ตอนที่5: เตาผิง
จากที่มีอิงอิงเข้ามาอยู่ด้วยกันก็ผ่านมาหลายเดือนตอนนี้ซอสถั่วเหลืองที่เธอหมักเอาไว้ก็ใช้ได้แล้ว เื่ดีอีกเื่เ้าก้อนแป้งของเธอสามารถเดินได้แล้วแต่ยังเดินไม่เก่งมาก มันฝรั่งทอดของเธอก็ขายดีเหมือนเดิม กระนั้นเธอก็ตั้งใจที่จะทำเมนูใหม่มาขายในวันพรุ่งนี้
ดาวศุกร์ตั้งใจเอาไว้ว่าวันนี้เธอจะเข้าป่าไปหาผักมาปลูกเธอไปหาซื้อที่ตลาดหลายครั้งก็ไม่มีขาย วันนี้เธอเลยจะลองเดินเข้าไปลึกกว่าเดิมป่าที่อยู่หลังบ้านของเธอมีสมุนไพรหายากและผักหลากหลายชนิดทำให้ตอนนี้ที่ดินข้างบ้านของเธอเต็มไปด้วยแปลกผัก
“พี่อิงอิงวันนี้ข้าฝากเ้าก้อนแป้งด้วย ข้าจะเข้าป่าไปหาผักกับสมุนไพรสักหนึ่งชั่วยามข้ารบกวนท่านช่วยไปติดต่อช่างให้มาสร้างเรือนใหม่ด้วยนะเ้าคะเดี๋ยวข้าจะไปขอซื้อที่ดินที่อยู่ข้างบ้านกับท่านหัวหน้าหมู่บ้าน”หญิงสาวคิดมาตั้งนานแล้วว่าถึงเวลาที่เธอต้องสร้างบ้านใหม่ได้แล้วเนื่องจากตอนนี้ใกล้จะเข้าฤดูตงจี้ จึงต้องเตรียมทุกอย่างให้พร้อมเมื่อถึงเวลานั้นมาถึงพวกเธอจะได้อยู่อย่างปลอดภัยในความทรงจำของหลิวฮวาฤดูตงจี้ของที่นี้หนาวมากเนื่องจากเป็เมืองที่อยู่ทางเหนือของแคว้น
“ได้เ้าจะเอาเมี่ยนเปาไปด้วยรึ”
“ใช่เ้าค่ะแต่ถ้าทำธุระเสร็จแล้วข้าจะฝากเ้าก้อนแป้งไว้กับท่าน แล้วข้าจะเข้าป่า”่แรกๆอิงอิงนั้นไม่คุ้นเคยกับประโยคการพูดของหลิวฮวานักแต่เพราะอยู่ด้วยกันมาหลายเดือนทำให้เกิดความคุ้นชิน
“ถ้าเช่นนั้นข้าจะเข้าป่าไปแทนเ้าเองเ้าอยู่ดูแลเ้าก้อนแป้งเถอะ” ดาวศุกร์ส่ายหน้าให้กับคำพูดนั้นของอิงอิงใจจริงเธอก็อยากจะอยู่กับบุตรชายแต่อิงอิงนั้นไม่รู้จักต้นพริกจะตามหาให้เธอได้อย่างไรที่ผ่านมาพี่สาวคนนี้ทำให้เธอไว้วางใจและเชื่อใจ นับถือเป็ครอบครัวเดียวกันอิงอิงเป็คนขยันและซื่อสัตย์มาก เวลาขายของได้อิงอิงจะให้เธอเก็บเงินทั้งหมดแม้เธอจะแบ่งส่วนของนางให้ก็ตามอิงอิงให้เหตุผลว่าที่นางมีชีวิตที่ดีในทุกวันนี้ก็เพราะดาวศุกร์ไม่้าอะไรแล้ว ขอแค่มีข้าวกินครบ 3 มื้อ กับมีนางและเ้าก้อนแป้งไปทุกวัน ส่วนเื่เงินถ้าอยากซื้ออะไรนางจะมาขอทีหลังดาวศุกร์จึงต้องยอมรับแต่ก็ไม่ลืมที่จะแบ่งส่วนของอิงอิงเก็บไว้ให้กับนางเผื่อเอาไว้ในยามที่นาง้าที่จะใช้หรือมีครอบครัวในอนาคต
อิงอิงนับว่าเป็หญิงสาวที่มีใบหน้างามทว่าติดคมในยุคนี้เธอไม่ค่อยเห็นผู้หญิงที่มีใบหน้าคมแบบนี้มาก่อน อิงอิงบอกกับเธอว่าบิดาของนางเป็ชาวนอกด่านนางจึงมีใบหน้าคมและดวงตาเรียวเข้ม
