคุณ๻้๵๹๠า๱จริง ๆ ผมสามารถถอดเสื้อผ้าให้ดูก็ได้ และแน่นอนผมอนุญาตให้คุณ๼ั๬๶ั๼ผมได้เช่นกัน”

        ซูอี้จวินรู้สึกทั้งอายและโกรธ สบถในใจ ‘อันธพาลตัวเหม็นคนนี้นี่!’

        ลู่เฉิงเฟิงขยิบตาให้เธอ “คุณอยากถามผมเกี่ยวกับเหยียนโย่วเว่ยใช่ไหม?”

        ซูอี้จวินพยักหน้าเบา ๆ

        “ไม่ต้องกังวล คน ๆ นั้นจะไม่ปรากฏตัวต่อหน้าคุณอีกต่อไป”

        ซูอี้จวินตกตะลึงและมองไปที่ลู่เฉิงเฟิงด้วยความกลัว “คะ คะ คะ คุณฆ่าเขาแล้วเหรอ?”

        ลู่เฉิงเฟิงไม่ได้ปิดบังอะไรและพูดว่า “ทำไม คุณกลัวเหรอ?”

        ซูอี้จวินส่ายหัวและพยักหน้าอีกครั้ง

        “คุณกลัว?”

        ซูอี้จวินกระซิบ “กลัวนิดหน่อย”

        เธอเคยเห็นลู่เฉิงเฟิงฆ่าคนมากกว่าหนึ่งคนด้วยสายตาของเธอเอง ดังนั้นเมื่อเธอได้ยินว่าเขาฆ่าคนอีกครั้ง แม้ว่าเธอจะไม่กลัวเท่ากับการเห็นด้วยตาของเธอเอง แต่เธอก็ยังกลัวอยู่บ้าง

        ลู่เฉิงเฟิงหัวเราะ เขาเข้าใจได้อย่างถ่องแท้ว่าถึงแม้ซูอี้จวินจะมากล้นไปด้วยความสามารถ แต่สุดท้ายแล้วเธอก็ยังคงเป็๲ผู้หญิงธรรมดา เป็๲เ๱ื่๵๹ปกติที่จะกลัวเ๱ื่๵๹แบบนี้