เกิดใหม่ทั้งที่กลายเป็นสตรีบ้านป่า

เดินทางท่ามกลางมหาสมุทรที่กว้างใหญ่มีบ้างครั้ง ที่เรือสินค้าจอดเทียบท่าบ้าง โจวจวินเริ่มปรับตัวได้ และออกไปนอกห้องเพื่อใช้ทักษะการตกปลาที่มีติดตัวมา หาอาหารให้ครอบครัวเพิ่ม

โจวจื่อหยา ยังกินอาหารอื่นๆ ไม่ได้ กินได้เพียงดูดน้ำนมจากอกของมารดา

เจิ้งฮุ่ยผิงเริ่มคุ้นเคยกับชื่อใหม่ของตน ยามนี้กำลังเพลิดเพลินกับความรู้สึกของคนที่มีพี่ชายและมารดาคอยดูแลและห่วงใยนาง

เจียงฝานปกติก็ดูแลคุณหนูของนางดีกว่าบุตรสาวตนเองอยู่แล้ว ยามนี้จึงรักใคร่บุตรสาวคนนี้มากขึ้นจนสุดหัวใจ อาหารที่เจิ้งฝูหลิงซื้อมาจากโรงครัวของเรือ รสชาติแย่ กินได้แค่พออิ่มท้อง เจียงฝานจึงพยายามให้บุตรชายคนรองซื้อวัตถุดิบเพื่อให้นางทำอาหารกินกันเองในห้องได้

เตาถ่านขนาดเล็กที่อยู่ในห้องไม่เคยว่าง เจียงฝานไม่ตุ๋นน้ำแกงปลาก็ต้มน้ำขิง ไม่ก็เคี่ยวโจ๊กสมุนไพร เพื่อเอาไว้บำรุงร่างกายของเจิ้งฮุ่ยผิงและโจวจื่อหวาย

โจวจื่อหวายที่เวลานี้ทำได้เพียงกินกับนอนอยู่ในห้อง ตัวเริ่มอวบอ้วนขึ้น แก้มก็ขาวเนียนใครได้เห็นเด็กชายผู้นี้ก็อดจะยื่นขนมให้เด็กชายด้วยความเอ็นดูไม่ได้

ยามนี้เจิ้งฝูหลิงที่กำลังเห่อหลานชายคนใหม่จึงพาโจวจื่อหวายออกจากห้องไปดูบิดาของเขาโจวจวิน ที่กำลังยืนตกปลาอยู่ที่กราบเรือ

'ท่านแม่ท่านรู้จักพริกไหมเ๽้าคะ อย่าลืมนำพริกไปด้วย' โจวจื่อหยาเริ่มสนทนาทางความคิดกับมารดาของนาง

'รู้สิ ที่แผ่นดินใหญ่อาหารของที่นั่นน่าจะยังไม่รู้จักใส่พริก แต่แคว้นที่แม่จากมารู้จักใช้พริกเม็ด พริกเขียว พริกแดง พริกจิ๋วและพริกหยวกแล้ว ท่านพ่อของเ๯้าชอบกินน้ำแกงรสเผ็ด เขาพกมาด้วยเยอะมาก เ๯้ารู้จักพริกด้วยหรือ'

'ข้ามีความรู้ในการทำอาหารที่ใช้พริกหลายอย่างเลยเ๽้าค่ะ ท่านแม่แก้วดวงจิตกลับมาสว่างสไวแล้ว'

'ดีเลย ลองถามสิ ว่ามีวิธีการใดให้ท่านพ่อของเ๯้าตกปลาได้เยอะกว่านี้บ้างไหม '

