ภายในความมืดมิดอันเงียบสงัดของถ้ำัเร้นกาย สถานที่ซึ่งถูกยกย่องว่าเป็ดินแดนศักดิ์สิทธิ์สำหรับการฝึกตนที่ยอดเยี่ยมที่สุดแห่งสำนักกระบี่เมฆาคล้อย พลังิญญาฟ้าดิน ณ ที่แห่งนี้มีความหนาแน่นและบริสุทธิ์เหนือล้ำกว่าโลกภายนอกถึงยี่สิบเท่า ละอองพลังิญญาที่ล่องลอยอยู่ในอากาศไม่ได้เป็เพียงก๊าซที่มองไม่เห็นอีกต่อไป แต่มันได้ควบแน่นและกลั่นตัวจนกลายเป็หยดน้ำค้างสีขาวบริสุทธิ์ที่เกาะพราวอยู่ตามผนังถ้ำหินงอกหินย้อยและใบของสมุนไพริญญาที่ส่องประกายเรืองรองอยู่ในความมืด กลิ่นหอมอันสดชื่นของสมุนไพรเ่าั้ลอยอบอวลไปทั่วบริเวณ เพียงแค่สูดดมเข้าไปก็สามารถทำให้ผู้ฝึกยตนระดับต่ำรู้สึกกระปรี้กระเปร่าและมีพลังปราณเพิ่มพูนขึ้นได้อย่างน่าอัศจรรย์ ทว่าสำหรับเด็กหนุ่มผู้กำลังนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียงหยกเย็นที่ตั้งตระหง่านอยู่ใจกลางห้องศิลาที่ลึกที่สุดของถ้ำ พลังิญญาและสมุนไพรล้ำค่าเหล่านี้เป็เพียงแค่เชื้อเพลิงชั้นดีที่จะถูกเผาผลาญเพื่อจุดประกายไฟแห่งการทะลวงขอบเขตที่ยิ่งใหญ่กว่าเท่านั้น
หลินเฟยหลับตาพริ้ม ลมหายใจเข้าออกของเขายืดยาวและสม่ำเสมอประดุจคลื่นใต้น้ำที่เงียบสงบแต่แฝงไปด้วยพลังทำลายล้างมหาศาล ร่างกายท่อนบนที่เปลือยเปล่าของเขาเปล่งประกายสีทองแดงอมแดงจางๆ รอยแผลเป็ในอดีตได้เลือนหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงกล้ามเนื้อที่อัดแน่นและสมส่วนดุจรูปสลักของเทพาโบราณ เบื้องหน้าของเขามีขวดยกที่บรรจุโอสถวิเศษระดับสูงซึ่งได้รับมาจากจ้าวสำนักวางเปิดจุกอยู่ กลิ่นหอมของโอสถที่ถูกสกัดมาจากแก่นแท้ของพรรณไม้อายุร้อยปีลอยคละคลุ้ง หลินเฟยไม่รอช้า เขาใช้อำนาจของพลังปราณดึงดูดเม็ดยาเ่าั้ให้ลอยเข้าสู่ริมฝีปากและกลืนลงคอไปทีละเม็ดอย่างต่อเนื่อง
เมื่อโอสถวิเศษระดับสูงตกถึงกระเพาะอาหาร พลังงานอันบริสุทธิ์และมหาศาลก็ะเิออกราวกับกระแสน้ำป่าที่ไหลทะลักลงมาจากยอดเขา มันพุ่งทะยานเข้าสู่เส้นชีพจรลมปราณทั่วร่างของหลินเฟยอย่างรุนแรง ทว่าเส้นชีพจรของเขาในเวลานี้ไม่ใช่เส้นชีพจรที่บอบบางและอ่อนแอเหมือนในอดีตอีกต่อไป มันถูกชำระล้างและสร้างขึ้นใหม่ด้วยพลังของศาสตราไร้ลักษณ์ ทำให้มีความกว้างใหญ่ ยืดหยุ่น และทนทานต่อแรงดันของพลังปราณได้อย่างเหลือเชื่อ พลังปราณสีทองแดงที่หลับใหลอยู่ในจุดตันเถียนถูกปลุกให้ตื่นขึ้น มันพุ่งทะยานออกไปต้อนรับและกลืนกินพลังงานจากโอสถวิเศษเ่าั้อย่างตะกละตะกลาม ราวกับฝูงหมาป่าที่หิวโหยกำลังฉีกทึ้งเหยื่อ