“ท่านไม่มีความรู้เื่ผักเท่ากับข้าข้าจึงต้องฝากเ้าก้อนแป้งให้ท่านช่วยดูแล”
“ถ้าเช่นนั้นข้ากับเ้าก้อนแป้งจะรอเ้าที่เรือนก็แล้วกันระวังตัวด้วย”
“เ้าค่ะ”
ดาวศุกร์กล่อมเ้าก้อนแป้งนอนกลางวันรออิงอิงกลับมาจากการไปติดต่อช่างให้มาสร้างเรือนใหม่เธอวาดผังเรือนให้มีการแบ่งแยกห้องชัดเจน เธอออกแบบห้องนอน 3 ห้องติดกันหากเกิดเหตุไม่คาดฝันจะได้ไปช่วยได้กันได้ทัน ห้องทั้ง 3 จะเป็ห้องของเธอห้องอิงอิง และของเ้าก้อนแป้งเมื่อโตขึ้น ออกแบบให้มีห้องโถงกว้างเอาไว้นั่งเล่นกับกินอาหารพร้อมทั้งออกแบบเตาผิงของคนแถบประเทศยุโรปในยุคของเธอเอาไว้ด้วยเนื่องจากคนในยุคนี้คลายความหนาวด้วยการทำเตียงให้อุ่นโดยจะวางเตาถ่านใต้เตียง ซึ่งวิธีนี้แม้จะใช้ได้ผลแต่ก็ไม่ได้ดีมากเท่าที่ควร เธอ้าให้บ้านของเธออบอุ่นตลอดในฤดูหนาวจึงต้องสร้างเตาผิงนี้ขึ้นมาคนในยุคนี้อาจจะมองว่าแปลกแต่สำหรับเธอมันเป็สิ่งที่จำเป็มากเพราะดาวศุกร์คนนี้ขี้หนาวเสียเหลือเกิน
หญิงสาว้าสร้างห้องครัวเอาไว้หลังบ้านและไม่ลืมที่จะทำห้องน้ำเอาไว้ใช้ด้วย เธอออกแบบโถส้วมให้คลายกับส้วมในสมัยของเธอให้มากที่สุดเขียนโครงสร้างแปลนให้ละเอียด เพื่อที่ช่างจะได้เข้าใจ สิ่งที่เธอจะสร้างที่ยุคจีนโบราณเป็สิ่งใหม่มากสำหรับคนที่นี้
นั่งรออิงอิงอยู่ครึ่งชั่วยามนางก็ควบม้ากลับมา
“ช่างเป็คนในหมู่บ้านพรุ่งนี้ถึงจะเริ่มขนคนมาเริ่มก่อสร้าง ท่านลุงบอกว่าจะเร่งให้เสร็จก่อนถึงฤดูตงจี้”อิงอิงกล่าวพลางรินชาขึ้นดื่ม
“เดี๋ยวข้าจะไปติดต่อซื้อที่ดินเพิ่มนะเ้าคะข้าฝากเ้าก้อนแป้งด้วย”
“ข้าจะดูแลเ้าก้อนแป้งให้เองวางใจเถิด” ฝากเ้าก้อนแป้งไว้กับอิงอิงแล้ว สาวสวย 2021จึงะโขึ้นหลังม้าเสี่ยวป๋ายมุ่งหน้าตรงไปที่บ้านของหัวหน้าหมู่บ้าน
ม้าเสี่ยวป๋ายหยุดลงที่หน้าเรือนไม้ไผ่ทั้งหลังดาวศุกร์จึงะโลงจากหลังม้า
“เ้ามีธุระใดกับข้าหรือนางหนูหลิว”เ้าของบ้านเอ่ยถามสตรีน้อยตรงหน้าด้วยความแปลกใจน้อยครั้งนักที่หลิวฮวาจะมาหาเขาถึงบ้าน
“ข้าน้อยมาติดต่อซื้อที่ดินเ้าค่ะ”
“โอวเื่ดีๆ ว่าแต่เ้า้าที่ดินที่ใดรึ”
“ที่ดินที่ติดบ้านของข้าเ้าค่ะข้า้าขยายที่ดินเอาไว้สร้างเรือนเพิ่ม สัก 4 ไหลเ้าค่ะ” (ไหล หมายถึง ไร่ในภาษาจีน) เธอกะเอาไว้ว่า 1 ไหลจะทำเป็แปลงผัก ส่วนอีก 1 ไหลเอาไว้สร้างเรือนค่อยๆขยับขยายถ้าเมีเงินกว่านี้เธอคิดจะทำสินค้าขายเหมือนกับพิมรี่พรายขายทุกอย่างในสมัยของเธอแต่ตอนนี้ต้องสร้างเรือนก่อน เื่อื่นค่อยๆคิดทีหลัง
