บทที่ 21 องค์หญิงแห่งไป๋เยว่
ในกลุ่มผู้คน บุรุษหนุ่มชุดดำผู้หนึ่งเดินออกมาช้า ๆ ติดตามมาด้วยข้ารับใช้ชราผู้มีผมขาวทั้งศีรษะ
คุณชายชุดดำหรี่ตาลงเล็กน้อย ฝ่ายตรงข้ามมีท่าทางไม่ธรรมดา โดยเฉพาะเมื่อเห็นว่ามีความหล่อเหลามากกว่าตน คุณชายชุดดำจึงยิ่งโกรธแค้นมากขึ้น ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความอิจฉาริษยา พัดจีบในมือโบกสะบัด สั่งการบรรดาผู้ติดตามทางด้านหลัง
"จับตัวมันมาสั่งสอนเดี๋ยวนี้!"
บรรดาผู้ติดตามทั้งสี่คนร้องคำรามรับคำพร้อมพุ่งเข้าไปหาจ้าวอู่เจียง ทว่าชายหนุ่มยังคงยืนรออยู่ที่เดิมด้วยความใจเย็นไม่ตื่นกลัว และถึงกับหันไปยักคิ้วให้องค์หญิงผู้มาจากแคว้นไป๋เยว่อีกด้วย
ผลั่ก! ผลั่ก! ผลั่ก!
โครม!
ก่อนที่บ่าวรับใช้ทั้งสี่คนจะได้เข้าใกล้จ้าวอู่เจียง พวกเขาก็รู้สึกเหมือนถูกสายฟ้าฟาด ตัวคนลอยกระเด็นออกไปไม่ต่างจากว่าวที่สายป่านขาด เพียงลมหายใจต่อมาก็ต้องลงไปนอนกองอยู่บนพื้น แล้วกระอักเืออกมา
ผู้ชมโดยรอบต่างร้องอุทานด้วยความไม่อยากเชื่อ
"พวกเ้าเป็ใคร? เหตุใดถึง้าทำร้ายนายน้อยของข้า!"
เจี๋ยเอ้อร์ซานมีท่าทางโกรธแค้นเป็อย่างยิ่ง ขยับก้าวออกมาจากด้านหลังของจ้าวอู่เจียง
จ้าวอู่เจียงไม่ได้สนใจคุณชายชุดดำที่กำลังตื่นตระหนกสุดขีด แต่กลับเดินตรงไปหาองค์หญิงแห่งไป๋เยว่ และกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
"พวกเราได้เจอกันอีกแล้วนะพ่ะย่ะค่ะ"
"เป็เ้าคนที่อยู่ในรถม้าวันนั้น!" องค์หญิงขมวดคิ้ว ดวงตาเป็ประกาย กัดฟันกรอด "เหตุใดเมื่อวานนี้เ้าถึงได้เมินเฉยต่อข้า?"
"กระหม่อมหนาวแล้ว เรากลับกันก่อนดีกว่า" จ้าวอู่เจียงจับมือขาวเนียน และลากนางตรงกับไปยังจวนรับรองของกรมพิธีการ
"ปล่อยข้านะ! ข้าไม่กลับ ข้าหนีออกมาได้แล้ว ข้าจะไม่ยอมกลับไปเด็ดขาด!" เมื่อเห็นว่ากำลังจะต้องกลับไปยังจวนรับรองของกรมพิธีการ องค์หญิงแห่งไป๋เยว่ก็ทำปากยื่น และพูดด้วยความไม่พอใจ
เมื่อเห็นว่าสตรีที่ตนหมายปองถูกผู้อื่นแย่งชิงตัวไปต่อหน้าต่อตา มิหนำซ้ำ อีกฝ่ายยังไม่สนใจเขาเลยแม้แต่น้อย คุณชายชุดดำจึงะเิเสียงคำรามออกมาด้วยความโกรธแค้น
"เ้าสุนัขต่ำต้อย จงเบิกตาของเ้าดูให้ดี เ้ากำลังมีเื่กับข้า นั่นเป็สิ่งที่เ้ารับไหวหรือ?"
"หนวกหู!"
