ตอนที่หนึ่ง
“แทน วันนี้มึงมาเช้าผิดปกติหรือเปล่า หรือรอเจอใครงั้นเหรอ” ผมเงยหน้าขึ้นมองเป้ที่เข้ามาในห้องเรียนกับกลุ่มเพื่อนแล้วเดินเข้ามาทักขึ้นด้วยความแปลกใจ ทั้งที่ปกติแล้วผมแทบไม่ได้อยู่ในสายตาของมันด้วยซ้ำหรือว่าเหนือมันจะ...
ฮืออออออ
ผมก้มหน้าลงกับโต๊ะเพื่อหลบหน้าเป้ทันที เหนือคงไม่ได้เอาเื่ในไดอะรี่ไปบอกคนอื่นใช่มั้ย ถ้าไม่ใช่แล้วจู่ๆ เป้มันจะเข้ามาทักอย่างไม่มีเหตุแบบนี้ได้ยังไง
ผมกัดนิ้วตัวเองพร้อมกระทืบเท้าเบาๆ อย่างใช้ความคิด แทบไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมอง
“ทำเหี้ยอะไรของมึง” เป้ตบลงมาที่หัวของผมอย่างแรง ก่อนจะเดินกลับไปหาเพื่อนๆ ที่พากันเดินไปนั่งที่โต๊ะตัวเองก่อนแล้ว
“ไอ้พวกเวร” ผมเงยหน้ามองตามแล้วสถบขึ้นเบาๆ ถ้าพวกมันได้ยินเข้า ไม่อยากจะคิดสิ่งที่จะเกิดขึ้นเลย คงไม่มีใครในห้องอยากมีเื่กับกลุ่มเป้นักหรอก
“แทนคุณ” ผมได้ยินเสียงมินดังมาั้แ่หน้าห้อง เห็นหน้ามันก็ยกยิ้มให้แล้วโบกทักทาย พร้อมๆ กับมินที่เดินมาถึงแล้วนั่งลงโต๊ะข้างกัน
“วันนี้มาเช้าจัง แต่ก็ดีจะได้มีเวลาคุยกันเยอะๆ ก่อนเรียน” มินพูดขึ้นอย่างดี้ด้า แล้วยังหยิบของจากกระเป๋าขึ้นมาวางบนโต๊ะเต็มไปหมด
“อันนี้ ป้าข้างบ้านทำมาฝาก แทนลองชิมดูสิอร่อยนะ” ดูมินภูมิใจนำเสนอสิ่งที่เพิ่งจะชวนผมกินมากสุดๆ
“อืม” ผมเอื้อมมือไปหยิบชิ้นที่มินถือไว้ในมือมากิน แล้วพยักหน้าเชิงเห็นด้วย
“ใช่มั้ยละ บอกแล้ว ว่าแต่ทำไมพวกเป้ถึงได้มองแทนแปลกๆ ล่ะ” ผมฉีกยิ้มเจื่อนๆ ให้แทนคำตอบ นั่นเป็ปัญหาที่ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ก็ต้องหุบยิ้มลงเมื่อเหนือเดินตรงมาหยุดตรงหน้า
เหนือนั่งลงโต๊ะด้านหน้า โดยนั่งหันหน้ามาทางผมแล้วใช้คางเกยกับพนักพิงเก้าอี้ไว้ จ้องมาที่ผมอย่างไม่วางตา จนผมต้องก้มหน้าลงบนโต๊ะอีกครั้งอย่างไม่กล้าสู้หน้า
นี่เหนือคิดจะทำอะไรของมันกันแน่ คงไม่ได้มาหาเื่ผมหรอกใช่มั้ย
“เงยหน้าขึ้นสิ แทน” ดูเหมือนว่าเหนือจะไม่ค่อยชอบใจที่ผมหลบตา แล้วยังเอ่ยเรียกชื่อผมขึ้นเสียงแข็ง ผมแกล้งทำเป็ไม่สนใจแล้วค่อยๆ หันหน้าไปมองมินเพื่อส่งซิกให้มันเลิกสะกิดแขนผมได้แล้ว
“รู้สึกดี ั้แ่เจอเขาครั้งแรก ได้อยู่ห้องเดียวกัน ได้แอบมองอยู่ไกลๆ ถ้าเป็แบบนี้ไปจนเรียนจบก็...” ผมไม่รอให้เหนือพูดจบประโยค
