บทนำ
| INTRO |
ณ อู่ซ่อมรถแห่งหนึ่งกลางใจเมืองกรุงเทพฯ
“เก่งกล้า!! ถ้ามึงว่างแล้วก็ช่วยมาขันน็อตตรงนี้ให้กูหน่อยไอ้สัด! เอาแต่เล่นโทรศัพท์อยู่ได้ นี่ถ้ากูเป็เ้านายมึงนะ กูไล่มึงออกั้แ่เมื่อกี้นี้ละ ตั้งใจทำงานหน่อย!!”
“โห่พี่.. ผมกำลังหางานเสริมอยู่อะ โทษๆ เดี๋ยวผมไปละ”
หนุ่มหล่อในชุดลำลองสบายตัวเอ่ยตอบรับห้วนๆ แววตาของเขายังคงจ้องมองหน้าจอที่มีชื่องานเป็สิบเรียงราย หนุ่มหล่อหุ่นล่ำบึกเม้มริมฝีปากตัวเองอย่างชั่งใจ เพียงไม่นานนักเขาก็เก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋าแล้วเดินกลับไปทำงาน
“ตรงนี้ใช่ไหมพี่ใหญ่”
“เออ! ขันให้ดีนะมึง”
“เคพี่”
เขาตอบรับพลางยกมือขึ้นมาปาดเหงื่อของตัวเองออก ใบหน้าหล่อที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำมันพ่นลมหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนเขาจะตั้งใจทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด
เก่งกล้า หนุ่มมหาวิทยาลัยที่ใกล้จะเรียนจบ เขาอายุยี่สิบปี หน้าตาดีใช้ได้ ผิวขาวผ่อง หุ่นล่ำกำยำ เพราะรูปร่างของเขาค่อนข้างใหญ่จึงทำให้เขาไม่ผอมแห้งแรงน้อย เก่งกล้านั้นมีรุ่นพี่รุ่นน้องผู้หญิงคอยตามจีบเขากันจ้าละหวั่น แต่ด้วยฐานะที่ค่อนข้างยากจน นั่นจึงทำให้เขาไม่กล้าที่จะเอาผู้หญิงคนไหนเข้ามาในชีวิต
เพราะเขารู้ว่ายังไม่สามารถดูแลใครได้.. แค่ไม่อยากให้ผู้หญิงที่อยู่ในชีวิตของเขาต้องลำบากเท่านั้นเอง
“งานนี้มันก็หนักมากแล้วนะมึง นี่มึงยังจะไปหางานอื่นเพิ่มอีกเหรอวะ ไม่เหนื่อยไง๊?” ใหญ่เลิกคิ้วถามเก่งกล้าด้วยความสงสัย
“เหนื่อยดิวะพี่ แต่ผมก็ต้องทนอะ ผมต้องหาเงินไปจ่ายค่าเทอมกับค่ารักษาแม่ให้ได้ ต่อให้ผมจะต้องทำงานจนตาย ผมก็ยอม”
“มึงอย่าพูดงี้ดิ”
“ทำไมวะพี่”
“เฮ้อ.. ก็จากที่หดหู่อยู่แล้ว มันจะยิ่งหดหู่เข้าไปอีกไง”
รุ่นพี่หนุ่มที่ทำงานกับเขามาหลายเดือนยังรู้สึกะเืใจ พี่ใหญ่เดินตรงมาตบบ่าแกร่งเพื่อให้กำลังใจเก่งกล้า แม้จะรู้ว่าสิ่งนี้มันจะเป็สิ่งที่ช่วยอะไรไม่ได้มาก แต่เขาก็อยากให้กำลังใจน้องชายอยู่ห่างๆ
“ขอบคุณนะครับพี่ใหญ่..”
