6 สัปดาห์ต่อมา แฮรี่ เลนนาร์ดก็ยืนยันการตั้งครรภ์ของเธอ และแฮตตี้ก็เริ่มวางแผนที่จะผละออกจากสังคมของเธอชั่วคราว ความฝันนั้นยังคงดำเนินอยู่ต่อไป แต่อีกไม่นานมันก็จะหายไป ซึ่งความรู้นั้นทำให้จิตใจของเธอสงบลงบ้าง
พอถึงต้นเดือนพฤษภาคม แฮตตี้ เบลล์ได้ให้กำเนิดทารกเพศชายคนหนึ่ง
เธอรู้ว่าไม่อาจเลี้ยงรักษาลูกที่อุตส่าห์อุ้มครรภ์มาได้ แต่ก็รู้ว่าไม่อาจพรากจากแกได้เช่นกัน...
และแล้ว...เธอก็รู้อีกว่า ทำอย่างไรจึงจะรักษาสายใยเบาบางที่พันผูกอยู่กับทารกน้อยนั้นได้...
ตู้เก็บเอกสารในห้องทำงานของแฮรี่นั้นมิได้ล้อคกุญแจเมื่อตอนที่เธอไปหาเขาครั้งหลังสุด และการเรียกตัวด่วน ทำให้เขาต้องทิ้งห้องทำงานออกไปอย่างน้อย 10 นาที
มีเวลามากพอที่จะให้ความสงสัยใคร่รู้แจ่มกระจ่างขึ้นเธอรีบค้นหาแฟ้มเอกสารในตู้นั้น และอ่านชื่อผู้เป็บิดาของเด็ก ในเอกสารเขียนไว้ว่า
เอ็ดเวิร์ด ที. เทาเออ ที่ 3 คอนเนคติกัต อยู่ในเมืองซึ่งมีชื่อเขียนไว้ 2 พยางค์ แฮตตี้ซึมซับเอาชื่อและสถานที่อยู่ของบุคคลผู้นั้นไว้ในสมองอย่างรวดเร็ว ตอนที่ได้ยินเสียงฝีเท้าของแฮรี่เดินกลับมา รีบเอาเอกสารใส่ลงในตู้ปิดลิ้นชักตู้อย่างรวดเร็ว และกลับไปทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ข้างโต๊ะทำงานอย่างสบายอารมณ์ เมื่อแฮรี่ก้าวเข้ามาในห้องนั้น เขาจึงได้เห็นเธอนั่งกอดอกอยู่ รอยยิ้มฉาบอยู่บนใบหน้า
และแฮตตี้ก็หวังว่าเขาจะไม่สังเกตเห็นความตื่นเต้นบนใบหน้าของเธอ...
เอ็ดเวิร์ด เทาออส คอนเนคติกัต คือพ่อของทารกที่เธออุ้มมาในครรภ์...แฮตตี้เฝ้าบอกตัวเอง
“ฉันรู้สึก...สบายใจอย่างที่สุดเชียวค่ะ” แฮตตี้ชวนคุย “แม้ว่ามันจะไม่ใช่ประสบการณ์ที่น่าพอใจอะไรนัก... แต่มันก็มีค่าอย่างที่สุด
“คุณน่ะเป็คนไข้ที่ดีมาก” แฮรี่ชมน้ำเสียงบอกความจริงใจ และขอบคุณเธออยู่อย่างแท้จริง
“อย่างน้อยมันก็เป็สิ่งที่ฉันพอจะทำได้เท่านั้นละค่ะ” แฮตตี้ว่า “ก็เป็การตอบแทนที่คุณทำให้ความฝันของฉันเกิดขึ้นไงคะ”
มันก็ไม่ใช่ถึงกับว่าจะไม่มี่เวลาเลวร้ายเสียทีเดียว...