“ถ้าเช่นนั้นก็ตามข้ามา”
การซื้อขายที่ดินในสมัยนี้ไม่ยุ่งยากมากแค่เดินทางมาขอซื้อที่ดินกับหัวหน้าหมู่บ้านและบอกที่ดินที่จะซื้อ หัวหน้าหมู่บ้านก็จะเขียนโฉนดที่ดินขึ้นจากนั้นดาวศุกร์จะต้องเซ็นชื่อตนเองตามด้วยหัวหน้าหมู่บ้านจะลงนามรับรองอีกครั้งขั้นตอนสุดท้ายนำโฉนดที่ดินไปลงตราประทับกับเ้าเมืองก็เป็อันเสร็จ
ที่ดินที่ดาวศุกร์ซื้อมาทั้งหมดราคาอยู่ที่12 ตำลึงทอง เนื่องจากลี้ละ 3 ตำลึงทอง
ซื้อที่ดินเสร็จเรียบร้อยแล้วดาวศุกร์จึงเดินทางกลับบ้านของเธอทันทีในสมัยนี้ชาวบ้านจะเรียกบ้านว่าเรือน ส่วนพวกขุนนาง หรือคหบดีที่ร่ำรวยมากๆมีเรือนใหญ่โตจะเรียกว่าจวน เนื่องจากจวนจะประกอบไปด้วยเรือนหลายหลังนั้นเองดาวศุกร์ในตอนนี้พึ่งเริ่มสร้างตัว จึงสร้างเรือนหลังใหญ่ขึ้นมาหนึ่งหลังก่อนถ้ามีเงินมากกว่านี้เธอค่อยขยับขยายอีกที
“ข้ากลับมาแล้วท่านพี่อิงอิง” ดาวศุกร์เดินเข้ามาในบ้านพบเข้ากับอิงอิงที่กำลังป้อนข้าวเ้าก้อนแป้ง
“มะ แม่แอ้”
เห็นดังนั้นดาวศุกร์จึงก้มลงไปหอมแก้มยุ้ยของลูกชายด้วยความหมั่นเขี้ยวเ้าก้อนแป้งของเธอเรียกเธอว่าแม่ได้แล้ว ฉลาดเฉลียวจริงๆ
ในยามอยู่ในบ้านดาวศุกร์มักจะพูดคุยภาษาไทยและแทนตัวเองว่าแม่กับเมี่ยนเปาทารกน้อยจึงเรียกเธอว่าแม่มากกว่าคำว่าเหนียงในภาษาจีน
อิงอิงคุ้นชินกับภาษาแปลกๆของสองแม่ลูกนี้แล้วจึงพอเข้าใจความหมายอยู่บ้าง
“อีกชั่วยามแม่จะกลับมาลูกรักอย่าดื้อกับท่านป้าอิงอิงนะ”
“แอ้ แอ้”เมี่ยนเปาน้อยเอ่ยตอบมารดาอย่างรู้ความพลางอ้าปากรับมันบดผสมเนื้อไก่ที่อิงอิงป้อนให้อย่างว่าง่าย
ดาวศุกร์จึงยื่นมือไปลูบผมนุ่มของเมี่ยนเปาด้วยความรักก่อนที่จะผละออกมา เดินมุ่งหน้าเข้าป่า
ขาเรียวพาเ้าของร่างเดินเข้าป่าไปด้วยความคุ้นเคยป่าแถวนี้เธอคุ้นเคยเป็อย่างดี แต่ยังไม่เคยเดินเข้าไปลึกวันนี้ดาวศุกร์เลยตั้งใจจะเดินเข้าลึกกว่าที่เคยมา เพื่อหาผักที่้าและอาจจะมีสมุนไพรที่หายากให้เธอได้เก็บ
“เอ๊ะนั้นมันกระรอกหนิ” ขาเรียวรีบก้าวเดินตามกระรอกสีน้ำตาลไปด้วยความตื่นเต้นหลังจากที่สังเกตเห็นว่าในมือกระรอกน้อยถือพริกสีแดงสดอยู่ในมือ
หัวใจของดาวศุกร์เต้นแรงด้วยความตื่นเต้นกับภาพที่อยู่ตรงหน้าต้นพริกที่ควรจะเรียกว่าป่าพริกเสียด้วยซ้ำที่อยู่ตรงหน้าของเธอทำให้ดาวศูกร์รู้สึกดีใจราวกับพบสมุนไพรหายากเธอตามหาพริกมาตั้งนานแต่ไม่เคยเจอ แต่วันนี้เธอกลับพบมันอย่างง่ายดายไม่คิดมาก่อนเลยจริงๆ