รีบเงยหน้าขึ้นแล้วยื่นมือไปปิดปากมันไว้อย่างลืมตัว ก่อนจะฉีกยิ้มเก้อๆ ให้
เหนือคืนไดอะรี่กลับมาแล้วก็จริง แต่ประโยคที่มันพูดมาตรงกับสิ่งที่ผมเขียนไว้อย่างกับก๊อปวาง
“พูดบ้าอะไรของมึงเนี่ย” ผมกัดฟันส่งเสียงออกไปอย่างแ่เบาเพื่อไม่ให้มินได้ยิน พร้อมเหนือที่ปัดมือผมออกแล้วยิ้มกว้างให้อย่างเอาชนะ
“เที่ยงนี้ไปกินข้าวด้วยกันนะแทน นี่ไม่ใช่คำชวน แต่กูสั่งให้มึงไป ไม่งั้น...” ประโยคแรกเหนือพูดเสียงปกติ แต่ประโยคต่อมามันกลับโน้มตัวมากระซิบที่หูผมแทน
“แทน ไปเลยสิ โอกาสแบบนี้ไม่ได้มีมาบ่อยๆ นะ” มินสะกิดแขนผมอีกครั้ง แล้วพยักหน้าให้รัวๆ เหมือนเชียร์ให้ผมตอบตกลง โอกาสแบบนี้ไม่ได้มีมาบ่อยๆ งั้นเหรอมิน ไม่มีเลยยังจะดีกว่า...
ดูกลุ่มเพื่อนๆ เหนือที่มองมานั่นสิ ไหนจะสายตาของเหนือที่กำลังจ้องผมอยู่นั่นอีก ผมมีสิทธิปฏิเสธได้ด้วยเหรอ
“มิน ก็ไปด้วยกันนะ” พอเหนือได้รับคำตอบจากผมที่พยักหน้าตอบกลับไปแล้ว ก็หันไปหันไปชวนมินอีกคนก่อนจะเดินกลับไปนั่งที่
“ยังไงแทนคุณ ทำไมเหนือถึงมาชวนแทนไปกินข้าวได้ เล่ามาเลยนะ” สายตาที่มินมองผมมาเปล่งประกายขึ้นสุดๆ บ่งบอกได้ว่ามันอยากเสือก เอ่อ...อยากรู้เื่ที่ผมควรจะเล่าให้ฟังมาก
“พวกมึง ใครก็ได้ ช่วยเอาเอกสารไปห้องพักครูหน่อยดิ กูทำการบ้านยังไม่เสร็จ ขอปั่นก่อน เดี๋ยวจะไม่ทัน” เพื่อนผู้หญิงที่เดินเข้ามาในห้อง เดินไปนั่งลงที่โต๊ะของตัวเองพร้อมพูดขึ้น แต่กลับไม่มีใครสนใจสิ่งที่เธอร้องขอเลย ทั้งๆ ที่เพื่อนร่วมห้องก็อยู่ในห้องกันแทบทุกคน
“ไม่มีใครว่างช่วยเอาไปห้องพักครูให้กูจริงๆ เหรอ” เธอมองไปรอบๆ แล้วถามขึ้นต่อ พร้อมมินหันมาทางผมพร้อมทำปากอุบอิบ ‘เอาไปเองไม่ได้เหรอไง ลำบากคนอื่นทุกรอบ’
“พวกมึงใจร้ายกันจังวะ” เธอพูดขึ้นอีกครั้งด้วยความตัดพ้อ แต่ก็ยังไม่มีใครให้ความสนใจเธออยู่ดี
“เดี๋ยวก่อน” ผมลุกขึ้นยืนแล้วทักท้วงออกไป เป็แบบนี้อีกแล้วนะทำไมเวลาเห็นคนอื่นลำบากชอบยื่นมือเข้าไปสอดอยู่เรื่อยๆ เลยแทน
เธอกำลังจะเดินไปที่ประตู ก็เลี้ยวกลับมาหาผมที่อยู่โซนกลางๆ ห้อง หลังจากได้ยินผมค้านออกไปแบบนั้น พร้อมยื่นเอกสารที่จะให้เอาไปห้องพักครูมาตรงหน้าเพื่อเป็การบอกเป็นัยๆ ว่าผมต้องเป็คนเอาไป
