~[[รักร้าย นายจอมโหด]]~
Ep.7
หลังจากที่คาเอลมาส่งฉันที่บ้าน นึกย้อนไปตอนที่สนามแข่ง ยังหวาดผวาไม่หายจะกรี๊ดก็กรี๊ดไม่ออก ทุกคนต่างเฉยๆกับเหตุการณ์มาก ฉันละอยากจะะโ ว่าเฮ้! You นี่ยิงคนนะคะ ไม่ใช่ยิงปลาหมอสีตกอกใบ้างก็ได้ เรียกตำรวจสิ คนนะไม่ใช่ปลาใช่ไก่ที่นึกจะยิงก็ยิงได้เลย แต่ก็ได้แค่เงียบปากไว้ใครจะอยากมีชะตากรรมแบบหัวทองละ เหอะๆ ฉันอยู่เงียบๆดีกว่า
"ป้ามะลิแด๊ดดี๊ ไปไหนคะ"
ฉันถามหาแด๊ดดี๊ เพราะเดินหาทั่วบ้านแล้วหาไม่เจอ
"คุณท่านไปจัดการเื่สินค้าที่ญี่ปุนคะน่าจะกลับอาทิตย์หน้า"
"แล้วแด๊ดดี๊ก็ไม่ยอมจะโทรหาหนูเลย ขอบคุณคะป้ามะลิ"
ฉันเดินขึ้นไปบนห้องนอนอาบน้ำให้สบายใจ แล้วนอนหลับพักผ่อนเตรียมรับมือกับวันพรุ่งนี้วันนี้เหนื่อยจริงๆ ฟี้~ ฟี้~
~ตึกๆ ตึกๆ
~กุกกักๆ กุกกัก! ปัง!
เสียงจากหน้าประตูทำให้ฉันสดุ้งตื่นกลางดึก
พอตั้งสติได้ก็เสียงพยายามจะเปิดประตูห้องฉันเข้ามา
~ปึง!
เสียงแรงกระแทกที่ประตูทำให้ฉันรีบคว้านหาโทรศัพท์ ในเวลานี้คงไม่มีใครช่วยฉันได้แน่ๆ นอกจากตำรวจ ฉันกดเบอร์ 191แต่ไม่ทันที่จะโทรออก
~ปัง! โครม!
ประตูทั้งบานล้มลงเผยให้เห็นผู้มาเยือนเกือบ5คนเป็ชายร่างกายกำยำน่าตาน่ากลัว คนด้านหน้าสุดที่ฉันคิดว่าน่าจะเป็หัวโจก เดินเข้ามาหาฉัน
"พวกนายเป็ใคร ้าอะไรฉันไม่รู้จักพวกนายเลยนะถ้าอยากได้เงินก็เอาไปได้เลย"
"จุ๊ๆ ฉันไม่อยากได้เงินเลยสักนิด เธอรู้ไหมว่าทำไมพวกฉันถึงมาที่นี่"
"ไม่รู้ ฉันไม่รู้ อย่าทำอะไรฉันเลยนะ"
"เพราะไอ้คาเอลมันฆ่าน้องของฉัน เธอก็เห็นใช่ไหมตอนน้องฉันตายเป็ยังไงคราวนี้ฉันจะให้ ไอ้คาเอลรู้สะบ้างว่าถ้าแฟนของมัน ก่อนจะตายถูกไอ้พวกนี้ข่มขืนก่อนจะเป็ยังไง"
ฉันรู้สึกตัวชา หน้าชาไปหมด คิดหาทางหนีทางไหนดี จะขอให้ใครมาช่วยไว้ดี หมดหนทางแล้ว
"หึๆ ไหนมึงโทรไปหาไอ้คาเอลทำให้มันรู้ว่าเมียมันกำลังจะได้ผัวทีเดียวเป็สิบคน แล้วบอกให้มันมาคนเดียวถ้าไม่อยากให้อีนี่ตายสะก่อน"
ลูกน้องคนนึงยื่นโทรศัพท์ ให้มันก่อนจะมีเสียงปลายสายดังตามมา แล้วมันยื่นมาให้ฉัน ทำนองให้ฉันบอกมันไป
[..ใคร]
"คาเอล! ช่วยด้วย! พวกมันมาที่บ้านฉันคาเอลฉันกลัว"
[เธอเป็ไรไหม พวกมันทำอะไรเธอหรือเปล่า]
"พอแล้ว! พวกมึงจัดการ"
สิ้นเสียงหัวหน้าพวกลูกน้องก็ปรี่เข้ามาหาฉัน สายตาหื่นกระหาย ฉันถอยจนติดหัวเตียงหมดทางหนีได้แต่ยกมือไหว้ขอร้อง ฉันร้องเสียงหลงเมื่อมีมือมาจับที่ขาฉันไว้
"อย่าทำฉันเลย อย่านะ! คาเอล! ช่วยด้วย กรี๊ดดดดดดดด"
เหมือนโลกทั้งโลกดับไปมืดสนิทแล้วฉันก็ไม่รับรู้อะไรอีกเลย
.............................…....................................................
>[คาเอล]<
"บ้าชิบ! แม่งเอ๊ย!"
ผมสบถ ออกมาดังลั่นหลังจากวางสายไป เสียงกรี๊ดที่ดังขึ้นก่อนจะเงียบไปของวาเลนทำให้ผมใจคอไม่ดี ตอนนี้ผมมาถึงหน้าบ้านของวาเลนทุกคนในบ้านถูกมัดรวมกัน แต่ไม่เห็นวาเลนผมรีบวิ่งไปยังชั้นบน
~พลั่ก!