ความอ้างว้างเปลี่ยวเปล่า การรอคอย ความ้าที่จะเก็บตัวอยู่อย่างเป็ความลับ ไม่ให้เพื่อนร่วมงานที่ห้องเสื้อเดเมี่ยนรู้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน และสร้างเื่ให้บรรดาลูกค้าที่ติดใจในฝีมือของเธอ เชื่อเื่ที่สร้างขึ้นว่าเธอหายตัวไปเพราะเหตุใด ความเ็ปแทบชีวิตจะสิ้นลงเมื่อตอนที่ให้กำเนิดทารกน้อยนั้น และกับความรู้สึกที่ว่าจะไม่มีโอกาสได้พบหน้าค่าตาแกอีกเลย และความฝันกลับคืนมาใหม่...
แต่เธอก็ได้รู้ชื่อพ่อของเด็กแล้ว ซึ่งก็ต้องนับว่าเป็ความพอเพียง เพราะอย่างน้อยก็ควรจะได้รู้ว่าลูกที่ออกจากท้องนั้นไปอยู่แห่งหนตำบลใด และบางที...สักวันหนึ่ง เธออาจจะได้พบกับแกบ้างก็ได้...
แฮรี่นั้นมีความเป็พ่อที่เป็คุณสมบัติประจำกายอยู่มาก แฮตจตี้เชื่อว่าเขาจะต้องเห็นใจและยินยอมที่จะให้เธอได้มีส่วนเกี่ยวข้องผูกพันกับทารกน้อยนั้นทางด้านความรู้สึก ถ้าเธอเพียงแต่แสดงออกมา แต่แฮตตี้กลับยิ้มให้อย่างอ่อนหวาน ยืนยันมั่นคงว่า
“ไม่มีปัญหาอะไรเลยค่ะ แฮรี่ ฉันรู้สึกสบายใจมาก”
เขาถอนใจอย่างโล่งอก แฮตตี้รู้เสียยิ่งกว่ารู้ว่า เขากำลังคิดอะไรอยู่ งานชิ้นนี้ได้สำเร็จเสร็จสิ้นลงแล้ว และไม่มีปัญหาใดๆ ทั้งสิ้น...และเธอก็พ้นมือเขาไปแล้ว
“มาหาผมทันทีนะ” เขาว่า “ถ้ามีความผิดปรกติอะไรเกิดขึ้น คุณก็มีชื่อหมอในทัคซันที่สามารถจะไปพบได้ทันทีเมื่อจำเป็อยู่แล้ว...แล้วก็ยังมีมิสซิส แซนไทน์...”
“แฮรี่คะ...อย่าวุ่นวายไปเลย” แฮตตี้หัวเราะเบาๆ และเขาก็แทบไม่อยากจะถอนสายตาไปจากใบหน้าแสนสวย กับดวงตาสีน้ำตาลเข้มคู่นั้น
“คุณแน่ใจจริงๆ หรือนี่ว่าไม่รู้สึกเสียใจอะไรเลยกับการที่ไม่อาจเอาเด็กไว้ได้”
“คุณก็รู้จักความรู้สึกของฉันอย่างดีมาตลอดนี่คะ” แฮตตี้ว่า “ฉัน้าสร้างชีวิตขึ้นเพื่อเป็การทดแทนกับที่ต้องสูญเสียทอมมี่ไป แต่ไม่ใช่ด้วยการแต่งงาน...เพราะฉันไม่เคยคิดว่าจะมีผู้ชายคนไหนจะมาแทนที่ทอมได้...โอ...แฮรี่คะ...ไม่ใช่คุณแน่...คุณน่ะวิเศษจนเกินกว่าที่ฉันจะคิดไปถึง...เข้าใจนะคะว่าฉันหมายความว่าอย่างไร”
“เข้าใจ”
ครั้งนี้มิใช่ครั้งแรกที่แฮตตี้สงสัยว่า แฮรี่ เลนนาร์ดจะเข้าใจอะไรได้มากน้อยสักแค่ไหน...