บ่ายสองในวันต่อมา
(ร้านคอฟฟี่ & เค้ก บานาน่าเลิฟเวอร์)
กิ๊งๆ ๆ ๆ ๆ
วืดดดดดด
ประตูบานใหญ่ของคาเฟ่ถูกเปิดออกโดยมือหนาของชายหนุ่ม ก่อนที่ร่างสูงโปร่งในชุดนักศึกษามหาวิทยาลัยจะเดินเข้าไป ใบหน้าที่มีความหวังจ้องมองไปยังพนักงานหลายคนในร้าน รอยยิ้มบางปรากฏบนใบหน้าหล่อที่ดูเป็มิตร
“ฮู่วววววว.. คนเยอะจัง”
เก่งกล้าสบถออกมาพลางยกมือขึ้นเสยผมตัวเองอย่างลวกๆ เขาหันมองซ้ายขวาแล้วก็ไม่เห็นเ้าของร้านที่ได้นัดแนะกันไว้
พอเรียนคาบบ่ายเสร็จเขาก็รีบตรงมาคาเฟ่นี้ในทันที เนื่องด้วยเก่งกล้าตั้งใจจะมาสมัครงานพาร์ทไทม์ที่นี่ ร้านชื่อดังที่ให้เงินตอบแทนพนักงานค่อนข้างสูง เขาก็เลยคิดว่าจะต้องได้งานนี้แน่นอน
เพื่อแม่ที่ป่วยเป็มะเร็งระยะสุดท้าย และก็.. เพื่ออนาคตของตัวเอง
“เอ่อ พี่ครับ”
“ครับ?” พนักงานที่กำลังปัดกวาดเช็ดถูอยู่บริเวณเคาน์เตอร์ตอบรับ
“เ้าของร้านอยู่ไหมครับ พอดีว่าผมมา..”
“น้องมาสมัครงานเหรอ”
“ใช่ครับ”
จู่ๆพนักงานอีกคนที่เดินเข้ามาก็ปาคำถามใส่เขาทันควัน นั่นจึงทำให้เก่งกล้ารีบพยักหน้าตอบรับไปด้วยความตื่นเต้น แต่ดูเหมือนว่าสีหน้ามีพิรุธของพนักงานทุกคนจะทำให้หนุ่มหล่อเริ่มกังวล
“เฮ้ย!!! พวกมึงทำงานกันดิวะ!! นี่ยืนคุยอะไรกันเนี่ย!! ลูกค้าเขายืนรอออเดอร์อยู่!!”
กึก
แต่ยังไม่ทันที่เก่งกล้าจะได้คำตอบอะไร เสียงทุ้มใหญ่ที่ดังก้องกังวานก็ทำให้ทุกคนสะดุ้งโหยง โดยหนุ่มหล่อที่ตั้งใจจะเข้ามาสมัครงานก็เช่นเดียวกัน เขารีบหันไปมองตามเสียงจนพบเข้ากับชายวัยกลางคนรูปร่างท้วม เขาอยู่ในเสื้อยืดตัวใหญ่ กางเกงขายาวลากพื้น
ผู้ชายคนนี้คงจะเป็เ้าของร้านร้อยเปอร์เซ็นต์..
“เอ่อ พ..พี่ครับ คือว่าผมมาสมัครงานครับ”
“ครับ!?”
“ที่พี่นัดผมไว้ไงครับ ม..เมื่อวานก่อน”
เขารีบท้วงกลับไปอีกครั้งเมื่อเห็นบรรยากาศที่หยุดชะงัก เก่งกล้าจ้องมองใบหน้าเ้าของร้านแล้วก็เริ่มใจตุ้มๆต่อมๆ ภายในร้านนี้เต็มไปด้วยความเงียบงันชั่วขณะ ทั้งพนักงานที่เหลือกับลูกค้าหลายคนต่างจ้องมองมายังนักศึกษาชายกันหมด
“นัดอะไรครับ ใครนัด!!!”