ผมต่อยไอ้บ้าหน้าไหนไม่รู้ ที่ยืนคุมประตูอยู่จนล้มลงแล้วใช้มีดพกแทงที่อกซ้ายให้มันตายในทันที
"มึงมาเร็วกว่าที่กูคิดไว้อีกนะ"
"วาเลนอยู่ไหน"
ผมพูดอย่างใจเย็นที่สุด อยากรู้แค่ความปลอดภัยของเธอเท่านั่นเื่อื่นไม่สำคัญ
"ใจร้อนจริงๆนะมึง กูอุตส่าใจดีเหลือไว้ให้มึงได้ดู"
ไอ้แบงค์พี่ไอ้บอล เปิดประตูห้องที่มีพวกเดนหมา4-5คนกำลังพากันถอดเสื้อผ้าวาเลนและถ่ายรูปอย่างสนุก มันทำให้ผมเืขึ้นหน้าอยากฆ่าพวกมันให้หมดๆ
"เห้ยๆ พวกมึง ให้เวลามันบอกลาเมียมันก่อนสิว่ะ"
ไอ้แบงค์สั่งลูกร้องให้หลีกทางให้ผม ทำให้ผมเห็นร่างบางนอนบนเตียงไม่ได้สติคราบน้ำตายังไม่แห้งเธอคงกลัวน่าดู ผมเดินเข้าไปเอาผ้าคลุมร่างบางไว้ที่ตอนนี้เหลือแค่เพียงชุดชั้นในเท่านั้น
"เอาเลย!"
ผมพูดออกคำสั่งผ่านเครื่องดักฟัง ที่ติดตัวมาทำให้ลูกน้องของผมและไอ้เซฟบุกยิงพวกมันและซุ่มยิงพวกมันด้วยปืนไรเฟิล ผมชักปืนลั่นไกยิงไปที่ไอ้แบงค์ะุปักกลางอกแต่มันยังไม่ตายลูกน้องคนอื่นๆ โดนยิงไปตามๆกัน
"เป็ไงบ้างว่ะคาเอล กูมาทันเวลาไหม"
"ยังทันอยู่ มึงช่วยจัดการส่วนที่เหลือทีโจเซฟ ไอ้แบงค์กับไอ้4ตัวนี้กูขอจัดการเองแล้วกัน"
"พาพวกมันไป ที่โกดังร้างเดิมเดี่ยวกูตามไป"
โจเซฟหันไปสั่งลูกน้องมัน เพราะรู้อยู่แล้วว่าสถานที่เชือดอยู่ที่ไหน ผมอุ้มวาเลนพร้อมผ้าห่มคลุมตัวเธอไว้ คืนนี้เธอคงนอนที่นี่ไม่ได้แน่ ผมสั่งลูกน้องให้เครียพื้นที่บ้านให้เรียบร้อย ผมจะพาเธอไปพักในคอนโดผมก่อน ผมอุ้มเธอมายังรถแล้วขับออกไปโดยที่เหลือโจเซฟจะจัดการเอง
ถึงคอนโดผมอุ้มวาเลนนอนที่เตียงเธอเบิกตากว้างร้องะโออกมาไม่หยุด
"ปล่อยฉัน ปล่อยฉัน!"
"วาเลนนี่ฉันเอง คาเอลเธอปลอดภัยแล้วฉันอยู่นี่แล้ว"
ผมกอดปลอบวาเลนให้ใจเย็นลง ให้เธอหายใ
"ฮื้อ~ นายมาช่วยฉันแล้วเหรอ นายจริงๆใช่ไหม"
"ฉันเอง ฉันขอโทษที่ทำให้เธอต้องเจอเื่พวกนี้"
"ฮื้อ~ ฉันกลัว ฉันกลัวมากเลย นายอย่าทิ้งฉันไว้คนเดียวนะ ฉันไม่อยากอยู่คนเดียว ฮื้อ~~"
"ฉันอยู่ตรงนี้ไม่ไปไหน ฉันจะปกป้องเธอเอง ไม่มีใครกล้ามาทำร้ายเธอได้อีก"
วาเลนร้องให้ สะอึกสะอื้น จนหลับไปเธอยังคงจับมือผมไว้แน่น จะให้ผมทิ้งเธอไว้ได้ไง ผมเลยโทรหาโจเซฟ
"ไอ้เซฟ กูฝากมึงจัดการแทนหน่อยไอ้แบงค์ทำยังไงก็ได้ให้ตายช้าที่สุดเอาให้มันร้องขอชีวิต จะได้รู้ว่ามันเล่นผิดคนแล้ว"
[แล้วไอ้4คนที่เหลือ มึงจะเอาไง]
"ควักลูกตามันออกมาแล้วยิงทิ้งได้ตามสบาย มันใช้ตาดูสิ่งที่มันไม่สมควรได้ดู"
[จัดให้]
ผมวางสายแล้วกลับมามองร่างบางที่นอนสดุ้งอยู่บ้างบางครั้งเธอคงจะฝันร้าย เพราะความผิดผมเองที่ทำให้เธอเจอเื่แบบนี้ ผมล้มตัวลงนอนข้างเธอ แล้วคว้าตัวเธอเข้ามากอด นี่คือสิ่งที่ผมทำให้เธอได้ในตอนนี้
"พี่ขอโทษนะ"
6K
