ตอนที่ 14 สร้างความวุ่นวาย (1)
อู่เวยเห็นอู่เย่ว์เดินออกมาจากห้องโถงใหญ่ก็หันไปส่งสายตาให้สาวใช้ที่อยู่ข้างกายสาวใช้คนนั้นพยักหน้าแล้ววิ่งออกไป
เดินออกมาจากห้องโถงิหรง ต้องผ่านเรือนกลางพอดีนอกระเบียงทางเดินเป็สวนพรรณไม้ บริเวณนี้มีบ่าวรับใช้เดินผ่านไปมามากที่สุด อีกทั้งยังเป็พื้นที่เปิดโล่งหากเกิดอะไรขึ้นตรงนี้ ไม่นานก็จะรู้กันไปทั่วจวน แบบนี้จะยิ่งเป็การดีเข้าไปใหญ่
ถงซินกับอิ๋งชิวเดินตามอยู่ด้านหลังอู่เย่ว์เห็นอู่เวยกับสาวใช้ของนางเดินเข้ามา อู่เวยอยู่ในชุดกระโปรงแขนยาวสีม่วงอ่อน หน้าตางดงามทุกคนในจวนต่างรู้ว่าคุณหนูรองคนนี้อยู่ข้างกายฮูหยินผู้เฒ่ามาั้แ่เด็กรูปโฉมงดงาม นิสัยก็ดีมาก อู่เย่ว์อาศัยที่ตัวเองเป็คุณหนูที่เกิดจากภรรยาหลวงมักจะตั้งแง่ใส่อู่เวยเสมอ เมื่อมาเจอหน้ากันตรงนี้ พวกนางสองคนเริ่มใจคอไม่ดี นี่เพิ่งจะกลับถึงจวนถ้าคุณหนูของพวกนางก่อเื่วุ่นวายอะไรขึ้นมาอีกบ่าวรับใช้อย่างพวกนางย่อมแบกรับความรับผิดชอบไว้ไม่ไหว
“โหรวฮุ่ยคารวะพี่หญิงใหญ่”อู่เวยเดินเข้ามาคารวะอู่เย่ว์อย่างสง่างาม
เมื่อก่อนอู่เย่ว์ไม่เคยไว้หน้านางตอนนี้ก็ไม่คิดจะเสแสร้งทำเป็พี่น้องรักกันดีกับอู่เวย นางแค่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยแล้วคิดจะเดินผ่านนางไป
ตอนนี้นางเพียงอยากรีบไปดูท่านแม่กับน้องชาย
อู่เวยกลับก้าวเท้าออกมาขวางทางของนาง“พี่หญิงใหญ่ เมื่อครู่ในห้องโถงิหรง เป็ข้าทำไม่ถูกเอง ไม่ได้ทำความเคารพท่านพี่หวังว่าพี่หญิงใหญ่อย่าได้ถือโทษ”
อู่เย่ว์ขยับมุมปากเล็กน้อยเห็นทีนางไม่หาเื่อู่เวยก่อน อู่เวยก็มาตามราวีถึงที่เลยสินะ
ก็ดี…
“รู้ว่าผิดก็ดีเมื่อครู่ท่านปู่ก็พูดชัดเจนแล้วว่า หลวงกับอนุแตกต่างกัน ตระหนักสถานะของตัวเองให้ดีต่อไปจะได้ไม่ทำเื่น่าขันเช่นนี้อีก”
อู่เวยบิดผ้าเช็ดหน้าอย่างเคียดแค้นทว่าใบหน้ายังคงประดับรอยยิ้ม
คุณหนูที่เกิดจากอนุนี่เป็จุดด่างพร้อยที่ใหญ่สุดในชีวิตของนาง จะสลัดอย่างไรก็ไม่หลุด
“พี่หญิงใหญ่สั่งสอนได้ถูกเพียงแต่ตอนนั้นข้ากับท่านแม่อยู่ในเรือนของท่านย่าได้ยินว่าพี่หญิงใหญ่กลับมาแล้ว ท่านพี่ก็รู้ว่าข้าติดตามท่านย่ามาั้แ่เด็กท่านย่าเอ็นดูข้ามาโดยตลอด จะไปไหนก็ต้องให้ข้าคอยปรนนิบัติอยู่ข้างตัวข้าก็เลยตามไปที่ห้องโถงิหรงด้วย นึกไม่ถึงว่าจะกลายเป็ที่น่าขบขันเพียงนี้พลอยทำให้ท่านย่าติดร่างแหไปด้วย โหรวฮุ่ยไม่สบายใจ พี่หญิงใหญ่โปรดอย่าทำให้ท่านย่ากลุ้มใจด้วยเหตุผลนี้เลยนะเ้าคะ”คำพูดของนางดูจริงใจและมีเหตุผล ทว่ามีหรืออู่เย่ว์จะไม่เข้าใจความหมายของนางท่านย่าลำเอียงรักนางมากกว่า นี่คือความจริงที่เห็นกันอยู่ชัดๆนางคิดจะมาโอ้อวดเื่นี้ต่อหน้าคุณหนูใหญ่ที่เกิดจากภรรยาหลวงถ้าเป็นิสัยของอู่เย่ว์ในยามปกติจะต้องอาละวาดแล้วแน่นอน
ถงซินกับอิ๋งชิวหน้าซีดรู้ว่าคำพูดนี้ของอู่เวยยั่วให้อู่เย่ว์โกรธได้แน่นอน