กระบวนการดูดซับและกลั่นกรองพลังงานดำเนินไปอย่างต่อเนื่องและเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ หลินเฟยกำลังเตรียมตัวก้าวข้ามขีดจำกัดที่สำคัญที่สุดของการฝึกตนในระดับเบื้องต้น นั่นคือการทะลวงผ่านขอบเขตรวมปราณขั้นสูงสุดเพื่อก้าวเข้าสู่ขอบเขตสร้างฐาน ขอบเขตรวมปราณคือการสะสมก๊าซพลังิญญาไว้ในร่างกาย แต่ขอบเขตสร้างฐานคือการบีบอัดและควบแน่นก๊าซเ่าั้ให้กลายเป็ของเหลวที่ทรงพลังและบริสุทธิ์ยิ่งกว่าเดิม ผู้ฝึกยตนที่สามารถบรรลุขอบเขตสร้างฐานได้ จะมีพลังชีวิตที่ยืนยาวขึ้น พละกำลังทางกายภาพเพิ่มขึ้นเป็ทวีคูณ และสามารถใช้พลังปราณได้อย่างต่อเนื่องยาวนานโดยไม่รู้สึกเหน็ดเหนื่อย ทว่าการจะก้าวข้ามกำแพงนี้ได้นั้น ไม่ใช่เื่ง่ายดาย ผู้ฝึกยตนจำนวนมากต้องติดแหงกอยู่ในขอบเขตรวมปราณขั้นสูงสุดไปตลอดชีวิต เพราะขาดความเข้าใจในเจตจำนงแห่งพลังและไม่สามารถทนทานต่อความเ็ปจากการบีบอัดพลังปราณในจุดตันเถียนได้
สำหรับหลินเฟย ความเ็ปคือสหายเก่าที่คุ้นเคย เขาเคยผ่านความทรมานจากการถูกตัดเส้นชีพจรและการชำระล้างไขกระดูกมาแล้ว ความเ็ปจากการบีบอัดพลังปราณในครั้งนี้จึงไม่อาจทำให้เขาสั่นคลอนได้ เขาเพิ่มสมาธิถึงขีดสุด บังคับให้ปราณสีทองแดงที่กำลังเดือดพล่านในจุดตันเถียนหมุนวนด้วยความเร็วที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จนเกิดเป็พายุหมุนขนาดเล็ก พลังดูดอันมหาศาลของพายุหมุนนั้นดึงดูดเอาละอองพลังิญญาฟ้าดินที่ล่องลอยอยู่ภายในถ้ำัเร้นกายให้พุ่งทะลักเข้าสู่ร่างกายของเขาอย่างบ้าคลั่ง รูขุมขนทั่วร่างเปิดกว้างรับพลังิญญาราวกับฟองน้ำที่กระหายน้ำ
หยาดเหงื่อเริ่มผุดพรายขึ้นเต็มหน้าผากและไหลอาบลงมาตามเรือนร่างของเด็กหนุ่ม อุณหภูมิภายในห้องศิลาพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็วจนหินงอกหินย้อยบางส่วนเริ่มแตกร้าว คลื่นความร้อนที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างของหลินเฟยทำให้อากาศบิดเบี้ยว ภายในจุดตันเถียนของเขา พายุหมุนสีทองแดงกำลังถูกบีบอัดอย่างรุนแรงด้วยเจตจำนงที่แข็งแกร่งดุจศิลา ก๊าซพลังปราณที่อัดแน่นจนถึงขีดจำกัดเริ่มแปรสภาพ หยดของเหลวสีทองแดงอมแดงหยดแรกได้ถือกำเนิดขึ้นท่ามกลางพายุหมุน มันคือหยดน้ำแห่งปราณแท้จริงที่บริสุทธิ์และทรงพลังที่สุด เมื่อหยดแรกถือกำเนิดขึ้น หยดที่สองและสามก็ตามมาอย่างต่อเนื่อง พายุหมุนค่อยๆ สงบลงและถูกแทนที่ด้วยแอ่งน้ำขนาดเล็กที่เปล่งประกายสีเืเจิดจ้าอยู่ในจุดตันเถียน
