ผ่านมาถึงเวลาเที่ยงมายด์เดินลงมาจากห้อง เพื่อจะออกมาหาอะไรกิน ลองเข้าไปดูในครัวเผื่อจะมีอะไรให้รองท้องอยู่บ้าง
มายด์ : “หิวจังเลย..มีอะไรให้กินบ้างมั้ยเนี่ย”
มายด์เดินมาเปิดตู้เย็นเจอแต่ของสดที่เอาไว้ใช้ทำกับข้าว เธอเพิ่งมาอยู่นี่ได้ไม่นานปกติแล้วเธอจะชอบซื้อของกินจุกจิกมาเก็บไว้ในตู้เย็น เอาไว้กินยามหิวกับตอนที่อ่านหนังสือ่ดึกๆ
มายด์ : “มีแค่นมที่พอจะกินได้”
มายด์หยิบขวดนมออกมาพร้อมกับทำหน้าเซง
นทีถือกีต้าร์เดินเข้ามาในบ้านเห็นมายด์กำลังยกขวดนมดื่มพอดี
นที : “หูว.. ยกดื่มใหญ่เลยชอบกินนมจืดเหรอไง?”
นทีพูดแซว
.....
มายด์ : “เปล่า.. แค่หิวเฉยๆ”
นทียืนมองแล้วขำ
มายด์ : “ทำไม.. มันตลกมากรึไง?”
นที : “เปล่าๆ คือ...เอ่อ..”
“ออกไปหาอะไรกินข้างนอกกันมั้ย?”
มายด์หันมามองนที รู้สึกแปลกใจที่ถูกชวนไปกินข้าวถ้าตามปกติเธอก็คงจะรีบปฏิเสธไปแล้ว แต่ว่า่นี้ต้องใช้จ่ายอย่างประหยัดไม่ควรจะทำตัวเย่อหยิ่งเกินไป
มายด์ : “นายเลี้ยงป่ะล่ะ?”
นที : //หัวเราะ
“นี่น้องสาวเขาคุยกับพี่ชายกันแบบนี้เหรอ?”
มายด์ : //มองบน
“โอเค!”
//สูดหายใจแรง
“พี่เลี้ยงข้าวหนูมั้ยล่ะคะ!”
นที : //หัวเราะชอบใจ
“กัดฟันพูดเหรอไง?”
มายด์ยืนมองค้อนใส่ หันหลังให้ แล้วยกขวดนมดื่มต่อ
นที : “หยอกเล่นน่ะ.. ป่ะ! เดี๋ยวพี่เลี้ยงเอง..”
……………….
นทีใช้มอเตอร์ไซค์ที่จอดอยู่โรงรถขี่ออกไปนอกบ้านกับมายด์
นที : “หาร้านใกล้ๆแถวนี้กินละกันอยากกินไรล่ะ?”
มายด์ : “อะไรนะ!?”
แรงลมที่ปะทะ ทำให้เสียงที่พูดมาไม่ค่อยได้ยิน
นที : “อยากกินอะไร!?”
มายด์ : “อะไรก็ได้!!”
นที : “โอเค จัดไป!!”
นทีบิดคันแรงพุ่งออกไป ทำให้มายด์ใกรี๊ดออกมา แล้วเผลอกอดเอวนทีเอาไว้แน่น
มายด์ : “ขับช้าๆหน่อย!!”
นที : “ว่าไงนะ!!?”
มายด์ : //ะโข้างหู
“ขับช้าๆหน่อยย!!!”
นทีหัวเราะ พร้อมกับค่อยๆขี่ชะลอให้ช้าลง
มายด์ : “ผมยุ่งหมดละเนี้ย!! จะรีบไปไหน!!”
นที : “อ่าๆ ขอโทษๆ พี่แกล้งเล่นเฉยๆ”
มายด์ทำหน้าไม่สบอารมณ์
ทั้งสองเข้ามาในร้านขายอาหารตามสั่งร้านหนึ่ง ที่มีผู้หญิงวัยป้าเป็แม่ครัวและเ้าของร้าน
เ้าของร้าน : “สวัสดีจ้า.. เชิญนั่งเลยจ่ะจะสั่งอะไรก็เขียนมาได้เลยนะ”
เ้าของร้านดูท่าทางวุ่นๆและเป็กันเอง ในร้านมีอยู่ประมาณ 6 โต๊ะมีคนมานั่งอยู่ก่อนหน้าแค่โต๊ะเดียว
นที : “นี่เป็ร้านแรกที่ออกมากินั้แ่ย้ายมาที่นี่เลยนะเนี้ย”
มายด์ : //นั่งกดโทรศัพท์
“ขอสั่งเป็..ข้าวไข่เจียวทรงเครื่องนะ”
นที : “เอาพิเศษมั้ย?”