“บอกให้ผมรู้บ้างก็แล้วกันนะว่า กิจการของคุณในทัคซันดำเนินไปได้ดีขนาดไหน” เขาบอกอย่างมีน้ำใจ “กรุณาอย่าลืมล่ะ...นี่ละคำมั่นสัญญาที่ครั้งนี้คุณจะต้องเป็ฝ่ายรักษาไว้”
ไอ้โง่เอ๋ย...ถึงอย่างไรก็ยังปันใจหลงรักเราอยู่นั่นเอง...แฮตตี้คิดอยู่ในใจ
“ได้สิคะ แฮรี่ ก็คุณไม่ได้เป็ทุกสิ่งทุกอย่างสำหรับฉันอยู่ตลอดเวลา...”
“ปีกับ 2-3 เดือน” เขาช่วยต่อประโยคให้ “ถ้าคุณจะรวมเอา่ระยะเวลาหลังจากที่เรา...เอ้อ...ยุติการพบปะกันด้วย”
“หลุยส์ แซนไทน์เขาหาสถานที่สำหรับที่ฉันจะตั้งบูติคไว้ให้แล้วในช้อปปิ้งเซนเตอร์แห่งใหม่ค่ะ และฉันอาจจะขยายงานออกไปที่สคอทส์เดลอีกสักแห่ง ตั้งใจจะทำงานออกแบบไปพลางขณะที่คอยทอมมี่...” เธอแสร้งไอออกมาเมื่อพลั้งปากออกไปและรีบกล่าวเสริมว่า “เอ้อ...แฟชั่นรุ่นล่าสุดจากตะวันตกน่ะ... เพราะเป็ที่นิยมมากในวงสังคมของทัคซันแล้วก็ฟีนิกซ์...เพราะมันมีเหตุบังเอิญว่า บรรดาสุภาพสตรีผู้มีเงินทั้งหลาย มักจะไปรวมตัวกันอยู่ที่นั่น โดยเฉพาะในฤดูหนาว”
แฮรี่ผงกศีรษะยิ้มกริ่มอยู่บนใบหน้า พึงใจกับความคิดของเธอ แน่นอนที่เขาจะต้องยินดีในที่สุด เธอก็จบไปจากนิวยอร์ค...และที่สำคัญที่สุดคือ ยิ่งห่างจากคอนเนคติกัตเท่าไรยิ่งดีเท่านั้น
แฮตตี้ เบลล์ ซึ่งเขาเหมาเอาว่าจะไม่มีโอกาสพบเห็นเธออีกแล้ว ผู้ซึ่งเขาจะปัดให้พันออกไปจากใจ เป็ผู้หญิงประเภท “พิเศษ” จริงๆ
เขาจุมพิตนวลแก้มของเธอเบาๆ ตอนที่แฮตตี้อำลาจากไป แต่ในตอนที่เขาเดินออกไปส่งเธอตรงหน้าประตูนั่นเอง ที่แฮรี่เกิดใคร่รู้ขึ้นมาว่า ทำไมเธอจึงไม่ถามถึงทารกน้อยผู้นั้นเลย แม้แต่คำเดียว
แฮตตี้เองก็ใคร่รู้อยู่เหมือนกันว่า เขาจะทำอย่างไรถ้ารู้ว่าเธอหักหลังเขา ด้วยสัญชาตญาณแห่งความเป็แม่
ผู้ชายทุกคนมักจะลืมความเป็จริงไปได้ง่ายๆ ...