ปังงงงงงงงงงงงง
เสียงะเิดังกึกก้องขึ้นภายในจิติญญาของหลินเฟย คลื่นพลังงานที่ทรงอานุภาพและดุดันยิ่งกว่าเดิมหลายสิบเท่าะเิออกจากจุดตันเถียน กวาดล้างสิ่งสกปรกและจุดอุดตันที่หลงเหลืออยู่ในเส้นชีพจรจนหมดสิ้น ร่างกายของเขาสั่นสะท้านอย่างรุนแรงก่อนจะกลับมาสงบนิ่ง กลิ่นอายความตายและเจตจำนงแห่งการทำลายล้างที่แฝงอยู่ในปราณสีเืได้หลอมรวมเข้ากับจิติญญาของเขาอย่างสมบูรณ์แบบ หลินเฟยลืมตาขึ้น ั์ตาของเขาไม่ได้เป็สีดำสนิทอีกต่อไป แต่ลึกลงไปในรูม่านตากลับมีประกายสีแดงเืที่ลึกลับและน่าสะพรึงกลัวซ่อนอยู่ เขาสามารถรับรู้ถึงความเปลี่ยนแปลงของร่างกายได้อย่างชัดเจน กล้ามเนื้อทุกมัดอัดแน่นไปด้วยพลังที่สามารถบดขยีู้เาให้แหลกเป็ผุยผง ประสาทัักว้างไกลและเฉียบคมจนสามารถได้ยินเสียงใบไม้ร่วงหล่นในระยะไกลนับสิบหลี้ นี่คือพลังของขอบเขตสร้างฐานขั้นต้น พลังที่แท้จริงของผู้ฝึกยตนที่ก้าวข้ามขีดจำกัดของมนุษย์ปุถุชน
เขาก้มลงมองฝ่ามือของตนเอง โคจรพลังปราณเพียงชั่วความคิด ดาบปราณสีเืก็ปรากฏขึ้นในมืออย่างรวดเร็วและง่ายดายกว่าเดิมมาก บัดนี้ดาบปราณไม่ได้โปร่งแสงและเลือนลางอีกต่อไป แต่มันดูแข็งแกร่ง ทึบแสง และคมกริบดุจดาบโลหิตที่ถูกตีขึ้นจากเหล็กไหลของนรก มันส่งเสียงครางหึ่งๆ ราวกับกระหายที่จะดื่มกินเืของศัตรู หลินเฟยยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น การทะลวงขอบเขตในครั้งนี้ทำให้เขาเข้าใจถึงวิถีแห่งศาสตราไร้ลักษณ์ได้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น เขาไม่เพียงแต่สร้างดาบได้ แต่เขาสามารถควบคุมให้มันเปลี่ยนแปลงรูปร่างและขนาดได้ตาม้า
ในขณะที่หลินเฟยกำลังชื่นชมกับพลังที่เพิ่งค้นพบและซึมซับความแข็งแกร่งที่เพิ่มพูนขึ้น ภายนอกถ้ำัเร้นกาย บรรยากาศแห่งความเงียบสงบยามราตรีกลับถูกทำลายลงด้วยจิตสังหารอันเยียบเย็นที่แฝงตัวมากับสายลม เงาร่างสองสายที่มืดมิดยิ่งกว่ารัตติกาลกำลังเคลื่อนที่พริ้วไหวไปตามยอดไม้และโขดหินด้วยความเร็วที่ดวงตาของมนุษย์ธรรมดาไม่อาจมองทัน พวกมันไม่มีเสียงฝีเท้า ไม่มีกลิ่นอายลมปราณเล็ดลอดออกมาแม้แต่น้อย ราวกับภูตผีที่หลุดออกมาจากขุมนรก เงาสังหารคู่แห่งหอสังหารโลหิต ได้เดินทางมาถึงสำนักกระบี่เมฆาคล้อยแล้วตามคำสั่งของผู้าุโจ้าว