มายด์ : “พิเศษก็ได้..”
นทีนั่งจดโน้ตเมนูที่้าสั่ง แล้วนำไปเสียบไว้ที่โต๊ะหน้าครัว ที่เ้าของร้านกำลังวุ่นอยู่กับการผัดอาหารในกระทะกลิ่นและควันลุกโชยจนทำให้สำลักออกมา
นที : “แอ่ค!ๆๆ”
“หืมป้า..ท่าทางคงจะเผ็ดน่าดูเลยนะเนี้ย?”
เ้าของร้าน : //หัวเราะ
“ลูกค้ารายนี้ชอบกินรสจัดน่ะ”
สักพักก็มีไรเดอร์ที่รับส่งอาหารในชุดสีเขียว เดินเข้ามาในร้าน
ไรเดอร์ : “เสร็จยังครับป้า”
เ้าของร้าน : “ใกล้แล้วๆ รออีกแปบนึงนะ”
…..
ไรเดอร์ : “เอ้า!? พี่นที!!”
ไรเดอร์หนุ่มทักนทีขึ้น พร้อมกับค่อยๆถอดหมวกกันน็อคที่สวมอยู่ออกมา
นที : “อ้าว! ไอ้เมฆ!!”
เมฆ : “ไปไงมาไงถึงได้อยู่ที่ร้านนี้เนี่ยผมนึกว่าพี่กลับบ้านที่ต่างจังหวัดซะอีก”
นที : “พี่ย้ายมาอยู่แถวนี้แล้ว”
เมฆ : “เห้ยย!! จริงเหรอพี่”
นที : “ก็เออดิวะ”
เมฆ คือรุ่นน้องที่มหาลัย เป็น้องรหัสของนที เมฆเป็เด็กกิจกรรมหน้าตาขาวตี๋เพราะมีเชื้อสายจีน
เมฆ : “งั้นบ้านพี่ก็อยู่แถวนี้อ่ะดิ?”
นที : “อือ..”
เมฆ : “แล้วพี่มากับใครเหรอ?”
นที : “มากับน้องสาว”
เมฆ : “ห๊ะ!?”
เมฆยืนทำหน้างง ที่ได้ยินนทีพูดว่าน้องสาว
เมฆ : “ทำไมผมไม่เคยรู้ว่าพี่มีน้องสาวด้วย..”
นที : “เอ่อน่ะ.. ตอนนี้มีก็ละกัน”
เมฆ : “ใช่น้องแว่นที่นั่งโต๊ะข้างหน้านั่นเหรอเปล่าพี่?”
นที : “เออ..นั่นแหละมึงสนใจจะจีบหรือเปล่าล่ะ!?”
เมฆ : “บ้าเหรอพี่! พี่นี่ก็ชอบหาคู่ให้ผมอยู่เรื่อยเลย”
นที : //หัวเราะ
“ฮ่ะๆๆ กูหยอกน่ะ..”
เมฆ : “เดี๋ยวผมต้องรีบไปส่งข้าวให้ลูกค้าต่อละไว้เจอกันใหม่นะพี่!!”
นที : “เออๆ โชคดีไอ้น้อง”
……………….
ทั้งสองนั่งทานข้าวที่ร้านบรรยากาศภายในร้านดูค่อนข้างเก่า บ่งบอกเป็นัยว่าร้านนี้ได้เปิดขายมายาวนานหลายสิบปี
เ้าของร้านได้เข้ามานั่งโต๊ะหน้าทีวีพร้อมกับกำลังนั่งจัดเตรียมวัตถุดิบที่เอาไว้ใช้ทำอาหาร
เ้าของร้าน : “มาจากที่ไหนกันเหรอลูกป้าไม่คุ้นหน้าเลย”
มายด์กับนทีหันไปมองที่ป้าพร้อมกัน
…….