สุดท้ายก็ต้องเป็ผมที่ลำบาก ทั้งที่ผมยังไม่ได้บอกด้วยซ้ำว่าจะเอาไปให้หรือไม่ การบ้านของตัวเองก็ยังไม่เสร็จแถมต้องส่งชั่วโมงเรียนแรกด้วย แต่จะทำไงได้ในเมื่อเอกสารนั้นมาอยู่ในมือผมแล้ว
“ขอบคุณนะแทน ฝากด้วย วางไว้บนโต๊ะครูใหญ่เลยนะ” เธอพูดจบก็กลับไปนั่งที่โดยไม่ได้สนใจท่าทีของผมด้วยซ้ำ ผมหันไปหามินเพื่อจะชวนไปด้วยกัน แต่มันกลับเบือนหน้าหนีผมสะงั้น
เฮ้อออออ ให้มันได้แบบนี้สิแทนคุณ ทำไมชอทำอะไรให้ตัวเองลำบากอยู่เรื่อย ผมเดินคอตกออกจากห้องเรียนเพื่อจะไปที่ห้องพักครู แต่นึกไม่ถึงว่าเหนือจะตามออกมาด้วย แล้วยังเดินมาเซ้าซี้ผมอีก ทั้งๆ ที่บอกจะไปเข้าห้องน้ำ
“ทำไม ห้องพักครูถึงไม่อยู่ตึกเดียวกับตึกเรียนวะ เดินไกลโครต” เหนือบ่นขึ้นแล้วเดินมาขนานข้างกับผม พอผมหันหน้าไปมอง เหนือก็ทำเป็เบือนหน้าหนี เป็อะไรของเขากันเนี่ย ไม่ได้ชวนมาด้วยสะหน่อยเดินตามมาเองแล้วยังจะบ่นอีก
“ทำยังไงดีนะ ถึงจะเข้าไปคุยกับเหนือได้ เจอหน้าทีไร ต้องเดินหนีไปทุกที...” สิ่งที่เหนือพูดขึ้นทำผมต้องหยุดเดินทันที
“้าอะไร” ผมจ้องหน้าเหนือแล้วถามขึ้นด้วยความไม่เข้าใจ
ทำไมถึงเป็เหนือที่ตามติดผมต้อยๆ ทั้งที่ต้องเป็ผมมากกว่าที่ต้องตามติด แล้วการแสดงออกแปลกๆ ของเหนือนั่นอีก มันควรเป็ผมไม่ใช่หรือไงก็ผมชอบเหนืออยู่ ไม่ใช่เหนือที่ชอบผมสะหน่อย
“เปล๊า” เหนือตอบกลับเสียงหลงขนาดนั้น คิดว่าผมจะไม่รู้หรือไงว่าเหนือกำลังหวังผลบางอย่างจากตัวผมอยู่แน่ๆ
“มึงจะแกล้งอะไรกูเหนือ อย่าแกล้งกูเลยนะ กูไม่อยากโดนเพ่งเล็ง กูอยากใช้ชีวิตเรียบๆ ไปจนเรียนจบ ปล่อยกูไปเถอะนะ” ผมเอ่ยขอเหนือด้วยสายตาอ้อนวอนก่อนจะส่งสายตาวิ้งๆ ให้เพื่อขอความเห็นใจ
ชอบก็ส่วนชอบ แต่ชีวิตจริงมันคงเป็แบบที่หวังไปไม่ได้หรอก อีกอย่างถ้าเหนือเอาเื่ผมไปป่าวประกาศให้คนอื่นได้รับรู้ขึ้นมาละ
ฮื่ออออ แค่คิดก็รู้สึกแย่แล้ว
“กูไม่ได้จะแกล้งมึงซะหน่อย” เหนือลอยหน้าลอยตาตอบกลับมาเหมือนไม่ได้สนใจสิ่งที่ผมอ้อนวอนไปสักนิด
“ไม่ได้แกล้งแล้วมึงทำแบบนี้กับกูทำไมเหนือ กูไม่ชิน ไหนจะเพื่อนกลุ่มมึงอีก ที่ดูเหมือนจะไม่ชอบกูเลย” ผมเดินต่อพร้อมพูดออกไปเสียงแ่
“จะจีบกูไม่ใช่เหรอ นี่ไงกูเอาตัวมาอยู่ใกล้มึงแล้ว จะปล่อยโอกาสดีๆ นี้ไปงั้นเหรอ” ได้ยินแบบนั้นผมก็รีบเดินจ้ำอ้าวอย่างไว พูดมาแบบนี้แสดงว่าเหนืออ่านทั้งหมดที่ผมเขียนลงไปในไดอะรี่แล้วสินะ
ฮื่ออออ น่าอายเป็บ้าเลย...