เจี๋ยเอ้อร์ซานสะบัดแขนเสื้อตบใบหน้าของคุณชายชุดดำ คุณชายชุดดำลอยกระเด็นกระแทกใส่แผงขายของที่อยู่ข้างทาง ส่งผลให้บรรดาพ่อค้าแม่ค้า และผู้คนที่เดินผ่านไปมาต้องะโหลบกันจ้าละหวั่น
เสียงร้องโหยหวนด้วยความเ็ปดังขึ้น บ่าวรับใช้ทั้งสี่คนรีบลุกขึ้นอย่างยากลำบาก วิ่งเข้าไปหาผู้เป็นายด้วยความร้อนรน
"นายน้อยเป็อะไรหรือไม่ขอรับ?"
"ฝากไว้ก่อนเถอะ! บิดาข้าไม่ปล่อยเ้าเอาไว้แน่! แล้วเ้าจะต้องเสียใจ! แล้วเ้าจะต้องเสียใจ!"
บรรดาบ่าวรับใช้ช่วยประคองคุณชายชุดดำลุกขึ้นยืน เนื้อตัวของเขาเปียกชุ่มไปด้วยโลหิต เขาร้องะโเสียงแหบแห้ง ก่อนจะถูกบ่าวรับใช้หิ้วปีกจากไปอย่างน่าสมเพช
"ปล่อยข้านะ ข้าไม่กลับ!" ใบหน้างดงามขององค์หญิงแห่งไป๋เยว่เต็มไปด้วยความขุ่นเคืองใจ นางพยายามสะบัดมือออกจากการกอบกุมของจ้าวอู่เจียง
ชายหนุ่มยิ้มอย่างอบอุ่น
"ทำไมไม่กลับพ่ะย่ะค่ะ? ที่นี่คือเมืองหลวงแห่งแคว้นต้าเซี่ย เป็สถานที่ชุมนุมพยัคฆ์ซ่อนเร้นัซ่อนกาย พระองค์ออกมาข้างนอกเช่นนี้ ถือว่าอันตรายอย่างยิ่ง"
"แล้วเ้าอยากให้ข้าอยู่ในจวนแห่งนั้น รอคอยเวลาที่จะต้องแต่งงานกับคนที่ไม่อยากแต่งด้วยหรืออย่างไร!"
องค์หญิงแคว้นไป๋เยว่เม้มริมฝีปากสีแดงสดแน่น ใบหน้าอันงดงามดูน่าสงสารเป็อย่างยิ่ง
"ข้าเป็เพียงเครื่องมือที่ทั้งสองประเทศหวังใช้ประโยชน์จากการแต่งงานเท่านั้น ไม่มีผู้ใดคิดถึงความรู้สึกของข้าเลย! ข้าจะไม่กลับไปเด็ดขาด!"
นางพยายามดิ้นรน ดวงตาของจ้าวอู่เจียงเป็ประกายวูบไหว สุดท้าย เขาก็ปล่อยข้อมือนาง
"งั้นองค์หญิงอยากไปที่ใดพ่ะย่ะค่ะ?"
ชายหนุ่มถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
"ข้าไม่รู้"
องค์หญิงเม้มริมฝีปากแน่นมากกว่าเดิม ร่างของจ้าวอู่เจียงที่กำลังยิ้มแย้มสะท้อนอยู่ในดวงตา นี่คือครั้งแรกนับั้แ่เติบโตขึ้นมา ที่มีคนสอบถามความคิดเห็นของนางด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนถึงเพียงนี้
"องค์หญิงรู้หรือไม่ว่าไม่มีที่ใดให้หลบหนีแล้ว?" จ้าวอู่เจียงพูดอย่างฉลาดเฉลียว
"หรือตั้งใจจะหลบหนีกลับแคว้นไป๋เยว่?"
"ข้าไม่รู้" องค์หญิงกระซิบ
"แต่ข้าไม่อยากถูกใช้เป็เครื่องมือของผู้ใดทั้งสิ้น ข้า้าจะแต่งงานกับบุรุษที่ทำให้หัวใจของข้าหวั่นไหว ข้าไม่อยากจะถูกจับแต่งงานกับใครก็ไม่รู้เช่นนี้"
ชายหนุ่มยกมือถูคิ้วของตน
องค์หญิงผู้นี้อาจจะเป็ตัวจุดชนวนความขัดแย้งครั้งใหม่ระหว่างแคว้นต้าเซี่ยกับแคว้นไป๋เยว่
ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับนางขณะอยู่ในแคว้นต้าเซี่ย วันเวลาอันสงบสุขของชาวประชาก็จะหายวับไปทันที
เขาต้องหาทางเกลี้ยกล่อมนางให้กลับไปให้ได้
นาง้าพบบุรุษที่ทำให้หัวใจหวั่นไหวใช่หรือไม่?