ดาวศุกร์จึงเก็บพริกทั้งหมดใส่ในตะกร้าไม้ไผ่ด้วยความอารมณ์ดีพร้อมกับขุดต้นพริกเอากลับไปปลูกที่บ้านด้วยดีนะที่วันนี้เธอนำตะกร้าขนาดใหญ่มาด้วยทำให้เธอสามารถเก็บพริกได้ทั้งหมดเลยจนตอนนี้ตะกร้าที่เธอเคยคิดว่าใหญ่เต็มไปด้วยพริกแม้มันจะหนักแต่แค่คิดว่าพริกพวกนี้จะทำให้เธอทำอาหารได้หลายเมนูเธอก็รู้สึกว่ามันไม่หนักเลย
ระยะทางที่ไกลมากเนื่องจากเธอเดินเข้ามาในป่าลึกกว่าแต่ก่อนหญิงสาวจึงเลือกไปพักล้างหน้าล้างตาที่ข้างลำธาร
น้ำที่นี้สวยมากจนเห็นตัวปลาดาวศุกร์เคยคิดจะทำเบ็ดมาตกปลานำไปทำอาหารอยู่หลายครั้ง แต่มัวยุ่งอยู่กับทำของไปขายเลยไม่ได้ทำเสียทีกลับเรือนต้องทำเบ็ดมาตกแล้ว หรือไม่ก็อาจจะทำไซมาดักปลาเลย จะได้ปลาทีละเยอะๆ
ขณะที่ดาวศุกร์เงยหน้าขึ้นจากน้ำหางตาก็ไปสบเข้ากับอะไรบางอย่างหญิงสาวจึงหันไปมองด้วยความสนใจ
“อะ นะนั้นว่าน 7 ราตรี” สมุนไพรที่ดาวศุกร์เอ่ยถึงมีลักษณะคล้ายว่านห่างจระเข้แต่มีสีม่วงผสมแดงทั้งต้น และมีหนามเป็สีดำในบันทึกเขียนเอาไว้ว่าถ้าผู้ใดไปัักับหนามของมันจะทำให้หลับไป 7 วัน 7 คืนส่วนเนื้อในของมันมีสรรพคุณช่วยรักษาธาตุหยินให้สมดุล และว่าน 7ราตรีเป็สมุนไรประเภทเย็นนั้นก็คือหยาง
ว่าน 7ราตรี ที่ขึ้นอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ มีอายุ 100 ปีที่ดาวศุกร์รู้เนื่องจากเธอเข้าป่าบ่อยจึงไปซื้อบันทึกสมุนไพรหายากมาอ่านเธอจึงมีความรู้เื่สมุนไพรเป็อย่างดี ว่าน 7 ราตรี จะออกดอกทุก 100 ปีและต้นที่เธอพบอยู่ตอนนี้ก็ออกดอกสีเหลืองนั้นจึงทำให้เธอรู้ว่ามันมีอายุอยู่ที่100 ปี คนในยุคนี้มีกำลังภายในและวรยุทธหลิวฮวาเองไม่เคยฝึกกำลังภายในเนื่องจากถูกแม่เลี้ยงใจร้ายกีดกันเธอจึงไม่รู้ว่าเธอมีพลังเป็ธาตุอะไร และเธอก็ไม่มีเวลาที่จะสนใจฝึกเนื่องจากยุ่งอยู่กับการหาเงินแต่เธอไม่มีก็ไม่เป็ไรเพราะอิงอิงนั้นมีกำลังภายในและฝึกวรยุทธเนื่องจากบิดาของนางเคยเป็ผู้คุ้มกันมาก่อนอิงอิงนั้นมีพลังคือธาตุน้ำ
ดอกของว่านชนิดนี้มีสรรพคุณช่วยในการนอนหลับมีกลิ่นหอม ดาวศุกร์จึงเดินไปถอนต้นว่าน 7 ราตรี เก็บใส่ตะกร้าพริก มุ่งหน้าเดินกลับบ้านอย่างอารมณ์ดี
ไม่รู้ว่าเธอคิดไปเองรึเปล่าแต่ดาวศุกร์รู้สึกว่าเธอมักจะโชคดีมักจะพบสมุนไพรหายากบ่อยๆ หรืออาจจะเป็เพราะป่าแถบนี้มีสมุนไพรเยอะก็เป็ไปได้เธอก็สุดที่จะรู้เอาเป็ว่าอะไรที่มันจะทำให้เธอรวยขึ้นเธอก็จะเก็บมันกลับบ้านหมดนั้นแหละ