“อ้าวมาพอดีเลย นักเรียนมาทางนี้หน่อย” พอเดินไปในห้องพักครู ครูคนหนึ่งที่นั่งอยู่โต๊ะในสุดก็พูดขึ้น แต่ผมก็ไม่ได้สนใจรีบเดินเอาเอกสารที่ถือมาไปวางที่โต๊ะครูใหญ่ตามคำบอกเพื่อน แล้วรีบเดินออกจากห้องพักครู แต่ครูคนนั้นกลับเดินมาจับไหล่ผมไว้
“เธอนั่นแหละ ครูวานอะไรหน่อยสิ” ผมหันกลับไปมองหน้าครูอย่างแปลกใจ อีกไม่กี่นาทีก็จะเริ่มเรียนแล้วจะวานอะไรอีกนะ
“ครับครู” ผมเลิกหน้ามองอย่างสงสัย พร้อมๆ กับที่ครูยื่นซองเอกสารบางอย่างมาให้
“วานเธอ เอาให้ให้ครูพละ ที่ยิมสามหน่อยสิ” ครูพูดจบก็ยิ้มกว้างให้ ต่างจากผมที่ได้แต่ยิ้มแห้งตอบกลับไปเมื่อได้ยินคำว่ายิมสาม
ยิมสามมันเป็สถานที่ต้องห้าม เชื่อว่านักเรียนหลายๆ คนคงไม่มีใครอยากไปเหยียบที่นั่นด้วยซ้ำ ถ้าไม่มีวิชาเรียน อีกอย่างตึกนั่นก็อยู่หลังโรงเรียนไกลก็ไกล แถมยังมีเื่เล่าแปลกๆ เกี่ยวกับที่นั่นอีก อีกอย่างถ้าขืนไปตอนนี้มีสิทธิเข้าเรียนไม่ทันชั่วโมงแรกแน่
“แต่ครูครับ มันจะเข้าเรียนแล้ว ถ้าผมเอาไปให้ ผมต้องเข้าเรียนสายแน่เลยครับ” มันเป็แค่คำพูดที่ผมพร่ำออกไปเบาๆ เพราะครูยื่นเอกสารมาให้ ครูก็เดินหันหลังกลับไปโดยไม่สนใจผมที่ยังยืนอยู่จุดเดิมเลย
ผมเดินออกมาจากตึกห้องพักครูแล้วลังเลว่าจะกลับไปเรียนก่อน พักเที่ยงค่อยเอาไปให้หรือจะเอาไปให้เลยดี แต่ก็ต้องเลือกอย่างหลังเพราะคนที่คิดว่าน่าจะกลับห้องเรียนไปแล้ว มาดักรอผมอยู่ที่มุมตึก
“แบร่ แทนคุณ” เหนือะโออกมาจากมุมตึก แล้วทำท่าผีหลอกให้ผมใ
“เฮ้ย!” เหนือเห็นท่าทีใของผม ก็หัวเราะออกมาอย่างชอบใจ มีความสุขมากสินะที่ได้แกล้งกันนะ ผมเผลอจ้องหน้าเหนือแล้วยิ้มขึ้นอย่างลืมตัว แต่ก็ต้องรีบเบือนหน้าหนี เพราะเหนือเองก็กำลังจ้องหน้าผมอยู่ไม่ต่างกัน
“อะไร” เหนือแย่งซองเอกสารที่ผมถืออยู่ในมือ เปิดซองออกดูด้านในแล้วเลิกหน้าถามขึ้น
“ครูที่ห้องพักครู ฝากไปให้ครูพละยิมสามนะ” เหนือพยักหน้าตอบรับ ปิดซองเอกสารลงตามเดิมแล้วเดินนำหน้าผมไป
“เดี๋ยวก่อนเหนือ มึงจะไปไหน” ผมถามขึ้นอย่างไม่เข้าใจกับการกระทำของเหนือ
“มึงจะไปไหนละแทน กูจะไปกับมึงไง” ผมพยักหน้ารับแล้วรีบวิ่งตามเหนือไป
“มึงไม่ไปเรียนหรือไง วิชานี้ถ้าเข้าไม่ทันครูไม่ให้เข้าห้องเลยนะ” เหนือหันมามองหน้าผมแล้วส่ายหน้าตอบกลับ