เงาสังหารคู่นี้ประกอบด้วยพี่น้องฝาแฝดชายนามว่า ม่ออิง และ ม่อซา ทั้งสองเป็มือสังหารระดับทองคำของหอสังหารโลหิต มีระดับพลังอยู่ในขอบเขตแก่นแท้ขั้นต้น ซึ่งถือเป็ยอดฝีมือที่สามารถตั้งตนเป็ผู้าุโในสำนักใหญ่ๆ ได้อย่างสบาย พวกมันเชี่ยวชาญวิชาลอบสังหาร วิชาพรางตัว และการใช้ค่ายกลเงาที่สามารถกักขังและทรมานเหยื่อให้ตายอย่างช้าๆ พวกมันเคยรับภารกิจสังหารยอดฝีมือระดับแก่นแท้มาแล้วนับไม่ถ้วน และไม่เคยมีผู้ใดรอดชีวิตจากคมมีดของพวกมันไปได้
ม่ออิงและม่อซาหยุดยืนอยู่บนโขดหินสูงที่มองเห็นทางเข้าถ้ำัเร้นกายอยู่เบื้องล่าง ผู้าุโผู้พิทักษ์ถ้ำซึ่งมีระดับพลังแก่นแท้ขั้นต้นเช่นกัน กำลังนั่งสมาธิอยู่หน้าประตูหิน ม่ออิงผู้เป็พี่ชายส่งสัญญาณมือให้ม่อซาผู้น้อง ม่อซาพยักหน้ารับ ร่างของมันหลอมรวมเข้ากับเงาของต้นไม้และเคลื่อนที่เข้าใกล้ผู้าุโผู้พิทักษ์ถ้ำอย่างเงียบเชียบ ทันทีที่เข้าสู่ระยะประชิด ม่อซาก็พุ่งตัวออกจากเงามืดดุจอสรพิษฉกเหยื่อ มีดสั้นสีดำสนิทที่อาบยาพิษร้ายแรงปาดเข้าที่ลำคอของผู้าุโผู้พิทักษ์ถ้ำด้วยความรวดเร็วและแม่นยำ ผู้าุโเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เขาพยายามจะร้องขอความช่วยเหลือและโคจรลมปราณต่อต้าน แต่พิษร้ายได้แล่นเข้าสู่หัวใจและสกัดกั้นเส้นชีพจรของเขาในชั่วพริบตา ร่างของผู้าุโทรุดลงไปกองกับพื้นสิ้นใจตายโดยไม่มีโอกาสได้ส่งเสียงเตือนผู้ใด
เมื่อจัดการกับผู้พิทักษ์ถ้ำเสร็จสิ้น ม่ออิงก็ะโลงมาสมทบ พวกมันใช้เครื่องมือพิเศษที่ได้รับมาจากผู้าุโจ้าวในการปลดล็อกค่ายกลป้องกันหน้าประตูถ้ำ ประตูศิลาขนาดใหญ่ค่อยๆ เลื่อนเปิดออกอย่างเงียบเชียบ เงาสังหารคู่ก้าวเข้าสู่ภายในถ้ำัเร้นกาย แววตาของพวกมันทอประกายความเหี้ยมโหดและเ็า พวกมันไม่สนใจสมุนไพริญญาหรือทรัพยากรล้ำค่าที่อยู่รอบตัว เป้าหมายเดียวของพวกมันคือการนำหัวของเด็กหนุ่มนามว่าหลินเฟยกลับไปรับรางวัล
ยิ่งเดินลึกเข้าไปในถ้ำ พลังิญญาก็ยิ่งหนาแน่นขึ้น ม่ออิงขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อััได้ถึงกลิ่นอายที่แปลกประหลาด มันไม่ใช่กลิ่นอายของพลังิญญาฟ้าดินตามธรรมชาติ แต่มันเป็ความรู้สึกของจิตสังหารที่ดุดันและคมกริบที่แฝงตัวอยู่ในอากาศ ราวกับว่ามีสัตว์ร้ายที่น่าสะพรึงกลัวกำลังหลับใหลอยู่เบื้องหน้า มันส่งสัญญาณให้ม่อซาระมัดระวังตัวมากขึ้น พวกมันชักมีดสั้นคู่ประจำกายออกมาและเตรียมพร้อมสำหรับการโจมตีทุกเมื่อ