นที : “อ๋อ..คือเราเพิ่งย้ายมาอยู่แถวนี้น่ะครับ”
เ้าของร้าน : “เอ้าเหรอ? อยู่ตรงแถวไหนล่ะ?”
นที : “ตรงที่ที่เขาปรับทำเลใหม่อ่ะครับอยู่ใกล้ๆกับตลาดที่เพิ่งเปิดใหม่”
เ้าของร้าน : “ห๋า? บ้านหลังใหญ่ๆที่เพิ่งสร้างใหม่อยู่ตรงนั้นน่ะเหรอ!?”
นที : //ยิ้มเจื่อนๆ
“อ..เอ่อหลังนั้นแหละครับป้า”
.......
เ้าของร้าน : “เอ่อ..แล้วหนูสองคนแต่งงานกันหรือยังล่ะ?”
มายด์ที่กำลังกินข้าวอยู่เกิดสำลักขึ้นมา
มายด์ : “แอ่กๆๆๆ!!..”
นทีใ และรีบรินน้ำในแก้วเพิ่มให้เธอ
นที : “ไม่ใช่ครับป้าเราเป็พี่น้องกันครับ!”
เ้าของร้าน : “เอ้าเหรอ!? ขอโทษๆ ป้าก็พูดเรื่อย”
ป้าเ้าของร้านหัวเราะออกมา แล้วก็หยิบแว่นขึ้นมาสวมจากนั้นก็จ้องมาที่นทีกับมายด์
เ้าของร้าน : “ยังเป็วัยรุ่นกันอยู่เลยนี่ฮ่ะๆๆ ตอนแรกป้ามองดูหน้าไม่ค่อยชัด แก่แล้วสายตาก็ไม่ค่อยดีแบบนี้แหละ”
นที : “แฮะๆ ครับ..”
ป้าเ้าของร้านกำลังจะลุกขึ้น ทันใดนั้นก็เกิดสะดุดล้ม มือปัดถ้วยกะละมังบนโต๊ะจนพริกและกระเทียมหกเรี่ยราดเต็มพื้น
นที : “เห้ย!ป้า!!”
นทีรีบเข้ามาพยุงตัวป้าเ้าของร้าน มายด์ก็รีบลุกมาช่วยด้วยเหมือนกัน
มายด์ : “เป็อะไรคะคุณป้าไม่สบายเหรอคะ!?”
เ้าของร้าน : “พอดีป้าผ่าตัดเข่ามาได้สองอาทิตย์พอตอนจะลุกยืน ก็เลยรู้สึกเจ็บขึ้นมาน่ะ”
มายด์ : “ถ้ายังไม่หายดีก็ยังไม่ควรทำงานนะคะ”
เ้าของร้าน : “ไม่ได้หรอกหนู ถ้าไม่ทำงานก็ไม่มีรายได้น่ะสิ!”
นทีประคองป้าเ้าของร้านมานั่งที่เดิมส่วนมายด์ก็ก้มลงช่วยเก็บพริกกับกระเทียมที่หกอยู่บนพื้น
นที : “แล้วคนอื่นๆล่ะครับ สามีป้าหรือพวกลูกๆ ไปไหนกันหมดเหรอ?”
เ้าของร้าน : “สามีป้าไปทำงานก่อสร้าง กลับมาอีกทีก็ตอนเย็นโน่นแหละป้ามีลูกสาวหนึ่งคน แต่เสียไปเพราะอุบัติเหตุเมื่อ 8 ปีที่แล้ว”
นทีกับมายด์ได้ยินก็รู้สึกหดหู่ใจ
นที : “เออ..ผมเสียใจด้วยนะครับป้า”
เ้าของร้าน : “มันผ่านมานานแล้วล่ะ.. ป้ากับสามีทำใจกันได้แล้ว”
//ยิ้ม
มายด์ : “แต่ป้าก็ควรจะพักให้แผลที่ผ่าตัดมันหายสนิทดีก่อนนะคะ”
เ้าของร้าน : “ป้าพักงานมาได้เกือบ 2 อาทิตย์แล้วเงินที่เก็บก็เอาไปจ่ายค่ารักษาจนเหลืออยู่ไม่มาก ขืนยังพักต่อคงไม่มีเงินใช้แน่ แค่เงินสามีอย่างเดียวไม่พอใช้จ่ายหรอก”
นที : “แล้วทำไมไม่ลองจ้างคนมาเสิร์ฟล่ะครับป้าจะได้ไม่ต้องเดินไปมาบ่อยๆ”
เ้าของร้าน : “ร้านป้าไม่ได้มีคนมานั่งกินกันเยอะถ้าจ้างคนมาก็ไม่คุ้มหรอก”
นทีแสดงสีหน้าเห็นใจ
มายด์ : “เอางี้มั้ยคะ? ให้หนูมาช่วยงานสักอาทิตย์นึง ป้าจะได้ไม่ต้องเดินมากแผลผ่าตัดที่เข่าจะได้หายไวๆ”
นทีหันไปมองหน้ามายด์อย่างงงๆ ไม่คาดคิดว่าคำพูดแบบนี้จะออกมาจากปากของเธอ
นที : “ดะ..เดี๋ยวนะเธอคิดอะไรอยู่เนี่ย?”