“จะไปยิมสามไม่ใช่เหรอ มีเพื่อนไปด้วยไม่ดีหรือไง” ผมมองตามเหนือที่เดินนำหน้าไปอีกครั้งแล้วฉีกยิ้มกว้างขึ้น เหนือจะทำให้ผมรู้สึกชอบไปจนถึงเมื่อไหร่กันนะ เหนือทำสิ่งเล็กน้อยให้ผมแค่นี้ แต่ใจผมฟูขึ้นแบบคูณสิบไปเลยหล่ะ
จนแล้วจนเล่าผมกับเหนือก็กลับมาไม่ทันเข้าเรียนชั่วโมงแรก แถมกลับมาถึงหน้าห้องยังโดนครูดุ ห้ามเข้าห้องให้ยืนกระต่ายขาเดียวอยู่หน้าห้องเป็การลงโทษ ทั้งๆ ที่สายไม่ถึงห้านาที ถ้าจะรีบวิ่งมาแล้วโดนทำโทษแบบนี้ สู้เดินมาช้าๆ แบบเหนือก็คงดี
“อ้าวแทน ทำไมมึงไม่เข้าห้องเหรอ” เหนือทำเป็ลอยหน้าลอยตาใส่ผม ก่อนจะขออนุญาตครูเข้าห้องแล้วครูก็อนุญาตให้มันเข้าไป
เพราะเพื่อนๆ บอกว่าเหนือเอาเอกสารไปให้ครูที่ห้องพักครูเลยมาสาย แต่กับผมแทบจะไม่มีใครแก้ต่างให้เลย จะมีก็แค่เสียงหัวเราะเยาะตอนผมโดนครูสั่งทำโทษนั่นแหละ ส่วนมินก็ได้แต่ก้มหน้าก้มตาไม่กล้าสู้หน้าผมด้วยซ้ำ
“เฮ้อออ” ผมถอนหายใจออกมาอย่างเซ็งๆ ทำบุญบูชาโทษแท้ๆ เลยแทน
“อะไร” ผมเลิกหน้ามองตามเหนืออย่างไม่เข้าใจ เมื่ออยู่ๆ เหนือก็คาบไม้บรรทัดเดินออกจากห้องมายืนข้างๆ
“อา อืน เอน เอื่อน อึง ไอ (มายืนเป็เพื่อนมึงไง) ” ผมฉีกยิ้มให้อย่างแปลกใจ จังหวะนี้เหนือเหมือนพระเอกสุดๆ แบบทำตัวแสนดีให้นายเอกตกหลุมรักงี้ มายืนเป็เพื่อนงั้นเหรอ สนุกมากมั้งที่โดนทำโทษเนี่ย แต่ถึงอย่างนั้นก็รู้สึกมีความสุขกับสิ่งที่เหนือทำมาก พร้อมใจของผมที่ค่อยๆ เต้นแรงขึ้น
“คาบไม้บรรทัดมาด้วยทำไม ครูให้ยืนกางแขนกระต่ายขาเดียวนะ” ผมเอ่ยขึ้นแล้วพยายามจะยื้อไม้บรรทัดออกจากปากเหนือ
“กูอยากเท่ห์ไงแทน เป็ไงกูเท่ห์ป่ะละ แบบนี้หลงกูตายเลยอะดิ” ผมฉีกยิ้มให้เหนือ แล้วทิ้งไม้บรรทัดที่เพิ่งดึงออกจากปากเหนือลงพื้นไปอย่างไม่ใยดีเพราะรู้สึกน้อยใจกับสิ่งที่เหนือทำขึ้นมาเสียดื้อๆ
“ดีมากเลยแหละ ถ้ามึงไม่ทำตัวเป็จุดเด่นอะ” ผมทำหน้านิ่งแล้วยกนิ้วโป้งให้
“จุดเด่นอะไร” ถามมาได้นะเหนือจุดเด่นอะไร ใครผ่านไปผ่านมาก็ยกมือทักตลอด ไม่เป็จุดเด่นเลยมั้ง
“ก็ใครผ่านไป ผ่านมามึงไม่ต้องยกมือทักทุกคนก็ได้ป่ะ” เหนือเลิกหน้ามองมาที่ผมแล้วยิ้มให้ด้วยความเ้าเล่ห์
“ทำไม เอ๋ หึงกูเหรอจ้ะ แทน มึงหึงกูเหรอ” ผมฉีกยิ้มแห้งๆ ให้เหนืออีกที ถึงจะชอบมันขนาดไหน ก็ยังไกลจากคำว่าหึงอยู่มาก
“เออ กูหึงมึงได้ด้วยเหรอ” ผมลองถามกลับไป
