ตอนที่ 4
สำหรับลูกผู้หญิงเื่การสูญเสียพรหมจรรย์ถือเป็เื่ใหญ่โตไม่น้อยตามค่านิยมที่ปลูกฝังกันมานับั้แ่สมัยก่อนดังนั้นเื่ที่เกิดขึ้นกับปีวราเมื่อคืนนี้ มันจึงเป็สิ่งที่รบกวนจิตใจเธอมาตลอดั้แ่ขับไล่ผู้ชายแปลกหน้าคนนั้นออกไปจากห้อง...เธอไม่แน่ใจตัวเองว่าการที่ไม่เอาเื่เอาราวกับนายคนนั้น เป็สิ่งที่ถูกต้องหรือไม่
แต่ถ้าเธอเอาเื่ขึ้นมาล่ะไม่แคล้วเื่ที่เกิดขึ้น ก็คงจะกลายเป็ประจานตัวเองให้อับอายต่อสังคม ครั้นจะปล่อยให้มันผ่านไปก็ดูเหมือนเธอจะกลายเป็ผู้หญิงโง่เง่าสิ้นดี
แล้วเธอจะไปตามหาตัวผู้ชายคนนั้นได้ที่ไหนล่ะ?
แม้แต่ชื่อเสียงเรียงนามของชายผู้ฉวยโอกาสเธอก็ไม่รู้...เขาเป็ใคร มาจากไหน ก็ไม่รู้เลยเพราะ่เวลาที่เธอตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าตัวเองอยู่ในสภาพเปลือยเปล่ากับผู้ชายสองต่อสองเมื่อคิดเป็อื่นไปไม่ได้ นอกเสียจากเธอจะถูกเขากระทำย่ำยี ดังนั้นจึงมีอารมณ์โกรธเสียใจ ผิดหวัง ปะปนกันจนยากจะแยกออกจากกัน ทั้งทำอะไรไม่ถูกทั้งโกรธที่ตัวเองชะล่าใจ ทั้งผิดหวังที่ไม่รู้จักดูแลตัวเองจึงได้แต่อาละวาดด้วยความกลัวและอับอาย
จนลืมเสียสนิทว่าเธอไม่ควรปล่อยให้ฝ่ายนั้นเดินจากห้องพักของเธอออกไปอย่างหน้าตาเฉย...หรืออีกนัยหนึ่งคือเธอเป็ฝ่ายขับไล่เขาไป คงจะเข้าเค้ากว่า
แต่อย่างไรเสียเธอก็ไม่มีทางลืมใบหน้าอันคมคายดวงตาที่แฝงความคุ้นเคยคู่นั้นไปได้แน่นอน...แล้ว่เวลาที่เธอกำลังปาดคราบน้ำตาอย่างลวกๆภาพการสนทนาระหว่างเขาคนนั้นกับเหมือนแพรเมื่อคืนนี้ก็ผุดขึ้นกลางความคิด
ใช่แล้ว...แพรน่าจะรู้จักผู้ชายคนนั้น
ปีวราจึงกระวีกระวาดตรงไปหยิบโทรศัพท์รีบเปิดเครื่อง...แต่หน้าจอไม่เป็ใจ กลับเปิดไม่ติด ทำให้เธอนึกโมโห จนพลั้งเผลอเขวี้ยงมันลงบนตียงด้วยมืออันสั่นเทาแต่แรงโกรธที่สุมในอกมันอัดแน่นเสียจนแรงทุ่มมากกว่าปกติโทรศัพท์เ้ากรรมจึงกระเด้งจากขอบเตียง กระดอนไปชนข้างฝาอย่างแรงเมื่อตกกระทบลงบนพื้น นอกจากหน้าจอนั้นจะดับอย่างถาวรตัวเครื่องรุ่นใหม่ก็แตกเป็ชิ้น ไม่สามารถประกอบคืนรูปได้ดังเดิม
เป็อันว่า ‘จบเห่’ ไม่สามารถติดต่อใครได้ แต่ยังไงก็ตามฉันจะตามหาตัวคุณให้พบ และคุณจะต้องชดใช้ในสิ่งที่ทำกับฉันเมื่อคืนนี้!
ปีวราจึงตัดสินใจอาบน้ำเปลี่ยนเครื่องแต่งกายแล้วเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าใบเดิม ออกจากโรงแรมที่เป็เสมือน‘์ล่ม’ เรียกรถแท็กซี่ตรงดิ่งกลับไปที่สนามบินสุวรรณภูมิเพื่อรอเที่ยวบินสำหรับกลับไปยังภูเก็ตเธอไม่มีแก่ใจจะติดตามตัวผู้ชายคนนั้นในตอนนี้ต้องรีบกลับไปสะสางธุระที่ทำให้เธอหนักอกหนักใจแต่แรกให้เรียบร้อย
เธอจะต้องพาแม่ของเธอออกมาจากบ้านหลังนั้นให้ได้!
....................................................
1K