แต่ทว่า แฮตตี้ ไม่เคยลืมเลือนในเื่ใดๆ ทั้งสิ้น
หลังจากที่ได้อำลาจากอพาร์ตเมนท์อันโอ่อ่าของสามีภรรยาเลนนาร์ด ซึ่งสะอาดใสด้วยฝีมือการเช็ดถูของอัลทากราเซียแล้ว แฮตตี้ก็ตรงดิ่งไปยังที่พำนักของเธอซึ่งอยู่บนถนนสาย 75 ตะวันตกใกล้โคลัมบัสซึ่งรกรุงรังระยะเวลาเกือบเดือนที่เธอจากไปนั้น ทำให้ฝุ่นละอองหมักหมมไปทั่วทุกซอกมุม
แต่กระนั้น เธอก็ยังดีใจที่ได้กลับบ้าน รีบลงมือปัดกวาดทำความสะอาดห้องนั่งเล่นเล็กๆ เช็ดถูเก้าอี้นวมตัวใหญ่ซึ่งตั้งอยู่ตรงมุมห้อง ห้องครัวเตียนโล่งพอๆ กับในตู้เสื้อผ้า ห้องนอนนั้นถูกแบ่งกันออกจากห้องนั่งเล่นด้วยฉากแบบจีน และทันทีที่ย่างเข้าไปในห้องนอน สายตาของแฮตตี้ก็จับอยู่ที่เตียง ซึ่งมีผ้าปักด้วยฝีมือตัวเองคลุมไว้ ประดับด้วยระบายจากผ้าที่เอามาจากห้องเสื้อเดเมี่ยน
ตุ๊กตาหลายหลากรอคอยเธออยู่แล้วในห้อง เต็มทั้ง 2 ชั้นที่แขวนอยู่ข้างฝาผนัง จำนวนทั้งหมดเกือบ 3 โหลเธอยังมีงานที่จะต้องทำจนกว่าจะครบจำนวนที่ทางองค์การ เอฟ.เอ.โอ. สั่งมา และจะต้องส่งให้ทันในราวกลางเดือนมิถุนายน
ภายใต้เงาสลัวนั้น ตุ๊กตาทุกตัวที่เธอใช้ผ้าโปร่งคลุมไว้เพื่อป้องกันมิให้ฝุ่นละอองเข้าไปจับ ได้กำลังจับจ้องมองเธออยู่แฮตตี้เลิกผ้าคลุมออก
“สวัสดีจ้ะ เด็กๆ” เธอทักทาย “เฮลโล...เ้าหญิง”
ตุ๊กตาเ้าหญิงนั้นประดิษฐ์และประดับด้วยผ้าลูกไม้สีขาวกับสีเงิน ดวงตาคือเพชรเทียมสุกใสล้อมรอบด้วยสีฟ้าที่แต่งแต้มไว้ แก้มสีชมพูของตุ๊กตาเ้าหญิงเป็สีชมพูใสด้วยการวาดระบายอย่างมีศิลป์ได้เหมือนมีชีวิตจิตใจประดับด้วยกำมะหยี่และทัฟเฟต้า ซาติน และลูกไม้ บางส่วนก็ประดับด้วยขนนกและลูกปัด และเครื่องชุบเงินหรือทอง ตุ๊กตาทุกตัวในห้องนี้สำเร็จขึ้นด้วยฝีมือการเย็บของแฮตตี้ ขณะที่เธอใช้เวลารอคอยการกำเนิดของทารกน้อยไปพลาง
อย่างน้อย ตุ๊กตาเหล่านี้ก็ช่วยให้เธอไม่เหงาจนเกินไปนัก เ้าหญิงควงคู่อยู่กับเ้าชาย หญิงนักเต้นระบำ ตัวตลกกับตัวละคร จักรพรรดิจีนกับฮองเฮา สุภาพบุรุษในชุดค่ำสวมหมวกทรงสูงกับแว่นตาข้างเดียว หญิงงามทางภาคใต้สวมกระโปรงยาว ถือร่มกันแดดไว้ในมือข้างหนึ่ง หญิงหมอดูชาวยิปซี อัศวินในเสื้อเกราะ และ ฯลฯ
แล้วเธอจะรังเกียจชีวิตที่อยู่ร่วมกับตุ๊กตาเหล่านี้ได้อย่างไรแม้ว่าจะต้องใช้เงินลงทุนมากมายเพื่อสร้างมันขึ้นมา
683K