'ไม่ต้องถามแก้วดวงจิตหรอกเ๽้าค่ะ ข้ารู้วิธีหาปลาเ๽้าค่ะ ใช้วิธีทำตาข่ายตักปลาในน้ำ น่าจะจับปลาได้เยอะกว่าการตกปลานะเ๽้าคะ ท่านแม่ใช้เชือกขนาดเล็กถักเป็๲ตาข่ายให้เหลือช่องว่างเล็กและถี่ แล้วหาไม้มาทำเป็๲กรอบนำตาข่ายเย็บติดกับไม้ ทำด้ามจับยาวพอที่จะนำตาข่ายลงไปในน้ำและตักปลาขึ้นมาได้ ให้ปากตาข่ายกว้าง ทำทางตูดตาข่ายแคบลงไปตามความยาว ทำเป็๲เหมือนถุงตูดตาข่ายเย็บติดกัน เชือกที่ใช้ต้องเหนียวไม่ขาดง่าย เวลาที่ตักปลาได้น้ำจะไหลออก แต่ปลาตัวปลาต้องติดอยู่ในถุงตาข่ายเ๽้าค่ะ ท่านแม่เข้าใจไหมเ๽้าคะ สิ่งที่ข้าพูดคือกระชอนตักปลาเ๽้าค่ะ'

'ความหมายของเ๯้าคือให้แม่ถักตาข่ายเป็๞ถุงผ้า ใช้ไม้มายึดติดตาข่าย ปากตาข่ายต้องกว้างตูดตาข่ายแคบทำด้ามไม้ สามารถจับยื่นตาข่ายลงไปตักปลาขึ้นมาได้ ใช่หรือไม่'

'ใช่เ๽้าค่ะ ใช้กระชอนตาข่ายไปตักปลาขึ้นมาจากทะเล น่าจะง่ายกว่ายืนตกปลานะเ๽้าคะ'

'เดียวแม่จะลองทำดู แต่ไม่รู้จะหาไม้ที่ยาวมากๆ ได้หรือไม่'

และแล้วเมื่อโจวจวินกลับมาพร้อมปลาสามสี่ตัวก็พบว่าเจิ้งฮุ่ยผิงกำลังนั่งทำตาข่ายเพื่อสร้างกระชอนตักปลา

เจิ้งฝูหลิงตื่นเต้นเป็๞อย่างมากกับวิธีการจับปลาที่น้องสาวอธิบาย ปลาในทะเลมีมากมายแต่วิธีจับปลามีหลายวิธี พวกเขาไม่ใช่ชาวประมงแต่เป็๞พ่อค้า จึงไม่ได้สนใจการจับปลามากนัก แต่ยามนี้เดินทางอยู่กลางทะเลหากพวกเขามีปลามากินได้ ย่อมดีกว่ากินธัญพืช ข้าวและแป้งอย่างเดียว

เมื่อลองดัดแปลงช่วยกันทำกระชอนตักปลา โจวจวินผู้ที่เคยเป็๲แม่ทัพใช้ดาบเล่มโตและหนักมากต่อสู้กับผู้คน ยามนี้เขาใช้พละกำลังที่มากกว่าคนปกตินำกระชอนไปตักปลาในท้องทะเล งานนี้จึงเป็๲งานที่ง่ายแสนง่ายสำหรับเขา

วันต่อมาคนบนเรือต่างฮือฮาและชื่นชมวิธีการใช้กระชอนตักปลาของโจวจวินเป็๞อย่างมาก เมื่อได้ปลามาเยอะมาก เขาจึงให้เจิ้งฝูหลิงนำปลาแบ่งไปให้พี่หู่เป็๞ของขวัญ ส่วนที่เหลือเขานำมาให้เจียงฝานทำอาหารให้ภรรยาและบุตรชายกิน

มีหลายคนมาขอยืมกระชอน โจวจวินก็ไม่หวงให้ยืมไป แต่เมื่อเจิ้งฝูหลิงรู้กลับวิ่งไปตามทวงกระชอนตักปลาคืน และอธิบายให้โจวจวินรู้ว่า ของเหล่านี้เขาสามารถทำเป็๲ของซื้อของขายและเสนอให้เช่าได้ แต่ไม่ควรให้ผู้ใดยืมไปเปล่าๆ เราใจกว้างต่อผู้อื่นแต่ผู้อื่นอาจจะไม่ใจกว้างกับเรา

ดังนั้นโจวจวินจึงปล่อยให้เจิ้งฝูหลิงจัดการเ๹ื่๪๫นี้ เขาไม่ได้สนใจเ๹ื่๪๫การหาเงินมากนัก ยามนี้เขาเห็นภรรยากินอิ่มนอนหลับเขาก็พึงพอใจมากแล้ว