“ได้ดิ ถ้าเป็มึงแทน ว่าแต่เมื่อไหร่มึงจะจีบกูสักทีเนี่ย กูอยากเห็นสเต็ปการจีบของมึงแล้วนะ” เหนือพูดพร้อมเอียงหัวมาพิงที่ไหล่ นี่ผมควรจะตื่นเต้นจากการกระทำของเหนือมั้ยเนี่ย ถ้าไม่คิดว่าเหนือแค่แกล้งผมเล่น คงใจฟูขึ้นแบบสุดๆ
จีบงั้นเหรอเหนือ หน้าอย่างผมเนี่ยนะ เห้อะ แค่แอบชอบ ผมยังคิดแล้วคิดอีก เพราะแทบไม่มีวี่แววที่จะสมหวังกันได้ด้วยซ้ำ
“จีบมึง อย่างกูนี้น่ะ เลิกคิดเถอะเหนือ เสียเวลาเปล่าๆ” ผมโบกมือปฏิเสธกลับไป
“ยังไม่ได้ลองเลย ทำไมถึงคิดว่าจะเสียเวลาเปล่าๆ ล่ะ” ผมจ้องหน้าเหนืออย่างไม่วางตาหลังจากได้ยินอย่างนั้น หรือว่าจริงๆ แล้วเหนือก็ชอบผมอยู่เหมือนกันนะ
“กูหมายถึง อย่างน้อยมันก็ดีกว่าแอบชอบไม่ใช่เหรอไง” สิ่งที่เหนือรีบเอ่ยขึ้นมาต่อจากนั้น ทำผมหุบยิ้มลงแทบจะทันที มันก็คงจะเป็แบบนั้น คนอย่างเหนือจะมาชอบผมได้ยังไงกันละ
“แล้วมึงชอบกูหรือเปล่าล่ะ” ผมลองถามกลับไปทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่าคำตอบจะเป็ยังไง ถ้าเหนือชอบผมเหมือนกันก็คงจะดี แต่มันไม่ตอบทำเพียงแค่ยักไหล่ให้แล้วกลุ่มเพื่อนๆ ก็ทยอยออกจากห้องมากันพอดี
“แทนคุณ ยังไงกันแน่ เล่ามาเลยนะ” ผมยังไม่ทันหย่อนก้นลงถึงเก้าอี้ มินก็ทักขึ้นมาทันที
“เห้อะ” ผมหันไปแยกเขี้ยวให้มินพร้อมยกโป้งให้ โทษฐานที่ไม่ยอมช่วยแก้ต่างให้กันเลย
“มึงรู้ป่ะ อยู่ๆ เหนือก็คาบไม้บรรทัดเดินออกไปหน้าห้อง พอครูถามว่าจะไปไหน มันบอกอยากโดนทำโทษเหลือเชื่อจริงว่ามั้ย ร้อยวันพันปี หาข้ออ้างได้ตลอดเพื่อไม่ให้โดน” ผมมองไปที่กลุ่มเหนือเมื่อมินพูดอย่างนั้น
มันจะเป็อย่างที่มินว่าจริงๆ มั้ยนะ ทั้งที่ทุกคนในกลุ่มนั้นไม่เว้นแม้แต่เหนือต่อให้ทำผิดกันจริงๆ ก็หาข้ออ้างได้ตลอดเพื่อไม่ให้โดนทำโทษ แต่เหนือกลับยอมเพราะอยากออกไปยืนเป็เพื่อนผม นี่ผมไม่ได้คิดเข้าข้างตัวเองอยู่ใช่มั้ย จู่ๆ ก็รู้สึกเขินขึ้นมาเลยแฮะ
“ยิ้มอะไรแทน ฮันแน่ แอบมองเหนืออีกแล้วนะ มองขนาดนั้น ย้ายไปนั่งกับมันเลยดีมั้ย หื้มมม” ผมหันกลับมามองค้อนให้มินพร้อมแยกเขี้ยวใส่
เห้อะ แซวเข้าไปเถอะมินอย่าให้ถึงทีกูบ้างนะ มึงชอบใคร รักใครจะแซวยันลูกบวชไปเลยเป็ไง
“พูดมากไปแล้วมิน เอาการบ้านมาลอกเลย” มินทำหน้างอใส่ผมทุกครั้งที่ขอลอกการบ้าน เพราะมินไม่ชอบให้คนอื่นลอก ด้วยเหตุผลที่ว่ากว่าจะทำการบ้านเสร็จในแต่ละครั้ง มันไม่ใช่ง่ายๆ แต่ถึงอย่างนั้นสำหรับผมแล้วต่อให้มินจะหน้าบูดหน้าบึ้ง ไม่พอใจที่ผมขอลอกยังไงก็ยอมหยิบสมุดการบ้านออกมาให้ตลอด
