สืบรักวิญญาณหลอน

"ยัยริน วันนี้แกเริ่มงานวันแรกไม่ใช่เหรอเดี๋ยวไปสายแล้วจะถูกรุ่นพี่เขาเขม่นเอาได้นะ"

"รู้แล้วน่าคุณแฟน"

รินรดา สลัดความคิดวุ่นวายออกจากหัวทันทีเมื่อได้ยินเสียงรตีเพื่อนสาวของเธอบ่นพึมพำก่อนที่จะพูดแหย่ให้เพื่อนสาวอารมณ์เสีย แล้ววิ่งเข้าไปในห้องน้ำ

"ยัยริน พูดแบบนี้อีกแล้วนะ ฉันยิ่งหาแฟนไม่ได้ก็เพราะแกนั่นแหละ"

รินรดาหัวเราะชอบใจอยู่ภายในห้องน้ำอย่างอารมณ์ดีแต่ก็ต้องหยุดลงเมื่อเธอรู้สึกปวดตาทั้งสองข้างอย่างไม่รู้สาเหตุความเ๽็๤ป๥๪เริ่มทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ จนเธอล้มลงไปนอนกับพื้นห้องน้ำไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ ที่มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นจากข้างนอกห้องน้ำรินรดาค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาในความพร่ามัวของดวงตาที่กำลังปรับแสงหลังจากที่ดวงตาปิดสนิทไปสายตาก็ได้สะดุดกับเงาเลือนรางของใครคนหนึ่งยืนอยู่ที่ปลายเท้าเป็๲ภาพทับซ้อนที่ดูจนแทบจะมองไม่เห็น เธอค่อยๆ กะพริบตา เพื่อปรับสภาพตาให้รับรู้ภาพตรงหน้ามากยิ่งขึ้นแต่ร่างที่เห็นกลับหายไปอย่างไร้ร่องรอย

ปัง ปัง ปัง!

รติเคาะห้องน้ำอีกครั้งด้วยความเป็๲ห่วงเพื่อนเห็นเข้าห้องน้ำแล้วเงียบหายไป

"ได้ยินแล้ว"

"ฉันนี่คิดว่าแกตายในห้องน้ำซะแล้ว เห็นเข้าไปอาบน้ำแล้วเงียบไป"

"แกไม่ได้เข้าไปดูฉันในห้องน้ำเหรอ"รินรดาถามรตี ในขณะที่เพื่อนสาวกำลังบ่นอุบอิบอยู่บนโต๊ะอาหาร

"แกอาบน้ำไม่ล็อกกลอนประตูเหรอ"

"ล็อกสิคนบ้าที่ไหนจะอาบน้ำไม่ล็อกกลอนประตูห้องน้ำ"

"นั่นสิ" รตีอุทานออกมาก่อนที่จะบ่นเพื่อนสาวต่อ"แกก็ถามไม่คิดนะ ตอนแกอาบน้ำก็ล็อกกลอนห้องน้ำ แล้วจะให้ฉันเข้าไปดูแกได้ไงให้ฉันถอดพลังจิตไปเหรอ" เมื่อรตีพูดจบเธอก็ได้ฉงนกับคำถามของเพื่อนขึ้นมา

"รินแกเห็นอะไรในห้องน้ำใช่ไหม"ในขณะที่พูดรตีก็ค่อยๆ ขยับมาแนบชิดเพื่อนสาวมากยิ่งขึ้นสายตามีแววหวาดกลัวเล็กน้อย "ฉันยิ่งกลัวๆ อยู่นะเวลาเข้าห้องน้ำข้างล่างทีไรเหมือนมีสายตาคอยจ้องมองตลอดเวลา พูดแล้วก็ขนลุก"

"ไม่มีอะไรหลอกน่าแค่สงสัยเห็นแกขี้บ่นก็เลยแซวเล่น"

"ยัยรินรดา ตลกมากใช่ไหมที่แกล้งฉันได้เนี่ย"

"ก็ดีนะ"

หลังจากที่รินรดาแกล้งเพื่อนจนพอใจแล้วก็ได้ไปเตรียมตัวเพื่อจะไปทำงานที่ใหม่ เป็๲การทำงานวันแรกในอาชีพที่เธอใฝ่ฝันมาตลอดกว่าจะได้เข้ามาจุดนี้จะต้องพยายามและฝ่าฟันอุปสรรคมากแค่ไหนเธอจะต้องทำมันให้ดีที่สุด ให้สมกับความทุ่มเทที่เธอต้องเสียไป