นนที: "ดูเหมือนว่าเราจะต้องร่วมมือกันเพื่อหาความจริง คุณสามารถบอกฉันได้ไหมว่าคุณได้ข้อมูลอะไรมาแล้วบ้าง?"
ทัชชา: "แน่นอนครับ นี่คือบันทึกของฉันเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ฉันพบว่ามีบางสิ่งที่ไม่ปกติในข้อมูลเหล่านี้เช่น พฤติกรรมผิดปกติก่อนหายตัว”
หนุ่มหนึ่งในแฝดที่ป๊อปปูล่าในเมือง
นนที: "ดี เราจะเริ่มจากที่นี่ แล้วฉันจะลองใช้ความสามารถของฉันเพื่อหาข้อมูลเพิ่มเติม."
ทัชชา: "แต่คุณแน่ใจนะว่าการมองเห็นิญญาจะช่วยเราได้?"
นนที: "ฉันแน่ใจ มันอาจฟังดูแปลก แต่บางครั้งิญญาก็รู้เื่ที่ไม่มีใครรู้ เราต้องใช้ทุกความสามารถที่เรามี."
ทัชชา: "เข้าใจแล้ว งั้นเราควรเริ่มจากที่ไหน?"
นนที: "เราจะเริ่มจากที่ที่เกิดเหตุการณ์ล่าสุด ฉันจะลองสืบหาความลับที่ิญญาบอกเรา คุณช่วยค้นหาข้อมูลเพิ่มเติมจากบันทึกของคุณได้ไหม?"
ทัชชา: "แน่นอน ฉันจะพยายามค้นหาให้ละเอียดที่สุด เรา้าทุกเบาะแสที่เราจะหาได้."
นนที: "ดี เราจะทำงานเป็นทีม ฉันมีความรู้สึกว่าเราจะพบความจริงในไม่ช้า."
ทัชชา: "ขอบคุณที่เชื่อมั่นในฉันนนที เราจะทำให้สำเร็จ."
นนที: "เราจะทำให้สำเร็จทัชชา เราจะเปิดเผยความจริงและปกป้องคนในเมืองนี้ได้."
ณ ตลาดนัดกลางเมืองในคืนนั้นเอง นนทีเข้ามายังจุดต้องสงสัยและเริ่มสื่อเรียกิญญานายดลเทพ บรรยากาศรอบข้างเงียบสงัด มีเพียงเสียงลมพัดผ่านและเสียงกระซิบของใบไม้ที่สั่นไหว นนทีนั่งลงบนพื้นดินที่เย็นเฉียบ วางมือทั้งสองข้างลงบนพื้นและหลับตา เขาเริ่มสวดมนต์เบาๆ เรียกิญญานายดลเทพให้มาปรากฏตัว
ทันใดนั้นเอง อากาศรอบข้างก็เริ่มเปลี่ยนแปลง อุณหภูมิลดลงอย่างรวดเร็ว และมีหมอกบางๆ ปรากฏขึ้นรอบตัวนนที เสียงกระซิบที่ไม่สามารถเข้าใจได้เริ่มดังขึ้นจากทุกทิศทาง นนทีรู้สึกถึงพลังงานที่แผ่กระจายออกมาจากจุดที่เขานั่งอยู่
"นายดลเทพ ถ้าท่านอยู่ที่นี่ โปรดปรากฏตัวและบอกข้าพเ้าว่าท่าน้าอะไร" นนทีพูดด้วยเสียงที่มั่นคง
ทันใดนั้นเอง เงาร่างของนายดลเทพก็ปรากฏขึ้นในหมอก เขามองดูนนทีด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเศร้าและความทุกข์ทรมาน "ข้าพเ้า้าความช่วยเหลือ ข้าพเ้าถูกขังอยู่ในโลกนี้และไม่สามารถไปสู่ภพภูมิที่สงบสุขได้" นายดลเทพกล่าวด้วยเสียงที่แ่เบา
นนทีรู้สึกถึงความทุกข์ทรมานของนายดลเทพและตัดสินใจที่จะช่วยเหลือ "ข้าพเ้าจะทำทุกอย่างที่ทำได้เพื่อช่วยท่าน โปรดบอกข้าพเ้าว่าต้องทำอย่างไร" นนทีกล่าวด้วยความตั้งใจ