“มิน มีคนมาหา” มินกำลังวุ่นอยู่กับการกำกับไม่ให้ผมเขียนการบ้านลงไปเหมือนกันทุกอย่างต้องเงยหน้ามอง เมื่อเพื่อนคนหนึ่งชะโงกหน้าะโมาจากประตูหน้าห้อง
“ใครว่ะ” ผมเงยหน้าขึ้นไปมองด้วยคน มีผู้หญิงที่ไม่คุ้นหน้ายืนโบกมือให้มินอยู่ข้างเพื่อนคนนั้น
“เดี๋ยวมานะ” ผมพยักหน้าตอบ แล้วมองตามมินไปจนลับสายตา เธอเป็ใครกันนะ มาหามินแบบนี้คงเป็เพื่อนนั่นแหละ แต่ว่าทำไมผมถึงไม่คุ้นหน้าเธอเลย
“พวกมึง คลาสนี้ครูไม่เข้า แต่มีใบงานมาให้ทำ” หัวหน้าห้องเข้ามาในห้องพร้อมใบงาน เดินแจกให้ทุกคนยกเว้นผมกับมินที่ไม่ได้
“หัวหน้า ของเราล่ะ” หัวหน้าห้องหันมายิ้มพร้อมยักไหล่ให้ แล้วเดินกลับไปนั่งที่ อะไรของหัวหน้ากันเนี่ย คือยังไง ใบงานไม่พอหรือไม่อยากให้ผมกันนะ
“แทนคุณ ไปกินข้าวกัน” เหนือตรงมาหาผมแล้วเอ่ยชวน
“ยังไม่อยากกิน” ผมแกล้งทำเป็เขียนหนังสือแล้วตอบกลับโดยไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง
“ทำยังไงดีนะ ทำยังไงถึงจะได้นั่งกินข้าวสองคนกับ...”
“โอเค ไปกินข้าวกัน” ผมรีบเงยหน้าตอบกลับเหนือแทบจะทันที
ทำไมกันนะ ทำไมเหนือถึงชอบเอาข้อความในไดอะรี่มาขู่ผมอยู่เรื่อยเลย
“ก็ดี อะนี่ใบงาน” ผมมองใบงานที่เหนือยื่นมาให้ แต่ได้แค่นึกโทษตัวเองในใจ ขอโทษนะหัวหน้าที่คิดไม่ดีด้วย เพราะเหนือแท้ๆ เลยทำผมเข้าใจผิดไปหมด ผมรับใบงานจากเหนือแล้วสอดไว้ใต้โต๊ะ ก่อนจะเดินนำหน้ามันออกจากห้องไป
…
“พี่แทน ใครเดินมาส่งอะ เพื่อนพี่เหรอ” ผมเดินมาถึงจุดที่พ่อชอบมาจอดรอรับ น้องใจเจอหน้าผมก็รีบทักขึ้นทันที แต่ดูเหมือนน้องจะให้ความสนใจคนที่เดินตามหลังมามากกว่า
“ใคร ไม่มี” ผมทำเป็หันกลับไปมองด้านหลัง แล้วทำเหมือนไม่เห็นใคร เหนือเห็นอย่างนั้นก็หุบยิ้มลงแล้วรีบเดินเข้ามาใกล้ๆ เพื่อบอกน้องใจเป็นัยๆ ว่าพวกเขาเดินออกมาด้วยกัน
“ก็คนข้างหลังพี่แทนไงค่ะ เอ๋ พี่คนนี้หนูเหมือนเคยเห็นรูปในโทรศัพท์พี่แทนเลยนิ” ผมทำตาโตข่มน้องไปเพื่อไม่ให้น้องพูดอะไรมากเกินกว่านั้น หวังว่าใจจะเข้าใจผมนะ
แค่เหนือรู้เนื้อหาในไดอะรี่ของผมก็มากพอแล้ว อย่าให้มันรู้อะไรเกี่ยวกับผมมากกว่านั้นเลย
