ตอนที่ 1 (ภาค 2) : เสียงสะท้อนจากยอดหญ้า
หกเดือนหลังจากการกลับมาของเฟิงิ
แคว้นหลันชิงกำลังเคลื่อนไหวเงียบ ๆ ท่ามกลางพายุข่าวลือเื่าที่เริ่มปะทุในเขตชายแดน
แม้ทัพใหญ่จะยังไม่ขยับ แต่เส้นทางค้าทางเหนือเริ่มเต็มไปด้วยกองกำลังรับจ้าง
และธงของหน่วยขอบฟ้าคราม…บัดนี้โบกไหวอยู่ในหลายเมืองของหลันชิง
เฟิงิใช้เวลาหลายเดือนในการเดินทางรวบรวมผู้คน
จากหน่วยเล็ก ๆ บัดนี้เขามีกำลังพลกว่า สามพันนาย
แม้จะไม่ใช่ทัพหลัก แต่เป็หน่วยเคลื่อนที่เร็วที่สุด และมีอิสระในการเคลื่อนไหวมากกว่ากองทัพใด
ในเช้าวันหนึ่ง
เสียงม้าควบเข้ามายังหอฟ้าคราม
ทหารสารรีบคุกเข่าต่อหน้าเฟิงิ
“ขอรายงาน! แคว้นเหยียนหงเคลื่อนทัพเข้าสู่พรมแดนตะวันตกเฉียงใต้!
เป้าหมายคือเมืองชายแดน หลงเหยียน!”
คำว่า “เหยียนหง” ทำให้สายตาเฟิงิเย็นลงในทันที
แคว้นนั้น…คือศัตรูเก่าที่ครั้งหนึ่งเคยเผาหมู่บ้านของเขาจนวอดวาย
แม่ทัพซ่งเจี้ยนออกคำสั่งประชุมกองทัพฉุกเฉินทันที
และในครั้งนี้ เฟิงิได้รับสิทธิ์ บัญชาการกองกำลังแนวหน้าเต็มรูปแบบเป็ครั้งแรก
โม่เฉินกล่าวต่อหน้าราชสภาทหาร
“ในสถานการณ์นี้ เรา้าผู้บัญชาการที่เข้าใจความเร็วและความแม่นยำมากกว่าจำนวนพล
ผู้ที่กล้าตัดสินใจ…แม้ในวินาทีที่เืสาดกระเซ็น”
ทุกสายตาจึงหันไปมองชายหนุ่มที่ยืนสงบนิ่งอยู่กลางโถงประชุม—เฟิงิ
คืนนั้น
บนเนินเขานอกหลันชิง เฟิงิมองธงผืนเล็กของตนเองที่โบกไหว
ข้างกายเขาคือขุนพลทั้งสาม—ซูเหวิน, เหยียนหลี, ลั่วเฉิง และเจียงหลงที่เพิ่งได้รับตำแหน่งนายกองรบแนวหน้า
“พวกเ้า…พร้อมจะเดินไปบนเส้นทางที่ไม่อาจย้อนกลับหรือไม่?”
ซูเหวินขยับธนูบนบ่า พลางกล่าวนิ่ง ๆ
“เราผ่านจุดนั้นมาั้แ่วันแรกที่ยกดาบแล้ว”
เฟิงิยิ้มบาง ๆ
“ถ้าเช่นนั้น…ศึกแรกของเราจะเริ่มขึ้น
และข้า…จะปลดปล่อยชื่อของข้าออกจากสายลมให้ดังยิ่งกว่าครั้งใด”
ธงขอบฟ้าครามสะบัดแรงยามราตรี
พร้อมกับกองทัพสามพันนายที่ออกเดินทางสู่สนามรบแรก…
ที่นั่น…ชื่อของเฟิงิจะเริ่มถูกจดจำในฐานะ ผู้นำา
7K