เมื่อโจวจื่อหยาตื่นมาเห็นปลาตัวใหญ่ จึงเริ่มการสอนมารดาให้แกงปลาตามวิธีของตน แล่เนื้อปลาเลาะออกจากก้างปลาเป็๲ชิ้นๆ นำมาคลุกเกลือเพื่อล้างกลิ่นคาวปลา

อันดับแรกต้มน้ำให้เดือด ใส่ขิงหันแว่นลงไป ทุบกระเทียมและหัวหอมให้แตกแล้วใส่ลงไปต้มในหม้อ กลิ่นน้ำแกงเริ่มหอมกระจายทั่วห้อง เมื่อน้ำเดือดได้ที่ค่อยๆ ใส่เนื้อปลาที่ทำความสะอาดและแล่เป็๞ชิ้นๆ แล้วใส่ลงไปในน้ำเดือด และต้มต่อไป ปรุงรสใส่น้ำปลาหมักและใส่น้ำสมหมัก ชิมรสให้ได้รสชาติเปรี้ยวเผ็ดเค็มจึงเป็๞การทำแกงปลาต้มส้มเสร็จสิ้น

โชคดีที่เจียงฝานพกน้ำปลาหมัก และน้ำส้มหมักที่ทำจากผลไม้รสเปรี้ยวติดตัวมาด้วย จึงทำแกงปลาต้มส้มได้พอดี

น้ำแกงหม้อนี้ทุกคนจึงกินอย่างเอร็ดอร่อย เจิ้งฝูหลิงเพิ่งเคยกินอาหารที่ทำจากพริกเม็ดแดงเป็๞ครั้งแรก เขาเอ่ยชื่นชมไม่หยุด น้ำแกงที่มีรสชาติเผ็ดของพริก อร่อยจนเขาติดใจ

'อาหารที่เ๽้าสอนแม่ ทุกคนต่างชอบมาก'

'ท่านแม่ ความจริงเครื่องปรุงยังไม่ค่อยครบหากมีหญ้าที่มีกลิ่นหอม จะอร่อยกว่านี้'

'เอาไว้พวกเราไปถึงแผ่นดินใหญ่พวกเราค่อยไปหาหญ้าหอมที่เ๽้าว่านำมาปลูก'

'ข้าอยากปลูกสมุนไพรหลายอย่างเลยเ๯้าค่ะท่านแม่ แต่พวกเราต้องมีเมล็ดพันธุ์ อย่างน้อยต้องมีกระเทียมและต้นหอม ต้นปัวเหอ ต้นขึ้นฉ่าย ผักชี ใบลิ้นฟ้า ขิง ว่านน้ำ และอ้ายเฉาเ๯้าค่ะ'

'ได้ แม่จะให้ท่านลุงรองของเ๽้าไปหาซื้อมาให้ เ๽้าอยากได้อะไรเพิ่มให้บอกแม่ ท่านพ่อของเ๽้าพกเงินมาหลายร้อยตำลึงทอง แต่หากเราถึงแผ่นดินใหญ่เงินคงจะต้องใช้จนเกือบหมด คงต้องปลูกพืชเอาไว้กินเองจะได้ประหยัด'

'มีความรู้อยู่กับตัว ไม่ต้องกลัวอดเ๯้าค่ะท่านแม่'

'ใช่ ขอเพียงพวกเราได้อยู่ร่วมกัน ครอบครัวของพวกเราไม่มีวันต้องทนหิวอย่างแน่นอน'

'......'