“บ้าหน่ะใจ คนไหน ไม่มี ไปรีบขึ้นรถเถอะเดี๋ยวพ่อรอนาน” ผมรีบดันน้องกลับขึ้นรถ ขืนให้อยู่นานกว่านี้ มีหวังเหนือต้องหลอกถามน้องใจแน่นอน
“น้องมึงเหรอ น่ารักดีนะ” เหนือมาหยุดลงตรงหน้าแล้วเอ่ยถามขึ้น
“ยุ่ง” ผมตอบกลับพร้อมเอื้อมมือไปเปิดประตูรถ แต่เหนือกลับคว้าแขนผมไว้
“อะไรของมึงเนี่ย เดี๋ยวพ่อกูรอ” ผมชักสีหน้าไม่พอใจใส่เหนือ แล้วพยายามแกะมือออก แต่เหนือกลับจับแขนผมแน่นขึ้น
“เมื่อกี้ได้ยินน้องมึงพูดถึงรูปในโทรศัพท์ รูปกูเหรอ” เหนือเลิกหน้าถามแล้วหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายช็อตที่ผมกำลังเงยหน้าขึ้นมองมันพอดี
เท่านั้นไม่พอมันยังเอื้อมมือมาโอบหลังผมไว้อีก
“หลีกไป กูจะกลับแล้ว” ผมรีบผลักเหนือออกให้พ้นทาง ผมรู้สึกใจเต้นแรงกับการกระทำของเหนือจนแทบทำอะไรไม่ถูก ก่อนจะรีบเอื้อมมือไปเปิดประตูแล้วเข้าไปในรถอย่างรวดเร็ว
“ถ้าอยากได้รูปกูก็บอกกันดีๆ สิ เดี๋ยวกูถ่ายให้” เหนือก้มลงมากระซิบที่หูในจังหวะที่ผมก้าวขาขึ้นรถ ก่อนจะผละตัวออกไปยืนท่าเดิมพร้อมผมที่ปิดประตูรถลง ผมลอบมองเหนือที่กำลังโบกมือลาพร้อมรถที่ค่อยๆ เคลื่อนตัว
“เพื่อนเหรอลูก”
“ยิ้มแบบนี้ หนูว่าไม่น่าใช่เพื่อนหรอกค่ะพ่อ” แทนใจหันมามองด้านหลังแล้วพูดขึ้น ผมได้ฟังแบบนั้นก็รีบส่ายหน้าปฎิเสธน้องไป แต่น้องกลับยิ้มกว้างให้จนตาปิด
“อืม ถ้าจะคบกันพ่อก็ไม่ว่าหรอกนะ อย่าพากันออกนอกลู่นอกทางก็พอ” ผมก้มหน้างุดลงเมื่อพ่อพูดแบบนั้น
จู่ๆ ก็รู้สึกหน้าร้อนผ่าวขึ้นมา ผมแทบไม่เคยคิดอะไรถึงขั้นนั้นเลย คบกับเหนืออย่างนั้นเหรอ มันจะมีทางเกิดขึ้นได้หรือเปล่านะ แต่ในเมื่อพ่อเปิดทางให้ขนาดนี้แล้ว ผมควรจะลุยเื่ของเหนือใช่หรือเปล่า...
“ครับ” ผมตอบกลับไปสั้นๆ เพราะไม่อยากให้ทั้งสองต้องคิดมากกับเื่ของผม ให้ทั้งสองเข้าใจไปแบบนั้นคงจะดีกว่า ผมหันกลับไปมองด้านหลังก็ต้องเบิกตากว้างขึ้นด้วยความไม่เข้าใจ เพราะยังเจอเหนืออยู่ที่เดิม
ทำไมเหนือถึงยังยืนอยู่ตรงนั้น ไหนสายตาที่ดูเหมือนว่าเหนือกำลังมองตามรถมานั่นอีก ผมไม่ได้คิดเข้าข้างตัวเองใช่หรือเปล่า ถ้าจะคิดว่าเหนือตั้งใจเดินออกมาส่ง
งื้ออออ รู้สึกใจเต้นแรงจนแทบะเิออกมาจากอก แล้วแบบนี้ผมจะปิดบังความชอบที่มีไปได้ยังไง คะแนนความชอบที่ผมมีให้เหนือบวกพุ่งขึ้นเกินร้อย นี่ผมมีสิทธิจะสมหวังกับเหนือจริงๆ ใช่หรือเปล่า...
374