สิ่งที่ทำให้เก่งกล้าเข่าแทบทรุดก็คือเสียงตวาดอันดังสนั่นที่หลุดรอดออกมา ก่อนร่างสูงโปร่งของเก่งกล้าจะสะดุ้งเฮือกด้วยความใ เขาทั้งอับอายจนอยากจะวิ่งหนีออกไปจากที่นี่
“อ..เอ่อ ก็คุณลุง..”
“ลุงบ้านพ่อมึงดิวะ!! ทำไมมาเรียกกูว่าลุง!!!”
“…..”
“รำคาญเว้ย!!! กูไม่ได้นัดใครทั้งนั้นแหละ!! วันนี้พนักงานเต็มแล้วครับไอ้น้อง!! กลับบ้านไปได้แล้ว!! ที่นี่ไม่รับคนเพิ่ม!!!”
“…..”
เสียงที่ตวาดไล่เหมือนกับหมูกับหมาดังสนั่นจนทำให้บรรยากาศในตอนนี้ย่ำแย่ ใบหน้าซีดเซียวของเก่งกล้าเหลือบมองไปโดยรอบ ซึ่งสีหน้าของทุกคนในร้านก็ดูไม่ต่างกันเท่าไหร่ ความรู้สึกที่ทั้งสับสนและโกรธเคืองเริ่มทำให้เก่งกล้าทำอะไรไม่ถูก
ผู้ชายคนนี้เป็คนนัดเขามาเอง น้ำเสียงนี้แหละที่เขาจำได้แม่นตอนโทรคุยกัน แล้วทำไมวันนี้เขาถึงได้มาบอกว่าไม่รับพนักงานเพิ่มล่ะ?
“ก็ไหนคุณบอกว่าให้ผมมาสัมภาษณ์งานวันนี้..”
“โอ๊ยยยยยย อะไรกันนักกันหนา!! ตอนนี้พนักงานที่ร้านของเราเต็มหมดแล้ว เพิ่งเต็มวันนี้เลย โอเค๊!? เข้าใจตรงกันนะ!!”
“ด..เดี๋ยวก่อนสิครับ!!”
เสียงโวยวายที่เถียงกันไปมานั้นดังสนั่นไปทั่วทั้งร้าน มันจึงทำให้คนเฝ้าดูเหตุการณ์ั้แ่ต้นเริ่มทนไม่ไหว
หญิงสาวในชุดเดรสสวยหรูนั่งอยู่บนเก้าอี้ริมหน้าต่าง เธอเม้มริมฝีปากตัวเองแน่นก่อนจะปรายสายตามองไปทางหน้าเคาน์เตอร์ ซึ่งภาพที่เธอเห็นก็คือเด็กหนุ่มในชุดนักศึกษาชายกำลังยืนตัวสั่นเทา เพียงเห็นแค่นั้นความรู้สึกที่ไม่อยากปล่อยความอยุติธรรมไปก็ได้เกิดขึ้น
ตึกๆ ๆ ๆ
เธอคว้ากระเป๋าสะพายแบรนด์เนมกับแว่นตาสีดำขึ้นมาสวมใส่ ร่างบางเดินตรงเข้าไปยังสถานที่เกิดเหตุทันที
“ขอโทษนะคะ คุณลุงควรที่จะพูดกับเด็กคนนี้ให้ดีๆหน่อยสิคะ ถ้าไม่อยากรับพนักงานเพิ่มก็ควรที่จะปฏิเสธด้วยความนอบน้อม ไม่ใช่พูดจารุนแรงใส่เด็กแบบนี้”
“เฮ้ย! นี่เธอเป็ใคร ห๊ะ!!”