วิญญานนายดลเทพ
ในคืนหนึ่งที่เงียบสงัด นายดลเทพเดินวนไปวนมาอยู่ที่ลานหน้าบ้านของเขา เสียงพูดคุยกับตัวเองดังขึ้นเป็ระยะๆ เขาดูเหมือนกำลังสนทนากับใครบางคนที่ไม่มีตัวตน
"ทำไมต้องเป็ข้า ทำไมต้องเกิดเื่แบบนี้กับข้า" นายดลเทพพูดด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความทุกข์ทรมาน
ทันใดนั้นเอง มีเงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นในความมืด มันเป็เงาของชายชราที่ดูน่ากลัว นายดลเทพหยุดเดินและมองไปที่เงานั้นด้วยความใ
"เ้าต้องทำตามคำสั่งของข้า" เงาร่างนั้นพูดด้วยเสียงที่เ็า
นายดลเทพรู้สึกถึงความกลัวที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย แต่เขาก็ไม่สามารถขยับตัวหรือหนีไปไหนได้ "ข้าจะทำตามคำสั่งของท่าน" เขาพูดด้วยเสียงที่สั่นเครือ
จากคืนนั้นเป็ต้นมา นายดลเทพเริ่มมีพฤติกรรมที่แปลกประหลาดมากขึ้น เขาเริ่มทำสิ่งที่ไม่เคยทำมาก่อน และดูเหมือนว่ามีบางสิ่งบางอย่างที่ควบคุมเขาอยู่
ิญญานายดลเทพหายไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบสงัดและความรู้สึกว่างเปล่าในบรรยากาศ นนทีและทัชชายืนอยู่ในที่ที่เคยเห็นิญญาของนายดลเทพ ทั้งสองคนรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้น
"นนที คุณรู้สึกไหมว่ามีบางอย่างเปลี่ยนไป?" ทัชชาถามด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความสงสัย
นนทีพยักหน้า "ใช่ ิญญาของนายดลเทพหายไปแล้ว แต่ทำไม? และไปไหน?"
ทัชชาหยิบสมุดบันทึกขึ้นมาและเริ่มจดบันทึก "บางทีิญญาของเขาอาจจะพยายามบอกอะไรบางอย่างกับเรา แต่เราไม่สามารถเข้าใจได้"
นนทีคิดอยู่ครู่หนึ่ง "เราอาจจะต้องหาข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับชีวิตของนายดลเทพ บางทีเราอาจจะพบเบาะแสที่สามารถช่วยให้เราเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น"
ทั้งสองคนตัดสินใจที่จะกลับไปที่บ้านของนายดลเทพเพื่อค้นหาข้อมูลเพิ่มเติม เมื่อพวกเขามาถึงบ้านร้างที่เคยเป็ที่อยู่อาศัยของนายดลเทพ พวกเขาพบกับเอกสารและรูปถ่ายเก่าๆ ที่บอกเล่าเื่ราวชีวิตของเขา
"ดูนี่สิ นนที" ทัชชากล่าวขณะที่เขาหยิบรูปถ่ายเก่าขึ้นมา "นี่คือรูปถ่ายของนายดลเทพกับครอบครัวของเขา บางทีเราอาจจะต้องหาคนในครอบครัวของเขาเพื่อถามข้อมูลเพิ่มเติม"
นนทีพยักหน้า "ใช่ เราต้องหาคนที่รู้จักนายดลเทพและถามพวกเขาว่าเกิดอะไรขึ้นก่อนที่เขาจะหายตัวไป"
1K