'หยาหยา หยาหยา'

เจิ้งฮุ่ยผิงก้มมองดูบุตรสาว ที่แท้เด็กน้อยก็หลับไปแล้วนี่เอง เด็กทารกกินอิ่มนอนหลับ เป็๞เ๹ื่๪๫ปกติ เจิ้งฮุ่ยผิงจึงยิ้มอย่างอ่อนโยน

หลังจากวันนั้น กิจการขายอุปกรณ์กระชอนตักปลาของเจิ้งฝูหลิงก็เริ่มขึ้น เปลก็ยังขาย กระชอนตักปลาก็รับทำขาย

"พี่รองของเ๯้าคนนี้ค้าขายหาเงินได้เก่งกาจยิ่งนัก" โจวจวินเอ่ยปากชม เพราะแม้แต่ปลาที่เขาจับมาแล้วกินไม่หมดเจิ้งฝูหลิงก็นำปลาไปขาย แล้วนำเงินมาให้น้องเขยอยู่ไม่ขาด แม้จะเป็๞เงินเพียง 5 หรือ 10อีแปะ เจิ้งฝูหลิงก็ไม่รังเกียจที่จะได้เงินมากขึ้นอีกเล็กน้อย เขาสั่งสอนหลานชายของเขาว่าอย่า๮๣ิ่๞เงินน้อย ซึ่งโจวจื่อหวายก็ซึมซับนิสัยรักเงินทองมาจากท่านลุงรองของเขาโดยไม่รู้ตัว

เส้นทางการเดินเรือสินค้าของพี่หู่ ไม่พบเจอโจรสลัด มีพบเรือสินค้าที่จอดทักทายแลกเปลี่ยนสิ่งของกันกลางทะเลบ้าง เดินทางรอนแรมอยู่ในทะเลเป็๲เวลาหนึ่งเดือน เรือสินค้าลำนี้ก็เตรียมเทียบท่า เพื่อขึ้นฝั่งแผ่นดินใหญ่ที่ท่าเรือฝูโจว

โจวจวินช่วยภรรยาเก็บของใส่ห่อผ้า แล้วเขาต้องส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ ที่ยามนี้มีของเยอะกว่าตอนขนของขึ้นเรืออีก ทั้งๆ ที่เงินที่เตรียมมาแทบจะไม่ลดลงเลย ดูเหมือนรายรับจะมากกว่ารายจ่าย

เจิ้งฝูหลิงผู้ขยันและเป็๲ผู้ที่ทำการค้าเก่งกาจ ยามนี้กำลังตื่นเต้นที่จะได้พามารดาและครอบครัวของน้องสาวกลับถึงบ้านของเขาเสียที เขาเดินทางจากครอยครัวไปนานถึงสองเดือนกว่า ยามนี้เมียและลูกของเขาคงจะคิดถึงเขามากอย่างแน่นอน

เจิ้งฝูหลิงแต่งงานอยู่กินกับชุ่ยเหนียน มีบุตรชายหนึ่งคนชื่อเจิ้งหรงมู่ พวกเขาซื้อบ้านที่ด้านหน้าเป็๞ร้านค้าขายของทั่วไป ด้านในบ้านแบ่งเป็๞เรือนที่พักอยู่อาศัย บ้านของเขาตั้งอยู่ที่เมืองฝูโจว ซึ่งอยู่ติดกับถนนไม่ไกลจากท่าเรือมากนัก หากเทียบกับคนในหมู่บ้านเถียนซี ที่เป็๞บ้านเดิมของเขาแล้ว ถือว่าเจิ้งฝูหลิงมีฐานะดีที่สุดของหมู่บ้านเถียนซี ซึ่งเ๹ื่๪๫นี้ต้องยกความดีให้กับเจียงฝานและเจิ้งฮุ่ยผิง ที่ส่งเงินมาให้ที่บ้านเดิมใช้มากมายพอสมควร บ้านตระกูลเจิ้งยามนี้จึงไม่น้อยหน้าผู้อื่น

เมื่อเรือสินค้าเทียบท่า คนงานต่างเริ่มทยอยขนสินค้าลงจากเรือ คนที่เป็๲พ่อค้าและผู้เดินทางมากับเรือต้องรอให้ คนงานขนของที่เป็๲สินค้าสำคัญลงจากเรือให้เสร็จเรียบร้อยก่อน ยามนี้ทุกคนจึงนั่งรออยู่บนเรือด้วยความตื่นเต้น มีเ๽้าหน้าที่เดินขึ้นเรือเพื่อมาสุ่มตรวจเอกสาร ซึ่งทุกคนต่างมีเอกสารครบถ้วนเรียบร้อยหมดแล้ว จึงไม่มีปัญหาอะไรเกิดขึ้น