ในที่สุด พวกมันก็มาถึงหน้าห้องศิลาที่ลึกที่สุด ประตูห้องไม่ได้ถูกล็อกเอาไว้ ม่ออิงค่อยๆ ผลักประตูให้เปิดออกอย่างช้าๆ ภายในห้องมืดมิด มีเพียงแสงสลัวๆ จากหินเรืองแสงที่ประดับอยู่ตามมุมห้อง บนเตียงหยกเย็นกลางห้อง ปรากฏร่างของเด็กหนุ่มผู้หนึ่งนั่งหันหลังให้พวกมัน ร่างนั้นนิ่งสนิทราวกับรูปปั้นหิน ไม่มีเสียงลมหายใจ ไม่มีการสั่นไหวของพลังปราณ
ช่างเป็เป้าหมายที่โง่เขลาเสียจริง ม่อซาคิดในใจ มันแสยะยิ้มอำมหิตก่อนจะพุ่งตัวแหวกอากาศเข้าหาแผ่นหลังของหลินเฟยด้วยความเร็วสูงสุด มีดสั้นสีดำในมือตวัดฟันหมายจะตัดศีรษะของเด็กหนุ่มให้หลุดจากบ่าในดาบเดียว การลอบสังหารที่สมบูรณ์แบบกำลังจะจบลงในชั่วพริบตา
ทว่าในเสี้ยววินาทีที่คมมีดกำลังจะััิัของหลินเฟย ร่างที่พวกมันคิดว่าเป็เป้านิ่งกลับบิดเบี้ยวและเลือนหายไปกลายเป็เพียงภาพติดตา เคล็ดวิชาก้าวพริบตาอสรพิษถูกใช้ออกมาอย่างลึกล้ำเหนือกว่าในอดีต หลินเฟยในขอบเขตสร้างฐานสามารถเคลื่อนที่ได้รวดเร็วดุจสายฟ้าฟาด ร่างของเขาไปปรากฏตัวอยู่ด้านหลังของม่อซาอย่างไร้ร่องรอย พร้อมกับเสียงกระซิบที่เย็นเยียบราวกับลมหายใจของมัจจุราชที่ดังขึ้นข้างหูของนักฆ่า
หมาลอบกัดที่โง่เขลา พวกเ้าคิดจริงๆ หรือว่าจะสามารถลอบสังหารข้าในสถานที่แห่งนี้ได้
ม่อซาเบิกตากว้างด้วยความใสุดขีด สัญชาตญาณเอาตัวรอดสั่งให้มันพลิกตัวกลับและตวัดมีดแทงสวนไปด้านหลัง แต่หลินเฟยเร็วกว่ามาก เขาไม่ได้ใช้ดาบปราณ แต่เขาเพียงแค่ยกมือขวาขึ้นและใช้นิ้วชี้กับนิ้วกลางหนีบใบมีดสีดำที่อาบยาพิษของม่อซาเอาไว้อย่างง่ายดายราวกับหนีบใบไม้แห้ง พลังปราณสีทองแดงที่เคลือบอยู่บนนิ้วมือของเขาสกัดกั้นพิษร้ายและแรงกระแทกได้อย่างสมบูรณ์แบบ ม่อซาพยายามออกแรงดึงมีดกลับ แต่ไม่ว่าจะเค้นพลังแก่นแท้ขั้นต้นออกมามากเพียงใด มีดสั้นก็ไม่อาจขยับเขยื้อนได้แม้แต่มิลลิเมตรเดียว
เป็ไปไม่ได้ ข้อมูลบอกว่ามันอยู่แค่ระดับรวมปราณเท่านั้น นี่มันพลังระดับสร้างฐาน ไม่สิ ความกดดันนี้มันเทียบเท่าระดับแก่นแท้เลยทีเดียว ม่อซาอุทานในใจด้วยความหวาดกลัว
ม่ออิงที่เห็นน้องชายตกอยู่ในอันตราย ไม่รอช้า มันพุ่งตัวเข้าช่วยเหลือทันที วิชาร่างเงาสังหารถูกใช้ออกมา ร่างของม่ออิงแยกออกเป็สิบเงา ล้อมรอบตัวหลินเฟยจากทุกทิศทาง มีดสั้นสิบเล่มพุ่งทะลวงเข้าหาจุดตายพร้อมกัน เป็การโจมตีประสานที่ไร้ช่องโหว่และยากจะหลบหลีก
หลินเฟยแค่นเสียงเ็า เขาสะบัดข้อมือขวาหักมีดสั้นของม่อซาจนหักสะบั้นเป็สองท่อน ก่อนจะเตะสวนเข้าที่หน้าอกของม่อซาอย่างแรงจนร่างของมันกระเด็นไปกระแทกกับผนังถ้ำเสียงดังสนั่น จากนั้นเขาก็หมุนตัวเผชิญหน้ากับเงาทั้งสิบของม่ออิง หลินเฟยหลับตาลง ไม่พึ่งพาดวงตาในการมองเห็น แต่ใช้เจตจำนงกระบี่และััปราณในการแยกแยะตัวจริงและเงาลวงตา