เ้าของร้าน : “ไม่ต้องจ่ะหนู! ไม่ต้อง! ป้าไม่ได้เป็อะไรมากขนาดนั้นเดี๋ยวอีกไม่นานแผลก็คงหายแล้วล่ะ”
ป้าเ้าของร้านรีบปฏิเสธด้วยความเกรงใจ
มายด์ : “ไม่ได้นะคะป้า หากฝืนเกินไปหรือเกิดหกล้มขึ้นมาก อาการมันจะยิ่งหนักกว่าเดิมนะคะ จากที่จะหายอยู่แล้วป้าอาจจะต้องได้ผ่าตัดใหม่อีกรอบนะคะ”
เหมือนว่าคำพูดของมายด์ จะทำให้ป้าเ้าของร้านรู้สึกกังวลใจขึ้นมา
นที : “นี่เธอไปพูดอะไรแบบนั้นเนี่ย..ป้าเขาหน้าเสียหมดแล้ว!”
มายด์ : “แล้วถ้าสิ่งที่ฉันพูดมันเกิดขึ้นมาจริงๆจะไม่ยิ่งแย่ไปกว่านี้เหรอ!?”
นที : “…..”
มายด์ : “เชื่อหนูเถอะค่ะป้าให้หนูมาช่วยงานสักอาทิตย์นึง ป้าไม่ต้องจ่ายเงินให้หนูหรอกขอแค่เลี้ยงมื้อกลางวันให้หนูก็พอ”
เ้าของร้าน : “แต่..มันจะดีเหรอหนูป้าเกรงใจนะ”
มายด์ : “ไม่ต้องเกรงใจค่ะป้าหนูอยากช่วยจริงๆค่ะ สุขภาพต้องมาก่อนนะคะ”
นทีมองหน้ามายด์ เห็นแววตาที่แสดงออกมาถึงความจริงใจ
เ้าของร้าน : “งั้น..ถ้าหนูอยากช่วยป้าจริงๆป้าก็ขอขอบใจมากนะ..”
ป้าเ้าของร้าน พูดออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นๆ พร้อมกับน้ำตาที่กำลังคลอเบ้า
มายด์ : “ไม่เป็ไรค่ะป้า หนูเต็มใจค่ะ”
ป้าเ้าของร้าน เข้ามาจับมือของมายด์แล้วกุมไว้แน่นทั้งสองข้าง และมองหน้ามายด์ด้วยสีหน้าปลาบปลื้มใจ
เ้าของร้าน : “โธ่หนู..ได้เห็นหน้าใกล้ๆแล้วหน้าตาหนูสวยมาก และยังเป็คนดีมากๆด้วย ป้าของให้หนูเจริญๆ ขอให้หนูเจอแต่คนดีๆเจอแต่สิ่งดีๆนะหนูนะ”
มายด์ : //ยิ้มเขิน
“ขอบคุณค่ะคุณป้า..”
นทีไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองไม่คิดไม่ฝันว่าเด็กไร้มารยาทและเอาแต่ใจอย่างมายด์จะมีมุมที่มันขัดแย้งกันขนาดนี้ เขารู้สึกว่าเด็กสาวมอปลายคนนี้มีอะไรน่าค้นหากว่าที่คิด
…………..……..
หลังจากที่ทานมื้อเที่ยงเสร็จ นทีกับมายด์ก็กลับมาถึงบ้าน
นที : “ถามจริง..นี่คิดยังไงถึงได้อาสาไปช่วยงานป้าเขาล่ะ ทั้งๆที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน”
มายด์ : “ก็ฉันสงสารป้าเขานี่..”