"กระหม่อมขอทูลถาม บุรุษประเภทใดที่จะทำให้หัวใจของพระองค์หวั่นไหว?" จ้าวอู่เจียงยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยนไม่ต่างจากสายลมในฤดูใบไม้ผลิ
องค์หญิงแห่งไป๋เยว่นิ่งคิดอยู่เล็กน้อย ก่อนตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“ข้าไม่รู้”
“เหตุใดจึงไม่รู้อะไรเลย?”
“ข้าก็แค่ไม่รู้” องค์หญิงแห่งไป๋เยว่ตอบกลับไป สองแก้มนวลแดงก่ำ
หลังจากบ่นพึมพำอยู่นาน นางก็กล่าวเสริมขึ้นว่า
“ถ้าเป็บุรุษที่หล่อเหลาอย่างเ้า ถือว่าได้หรือไม่?”
“ไม่ได้” จ้าวอู่เจียงสันศรีษะด้วยความหนักแน่น
“เพราะเหตุใด?” องค์หญิงเบิกตาโต
“เพราะว่าในโลกนี้มีบุรุษที่หล่อเหลาอย่างกระหม่อมไม่มากนัก” จ้าวอู่เจียงและองค์หญิงแห่งไป๋เยว่เดินไปตามทิศทางของกลุ่มคนในตลาด มุ่งหน้าเข้าสู่ท้องถนนที่มีผู้คนหนาแน่นของเขตเจียงตู่
องค์หญิงแห่งไป๋เยว่มองความหลงตัวเองของจ้าวอู่เจียงด้วยความพิศวง ก่อนจะเดินติดตามเขาไปโดยไม่รู้ตัว
“นี่ เ้าชื่ออะไรหรือ?”
“จ้าวอู่เจียง แล้วนามของพระองค์เล่า?”
'@&#...@' องค์หญิงแห่งไป๋เยว่ตอบเป็ภาษาบ้านเกิดของนาง ซึ่งอยู่ในแดนตะวันตก
???
จ้าวอู่เจียงฟังไม่ออกเลยแม้แต่คำเดียว “แหม นับเป็ชื่อที่ไพเราะยิ่งนัก”
“ต้องไพเราะอยู่แล้ว มารดาเป็คนตั้งชื่อนี้ให้แก่ข้าด้วยตนเอง แต่ถ้าเป็ภาษาต้าเซี่ยของพวกท่าน ชื่อของข้าคือ อวี้เซวียน” องค์หญิงอวี้เซวียนยืนเอามือเท้าสะเอว ยืดหน้าอกขึ้น พูดชื่อของตนเองออกมาด้วยความภาคภูมิใจ
“ฟังดูไพเราะหรือไม่?”
“ไพเราะเป็อย่างยิ่ง” จ้าวอู่เจียงจับข้อมือขององค์หญิงอวี้เซวียนอีกครั้ง
“ไปกันเถอะ แม้กระหม่อมจะช่วยพระองค์หลบหนีไม่ได้ แต่กระหม่อมสามารถพาองค์หญิงไปเล่นสนุกได้พ่ะย่ะค่ะ”
“ถ้าอย่างนั้นข้าก็อยากกินอาหารอร่อย ๆ ในนครหลวงให้มากที่สุด อาหารที่ส่งไปยังจวนรับรองมันเย็นชืดหมดแล้ว” อวี้เซวียนยกมือประกอบคำพูด
“ได้เลยพ่ะย่ะค่ะ” จ้าวอู่เจียงตอบรับกลับไปด้วยความนุ่มนวล
หลังจากนั้น พวกเขาก็เดินท่องเที่ยวจากย่านตะวันออกของตัวเมือง ข้ามไปยังย่านตะวันตกของนครหลวง
จ้าวอู่เจียงและองค์หญิงอวี้เซวียนแห่งไป๋เยว่เดินตามกระแสผู้คนเข้าสู่ตลาดตะวันตก
อวี้เซวียนมักจะแวะดูสินค้าตามร้านสองข้างทางเสมอ ใบหน้าของนางประดับด้วยรอยยิ้มแจ่มใส เสียงหัวเราะรื่นหู ไม่ต่างจากเสียงระฆังแก้ว
นางกินขนมอยู่ข้างกายจ้าวอู่เจียงคอยรับฟังเขาบอกเล่านิทานอย่างไม่รู้เบื่อ
“สุดท้ายแล้วสโนว์ไวท์กับพินอคคิโอได้ครองรักกันหรือไม่?”