การเล่นซ่อนหาของพวกเ้า มันจบลงแล้ว หลินเฟยคำราม เขาควบแน่นดาบปราณสีเืขึ้นมาในมือขวา ดาบเล่มนี้มีขนาดใหญ่และยาวกว่าเดิม แผ่รังสีความร้อนและจิตสังหารที่รุนแรงจนเงาลวงตาบางส่วนเริ่มบิดเบี้ยว หลินเฟยตวัดดาบปราณฟาดฟันออกไปเป็วงกว้างรอบตัว คลื่นกระบี่สีเืรูปจันทร์เสี้ยวพุ่งแหวกอากาศออกไปรอบทิศทาง
เปรี้ยงงงงงงงงงงงงง
เสียงคลื่นกระบี่กระทบกับเงาลวงตาดังสนั่น เงาทั้งเก้าถูกตัดขาดและสลายหายไปในพริบตา คลื่นกระบี่สีเืพุ่งเข้าปะทะกับร่างจริงของม่ออิงอย่างจัง ม่ออิงเบิกตากว้าง มันรีบยกมีดสั้นคู่ขึ้นมาไขว้กันเพื่อป้องกันการโจมตี แต่พลังทำลายล้างของดาบปราณไร้ลักษณ์นั้นเหนือกว่าที่มันคาดคิดไว้มาก มีดสั้นที่เป็อาวุธระดับสูงถูกตัดขาดสะบั้นราวกับเต้าหู้ คลื่นกระบี่ฟาดฟันเข้าที่หน้าอกของม่ออิงจนเกิดแผลลึกยาวั้แ่หัวไหล่ขวาจรดเอวซ้าย เืสีสดพุ่งกระฉูด ร่างของมันกระเด็นถอยหลังไปหลายสิบก้าวก่อนจะล้มลงคุกเข่า หอบหายใจอย่างหนักหน่วง
พี่ใหญ่ ม่อซาที่เพิ่งฟื้นตัวจากแรงเตะะโเรียกด้วยความใ มันรีบวิ่งเข้ามาพยุงร่างของม่ออิง พี่น้องนักฆ่าทั้งสองมองหลินเฟยด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวและไม่เข้าใจ พวกมันเป็ถึงยอดฝีมือระดับแก่นแท้ขั้นต้น แต่กลับถูกเด็กหนุ่มที่ดูเหมือนเพิ่งทะลวงระดับสร้างฐานเล่นงานจนบอบช้ำอย่างหนักในเวลาเพียงไม่กี่ลมหายใจ พลังปราณสีเืนั่นช่างแปลกประหลาดและน่าสะพรึงกลัวเกินกว่าวิชาใดๆ ที่พวกมันเคยรู้จัก
ไอ้เด็กนี่มันปีศาจชัดๆ พวกเราประมาทเกินไป ม่ออิงกระอักเืออกมาคำใหญ่ มันกัดฟันและจ้องมองหลินเฟยอย่างอาฆาต ในเมื่อวิชาลอบสังหารไม่ได้ผล พวกเราก็ต้องใช้ค่ายกลเงาโลหิตกักขังมันให้ตายตกไปพร้อมกับพวกเรา ซา เอ๋ย เตรียมสละโลหิต
ม่อซาพยักหน้าด้วยความเด็ดเดี่ยว พวกมันเป็มือสังหารที่ถูกฝึกมาให้ทำงานให้สำเร็จแม้จะต้องแลกด้วยชีวิต พี่น้องทั้งสองใช้มีดสั้นที่เหลืออยู่กรีดฝ่ามือของตนเอง โลหิตสีแดงฉานไหลทะลักออกมา พวกมันนำฝ่ามือประกบกันและร่ายรำกระบวนท่าที่แปลกประหลาด พลังปราณแก่นแท้ในร่างถูกเผาผลาญอย่างรวดเร็วเพื่อเป็เชื้อเพลิงให้กับค่ายกลต้องห้าม เืที่ไหลออกมาไม่ได้หยดลงพื้น แต่มันลอยขึ้นสู่อากาศและควบแน่นกลายเป็เส้นสายโลหิตนับร้อยนับพันเส้น พุ่งเข้าพัวพันและสร้างเป็โดมตาข่ายโลหิตครอบคลุมร่างของหลินเฟยเอาไว้จากทุกทิศทาง