นที : “เข้าใจว่าสงสารแต่ไปเสนอตัวช่วยเขาแบบนั้น แล้วถ้าทำไม่ได้ขึ้นมาจะว่าไง?”
มายด์ : “นี่นายดูถูกฉันเกินไปแล้วนะ!”
มายด์ขึ้นเสียงใส่
นที : “เดี๋ยวๆ ลืมที่ตกลงกันแล้วเหรอ? ว่าต้องพูดดีๆ พูดเพราะๆแบบที่น้องพูดกับพี่น่ะ”
…..
มายด์ : //ชักสีหน้าใส่
//ถอนหายใจแรง
“พี่ดูถูกหนูเกินไปแล้วนะ!!”
นที : //ยิ้มแบบเก็บอาการ
“แล้วถ้างานมันหนักจะทำไง?”
มายด์ : “นี่! ฉันอยู่..”
“เอ้ย!”
“หนูอยู่มอปลายแล้วนะ! งานร้านแค่นี้ทำไมจะทำไม่ไหว..”
นที : “โอเค..ถ้าคิดว่าไหวก็ลองดูละกัน”
“แล้ว..จะไปพรุ่งนี้เลยเหรอ?”
มายด์ : “ค่ะ..บอกกับป้าไว้แล้วว่าจะเข้าไป่ 10 โมง”
นที : “แล้วจะไปยังไง?”
มายด์ : “เอามอไซค์ที่บ้านไปไง”
นที : “แล้วจะกลับตอนไหน?”
มายด์ : “ก็คงจะสัก 4 โมงเย็น”
นที : “งั้นพรุ่งนี้พี่ไปส่ง”
มายด์ : “ไม่ต้อง! จะไปส่งทำไมใกล้แค่นี้.. หนูขี่ไปเองได้!”
นที : “ไม่ได้! ซอยที่ขี่ผ่านหมู่บ้านเข้ามามันเปลี่ยวแถมพวกวัยรุ่นที่ชอบมั่วสุ่มก็ขี่ผ่านมาแถวนี้อยู่บ่อยๆ เธอเป็ผู้หญิงมันอันตรายพี่จะไปส่งเอง”
นทีพูดด้วยท่าทีจริงจัง
มายด์ : “อ่าๆ เอางั้นก็ได้..”
………………….
บ่ายสี่โมงครึ่ง มายด์เดินลงมาพร้อมกับสวมเสื้อผ้าชุดใหม่เธออาบน้ำแต่งตัวเสร็จเรียบร้อย เตรียมที่จะกลับไปนอนที่บ้านเพื่อน
มายด์เดินเข้ามาหานทีที่กำลังจัดเสื้อผ้าอยู่ในห้องตัวเอง
มายด์ : “นี่! หนูจะกลับไปบ้านเพื่อนละนะ”
นที : //หันหน้ามา
“อื้อ..”
นทีทำจมูกฟุดฟิด
.....
นที : “หูวว อาบน้ำตัวหอมฟุ้งเลยนะ!”
//ยิ้ม
มายด์ : “แน่นอนอยู่แล้ว.. อยากดมใกล้ๆมั้ยล่ะ!?”
…..
เหมือนว่าทั้งสองคนกำลังมีอาการ “Dead Air” เกิดขึ้นพวกเขาต่างก็ลืมตัวว่าพูดอะไรออกไป
มายด์ : “อะ..เอ่อ..คือ..”
“แค่พูดเล่นน่ะ!”
“ป..ไปก่อนละนะ”
นที : “อ..อื้มม!..”
“เดี๋ยว!”
มายด์ : “คะ!?”
นที : “แล้วไปยังไง ให้พี่ไปส่งมั้ย?”
มายด์ : “อ๋อ.. เอ่อ ไม่ต้อง.. หนูเรียกรถผ่านแอพให้ไปส่งแล้ว”
นที : “อ่อ.. อื้ม โอเค งั้น..ก็โชคดีนะ”
//ยิ้ม
มายด์ : “อื้อ.. ค่ะ”
ทั้งสองต่างก็พูดจาตะกุกตะกัก เหมือนว่างตัวไม่ถูกดูเหมือนว่าวันนี้น่าจะเป็จุดเริ่มต้นที่ดีในความสัมพันธ์ของทั้งสอง
.........................
1K