“แล้วคนแคระทั้งเจ็ดก็ถูกหมาป่าที่ปลอมตัวเป็คุณยายกินไปหมดสิ้นเลยใช่ไหม?”
“รองเท้าแก้วนั่นเป็ของวิเศษจริง ๆ หรือ? เมื่อสวมใส่แล้ว เหตุใดลูกเป็ดขี้เหร่จึงได้กลายเป็พญาหงส์?”
“แล้วทำไมนางเงือกน้อยถึงนอนหลับอยู่ตลอดเวลา?”
“ทำไมปีศาจคนแคระถึงต้องอยู่เฝ้าต้นไม้ั์นั้นด้วย?”
“เสือเขี้ยวดาบเป็สัตว์ชนิดใด? แล้วมันไปเอาเครื่องประดับกับรองเท้าแดงมาจากไหน?”
หลังจากที่อวี้เซวียนได้รับฟังนิทานภาคพิสดารจากปากของจ้าวอู่เจียง นางก็ถามออกมาไม่หยุดด้วยความสนใจเป็อย่างยิ่ง
จ้าวอู่เจียงทำได้เพียงกลั้นหัวเราะ ไม่ตอบรับคำใด
ดวงตะวันเริ่มลอยตัวต่ำลงเรื่อย ๆ เงาร่างของผู้คนก็เริ่มทอดยาวมากขึ้นเรื่อย ๆ เช่นกัน
พระอาทิตย์กำลังจะตกดิน หมดเวลาสนุกแล้ว ทั้งสองคนเดินไปบนถนนหลวงทางตอนใต้ของนครหลวง ความหนาแน่นพลุกพล่านของผู้คนหายไปหมดสิ้น
“จ้าวอู่เจียง พวกเราเป็สหายกันแล้วใช่หรือไม่” ภายใต้แสงตะวันตกดิน อวี้เซวียนมีความงดงามไม่ต่างจากราชินีในเทพนิยาย นางรู้สึกว่ากาลเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว รู้ตัวอีกทีพวกเขาก็มีความใกล้ชิดสนิทสนมกันอย่างไม่น่าเชื่อ หัวใจของนางพองโตโดยไม่รู้ตัว
“ถูกต้องพ่ะย่ะค่ะ” จ้าวอู่เจียงพยักหน้าด้วยความกระตือรือร้น ห่างออกไปไม่ไกล เขามองเห็นฝุ่นบนถนนตลบขึ้นมา เพราะมีขบวนม้าวิ่งผ่าน นั่นหมายความว่ากำลังมีกลุ่มคนมุ่งหน้ามาทางนี้
“ห้ามโกหกข้านะ!”
ดวงตากลมโตของอวี้เซวียนจ้องมองชายหนุ่ม นางถอดสร้อยข้อมือที่ทำจากทองคำและหยก แล้วยัดใส่มือของจ้าวอู่เจียง
“องค์หญิง ในที่สุดพวกกระหม่อมก็พบพระองค์!” เสียงฝีเท้าม้าดังขึ้น กลุ่มคนใกล้เข้ามา เ้าหน้าที่จากกรมพิธีการร้องะโออกมาด้วยความโล่งใจ
วันนี้จะมีการเลือกคู่ครองระหว่างองค์หญิงจากแคว้นไป๋เยว่กับผู้ที่ได้รับการคัดเลือกจากแคว้นต้าเซี่ย แต่องค์หญิงกลับหลบหนีออกมาจากจวนรับรอง ทำให้คนของกรมพิธีการต้องออกตามหากันตลอดทั้งบ่าย
“จ้าวอู่เจียง ในอนาคต เ้าต้องมาเล่นกับข้าอีกนะ” องค์หญิงอวี้เซวียนกระซิบออกมาด้วยน้ำเสียงหนักแน่น เห็นได้ชัดว่านางไม่เต็มใจในการแยกจากเป็อย่างยิ่ง
“ไปเถอะพ่ะย่ะค่ะ” จ้าวอู่เจียงยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน ไม่ตอบอันใด
“จ้าวอู่เจียง” อวี้เซวียนมีสีหน้าร้อนรน เมื่อเห็นอีกฝ่ายไม่ตอบรับคำ ชายหนุ่มสั่นศีรษะพลางส่งยิ้ม ก่อนจะโบกมือให้นางเป็การอำลา
166