ค่ายกลเงาโลหิต เป็วิชาลับของหอสังหารโลหิต มันใช้เืและพลังชีวิตของผู้ใช้เป็สื่อกลางในการกักขังและดูดกลืนพลังิญญาของศัตรู ยิ่งศัตรูดิ้นรนต่อสู้ ตาข่ายโลหิตก็จะยิ่งรัดแน่นและสูบพลังชีวิตไปจนหมดสิ้น ภายในโดมโลหิต มืดมิดและเต็มไปด้วยกลิ่นคาวเืที่ชวนให้อาเจียน เส้นสายโลหิตที่แหลมคมดุจลวดหนามเริ่มรัดเข้าหาร่างของหลินเฟย หมายจะพันธนาการและเชือดเฉือนเนื้อหนังของเขา
ตายซะเถอะไอ้เด็กเวร ในค่ายกลนี้ ต่อให้เป็จ้าวสำนักของเ้าก็ไม่อาจหนีรอดไปได้ ม่ออิงะโอย่างคลุ้มคลั่ง ใบหน้าของมันซีดเซียวจากการสูญเสียเืและพลังชีวิต
หลินเฟยยืนสงบนิ่งอยู่ใจกลางโดมโลหิต เขาไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกหรือพยายามจะดิ้นรนหลบหนี เขามองเส้นสายโลหิตที่กำลังพุ่งเข้ามาด้วยสายตาที่เหยียดหยาม ค่ายกลที่ใช้โลหิตงั้นรึ ช่างเป็การกระทำที่สิ้นคิดเสียจริง พวกเ้าคงไม่รู้สินะว่า ปราณแห่งศาสตราไร้ลักษณ์ของข้า คือบรรพบุรุษแห่งโลหิตและการทำลายล้าง การใช้เืมาต่อกรกับข้า ก็เหมือนกับการเอาน้ำมันไปราดกองไฟ
หลินเฟยหลับตาลง เขาไม่ได้ใช้ดาบปราณในการฟาดฟัน แต่เขาอ้าแขนทั้งสองข้างออก โคจรพลังปราณสีทองแดงในจุดตันเถียนให้เดือดพล่านจนถึงขีดสุด รูขุมขนทั่วร่างเปิดกว้าง ปราณสีเืบริสุทธิ์ะเิออกจากร่างของเขาอย่างรุนแรง พุ่งเข้าปะทะและหลอมรวมกับเส้นสายโลหิตของค่ายกลทันที แทนที่เส้นสายโลหิตเ่าั้จะทำร้ายเขา มันกลับถูกปราณศาสตราไร้ลักษณ์ดูดกลืนและควบคุมอย่างสมบูรณ์แบบ
เกิดอะไรขึ้น ทำไมข้าถึงควบคุมค่ายกลไม่ได้ ม่อซาอุทานด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด เมื่อมันััได้ว่าการเชื่อมต่อระหว่างมันกับค่ายกลโลหิตถูกตัดขาดอย่างกะทันหัน
หลินเฟยลืมตาขึ้น ั์ตาของเขาแดงฉานดุจโลหิต เขาแสยะยิ้มอำมหิต ขอบใจสำหรับพลังชีวิตของพวกเ้า ข้าจะนำมันมาใช้เพื่อหล่อเลี้ยงดาบของข้า หลินเฟยกำมือขวาแน่น เส้นสายโลหิตทั้งหมดที่ประกอบเป็ค่ายกล ถูกดึงดูดเข้ามารวมกันที่ฝ่ามือของเขา ควบแน่นและบีบอัดอย่างรวดเร็ว จนกลายเป็ดาบโลหิตสีดำแดงที่แผ่กลิ่นอายความตายและการทำลายล้างที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าดาบปราณปกติถึงสองเท่า
ม่ออิงและม่อซาหน้าซีดเผือดไร้สีเื พวกมันสูญเสียพลังชีวิตไปกับการสร้างค่ายกล และตอนนี้ค่ายกลกลับถูกศัตรูแย่งชิงไปเป็อาวุธ ความสิ้นหวังเข้าเกาะกินจิตใจของมือสังหารผู้เย่อหยิ่ง หนี พวกเราต้องหนี ม่ออิงะโ มันพยายามจะหันหลังวิ่งหนีออกจากห้องศิลา