“ฉันก็เป็ลูกค้าของร้านนี้ไงคะ เพิ่งอุดหนุนกาแฟกับขนมไปหยกๆ”
เธอพูดพลางชี้นิ้วไปทางโต๊ะที่เพิ่งลุกออกมา ยังมีแก้วกาแฟกับจานขนมปังวางไว้อยู่เลย
“ฉันสังเกตมาได้สักพักแล้วว่าคุณลุงรับพนักงานใหม่เป็รายวัน พอคนเก่าออกเพราะทนไม่ไหวกับเ้านายอย่างลุง ลุงก็รับคนใหม่หน้างาน มันเลยทำให้คนที่อยากมาสมัครงานต้องเสียสิทธิ์นั้นไปฟรีๆ เขาเสียทั้งเวลา เสียทั้งความรู้สึกนะคะ ถ้าไม่อยากรับก็บอกเขาไปั้แ่แรกสิ”
สาวที่มีใบหน้าสวยเอ่ยพลางก็เหลือบมองไปทางพนักงานที่เหลือ โดยพวกเขาทั้งหลายก็เริ่มแสดงท่าทีรู้สึกผิดออกมา ทั้งนี้ลูกค้าภายในร้านต่างยกโทรศัพท์ขึ้นเพื่อถ่ายคลิปไว้ เผื่อเกิดเหตุการณ์รุนแรงจะได้มีหลักฐานไปฟ้องสื่อโซเชียล
“กึ่ดดด.. อีนังนี่!! ทำมาเป็รู้ดีนักนะ!! ก็เป็แค่ลูกค้าไม่ใช่เหรอ!? ทำไมถึงรู้ว่าผมจะทำอะไรไม่ทำอะไร”
“ฉันมาร้านนี้แทบทุกวัน! เกือบเดือนได้แล้วมั้งคะ ฉันเลยเห็นไงว่าลุงทำกับพนักงานในร้านตัวเองยังไง เพราะลุงนิสัยแบบนี้ไงคะ พนักงานเก่าเลยลาออกกันหมด”
“อีห่านี่!!!”
“เฮ้ยๆๆ ลุงครับ! พูดกับผู้หญิงให้มันดีๆหน่อยนะ!”
“นั่นดิลุง นี่ลูกค้านะครับ!”
ผู้ชายสองคนที่ยืนรอสั่งกาแฟหันมาสมทบกันเสียงเข้ม สีหน้าที่เอาจริงเอาจังของทุกคนเริ่มทำให้มนุษย์ลุงหน้าแตกยับเยิน
“เฮ้อ.. น้องไม่เป็อะไรใช่ไหมคะ”
จังหวะนี้เองที่สาวสวยจัดการถอดแว่นดำของตัวเองออก เธอถามไถ่เด็กมหาวิทยาลัยคนนี้ด้วยความเป็ห่วง ซึ่งวินาทีที่แววตาคมได้หันไปสบสายตากับเธอ โลกทั้งใบของเขาก็พลันหยุดหมุนไปชั่วขณะ
กึก!
“ค..ครับ..พี่..”
ใบหน้าจิ้มลิ้มน่ารัก ปากนิด จมูกหน่อย ผิวพรรณขาวผ่องเหมือนกับพวกลูกคุณหนู ตัวเธอเล็กเพียงนิดเดียว แถมส่วนสูงก็อยู่แค่หัวไหล่ของเขาเท่านั้น รอยยิ้มบางของสาวนิรนามเริ่มทำเอาเขาใจสั่นไหว
ผมไม่เคยเชื่อเลยว่ารักแรกพบมันจะมีจริง..
วันนี้คงจะต้องเปลี่ยนทุกความคิดในหัวเสียใหม่ เพราะผู้หญิงตรงหน้าของผมคือนางฟ้ามาโปรดชัดๆ ผมหลงรักเธอโดยที่ไม่รู้เลยว่าเธอเป็ใคร มาจากไหน เป็ลูกเต้าเหล่าใคร ทำงานอะไร?
ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอจะเป็ผู้หญิงที่อันตรายที่สุดในชีวิตของผม และเธอคนนี้.. สามารถเปลี่ยนชีวิตของผมไปได้ตลอดกาล..
44K