หากอู่เย่ว์โกรธขึ้นมาก็จะไม่ไว้หน้าเลยสักนิดตรงนี้มีคนผ่านไปมา ถ้าเกิดทำอะไรอู่เวยก็จะมีคนไปรายงานที่ห้องโถงิหรงทันทีทุกคนต่างอยู่ในห้องนั้นกันครบ
“โหรวฮุ่ย ท่านย่าดีกับเ้ามากแต่เ้ากลับไม่เอาท่านย่ามาใส่ใจเลยสักนิด ข้าผิดหวังในตัวเ้าเหลือเกิน” อู่เวยอดใไม่ได้
เดิมทีนางเตรียมพร้อมรองรับอารมณ์โกรธของอู่เย่ว์ไว้แล้วทว่าคิดไม่ถึงอู่เย่ว์กลับไม่โกรธ ทั้งยังตำหนินาง ช่างน่าตลกเสียจริง
“พี่หญิงใหญ่พูดอะไรข้าจะไม่เอาท่านย่ามาใส่ใจได้อย่างไร ข้าปรนนิบัติท่านย่าทุกวันก่อนหน้านี้ท่านย่าไม่สบายกลางคืนนอนไม่ได้ ก็เป็ข้าที่คอยอยู่ดูแลข้างเตียงทั้งคืนตอนนั้นท่านย่ายังโมโหที่พี่หญิงใหญ่ไม่ได้มาเยี่ยมถ้าข้าไม่ใส่ใจแล้วพี่หญิงใหญ่ล่ะ”
อู่เย่ว์มองนาง “นี่เ้ากำลังตำหนิข้าอย่างนั้นรึ”
อู่เวยกัดฟัน ดวงตาเริ่มแดง “โหรวฮุ่ยไม่กล้าก็แค่โหรวฮุ่ยรู้สึกน้อยใจกับคำตำหนิของพี่หญิงใหญ่ที่ไม่เป็ความจริงข้าปฏิบัติต่อท่านย่าอย่างไร ทุกคนในจวนต่างรู้ เพียงแต่ไม่รู้ว่าเหตุใดพี่หญิงใหญ่ถึงได้ตำหนิข้าเช่นนี้คงเพราะเห็นท่านย่ารักข้าก็เลยรู้สึกไม่ชอบใจ”
นางทำท่าทางน่าสงสารใครเห็นก็ต้องคิดว่าอู่เย่ว์กำลังรังแกนาง
อู่เย่ว์มองคนที่เดินผ่านไปมา แล้วเพิ่มระดับเสียงขึ้นมาอีกเล็กน้อย“ท่านแม่ข้านอนป่วยอยู่บนเตียง ข้าคอยปรนนิบัติอยู่ข้างเตียงไปแสดงความกตัญญูต่อท่านย่าไม่ได้ เ้าไปดูแลท่านย่าแทนข้ากับท่านแม่ก็เป็เื่ที่ดีมากอยู่แล้ว ท่านย่าเอ็นดูเ้า นั่นก็ถือเป็วาสนาของเ้าเหตุใดข้าถึงต้องไม่ชอบใจด้วย ท่านแม่อบรมสั่งสอนเ้าด้วยตัวเองไม่ได้เ้าอยู่กับอี๋เหนียง ไม่เข้าใจกฎระเบียบบางอย่าง ข้าย่อมต้องสั่งสอนเ้าให้ดีเหตุใดถึงกลายเป็การตำหนิไปเสียได้ล่ะ”
อู่เวยยิ้มได้ดูฝืนใจอย่างมาก ตัวเองไม่อยากไปแสดงความกตัญญูต่อท่านย่ากลับยกท่านแม่ของตัวเองขึ้นมาอ้าง พูดมีเหตุมีผล เอาดีเข้าตัวเต็มที่ทำไมเมื่อก่อนนางไม่สังเกตเห็นเลยว่าพี่หญิงใหญ่คนนี้มีความสามารถในการกลับดำเป็ขาว
“พี่หญิงใหญ่ลองพูดมาหน่อยว่าตรงไหนที่ข้าไม่เก็บเอาท่านย่ามาใส่ใจ”
อู่เย่ว์มองนางอย่างเ็า “เ้าฟังให้ดีนะเ้ารู้ดีแก่ใจว่าท่านย่าเอ็นดูเ้า ห้องโถงิหรงเป็ที่ที่เ้าไม่ควรไปตอนที่ท่านย่าพาเ้าไป เ้าก็ควรเตือนสักนิดพอเ้าไม่เตือนเื่มันถึงได้กลายเป็เช่นนี้ นี่คือประการแรก เมื่อครู่เ้าก็บอกอยู่ว่าข้าอย่าทำให้ท่านย่ากลุ้มใจนี่ก็เห็นชัดว่าเป็การยุยงความสัมพันธ์ระหว่างข้ากับท่านย่า นี่คือประการที่สองเ้าไปลองคิดดูเอาเองแล้วกันว่าข้าพูดผิดหรือไม่”
อิ๋งชิวแทบอยากจะปรบมือชื่นชมคุณหนูของนางเมื่อครู่คุณหนูรองพูดจาประชดประชันทุกคำ ใครฟังก็ต้องรู้สึกไม่ชอบใจ ตอนนี้คุณหนูตอกกลับอย่างเต็มที่จนคุณหนูรองทำตัวไม่ถูกหากผู้เฒ่ากับฮูหยินผู้เฒ่ามา ซักไซ้ไล่เลียงกันขึ้นมาจริงๆคุณหนูของนางพูดไม่ผิดเลยสักนิด ถ้าจะผิดก็ผิดที่คุณหนูรอง
ในใจของอู่เวยเคียดแค้นจนรู้สึกชา
**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/0bbbc3b1cc93fc7757bd93c032d45e97
433