แต่สายเกินไปแล้ว หลินเฟยก้าวเท้าเพียงครั้งเดียว ร่างของเขาก็พุ่งทะยานข้ามระยะห่างสิบก้าวไปปรากฏอยู่เบื้องหน้าของเงาสังหารคู่ ดาบโลหิตสีดำแดงในมือถูกตวัดฟันออกไปในแนวนอนด้วยความเร็วที่ไม่อาจหลบหลีกได้ คมดาบตัดผ่านอากาศอย่างไร้เสียง ตัดผ่านเกราะลมปราณอันบางเบา และตัดผ่านลำคอของม่ออิงและม่อซาพร้อมกันในดาบเดียว
ศีรษะของยอดฝีมือระดับแก่นแท้ทั้งสองหลุดกระเด็นออกจากบ่า เืสีแดงสดพุ่งทะลักเป็สายน้ำพุ ร่างไร้ิญญาของพวกล้มลงกระแทกพื้นเสียงดังทึบ การต่อสู้ที่รุนแรงและตึงเครียดจบลงอย่างรวดเร็วและโเี้ด้วยความพ่ายแพ้อย่างย่อยยับของเงาสังหารคู่แห่งหอสังหารโลหิต
หลินเฟยยืนมองซากศพของศัตรูด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ดาบโลหิตในมือค่อยๆ สลายตัวและถูกดูดซึมกลับเข้าสู่จุดตันเถียนของเขา พลังชีวิตและแก่นแท้ลมปราณของนักฆ่าทั้งสองที่แฝงอยู่ในเื ถูกปราณศาสตราไร้ลักษณ์กลั่นกรองและนำมาเสริมสร้างรากฐานของหลินเฟยให้มั่นคงยิ่งขึ้น เขาเดินเข้าไปค้นตัวซากศพของม่ออิงและม่อซา สิ่งที่เขาพบคือป้ายหยกสีดำสนิทที่สลักลวดลายหัวกะโหลกอาบเื นี่คือตราสัญลักษณ์ของหอสังหารโลหิต
หอสังหารโลหิต... หลินเฟยพึมพำเบาๆ รอยยิ้มเ็าปรากฏขึ้น ผู้าุโจ้าว ท่านช่างมีความพยายามเสียจริง ถึงกับยอมไปจ้างวานพรรคมารมาเพื่อสังหารข้า ในเมื่อท่านเปิดศึกอย่างเต็มรูปแบบแล้ว ข้าก็จะไม่เกรงใจอีกต่อไป
หลินเฟยเก็บป้ายหยกสีดำไว้เป็หลักฐาน เขาจัดการทำลายซากศพของเงาสังหารคู่ด้วยปราณสีทองแดงจนแหลกละเอียดกลายเป็เถ้าถ่าน ไม่เหลือร่องรอยใดๆ ให้สืบสาวได้ เขาเดินออกจากห้องศิลาที่ลึกที่สุด มุ่งหน้ากลับไปยังปากทางเข้าถ้ำัเร้นกาย เมื่อเขาพบศพของผู้าุโผู้พิทักษ์ถ้ำ เขาก็ทำเพียงแค่ส่ายหน้าด้วยความสมเพช ความอ่อนแอคือบาปที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในยุทธภพแห่งนี้
หลินเฟยก้าวเดินออกจากถ้ำัเร้นกาย แสงจันทร์ยามดึกสาดส่องลงมาอาบไล้ร่างของเด็กหนุ่มผู้เพิ่งทะลวงขอบเขตสร้างฐานและสังหารยอดฝีมือระดับแก่นแท้ไปถึงสองคน กลิ่นอายความตายยังคงแฝงตัวอยู่ในสายลม แต่จิตใจของเขากลับแน่วแน่และดุดันยิ่งกว่าเดิม พายุโลหิตแห่งการชำระแค้นได้ทวีความรุนแรงขึ้นแล้ว และเป้าหมายต่อไปของเขา คือการกระชากหน้ากากของผู้าุโจ้าวและทำลายขุมอำนาจที่เน่าเฟะของสำนักกระบี่เมฆาคล้อยให้สิ้นซาก!
741
