จากสุดยอดเทพเซียนมาเป็นคุณพ่อสุดแกร่ง

บทที่ 22 แผนการขยายธุรกิจ

“จริงๆ แล้วน้องเย่ ไม่ต้องลำบากขนาดนั้นหรอก ปลาพวกนี้ฉันรับซื้อหมดเลย”

“ถ้าเถ้าแก่เจิ้งจะรับซื้อทั้งหมดก็ได้ งั้นผมก็ไม่ต้องลำบากแล้ว”

เย่เฟิงพูดอย่างดีใจ “ผมขายให้เถ้าแก่เจิ้งราคาถูกๆ ละกัน ตัวละ 500 หยวน”

“ตัวละ 500 หยวน?”

เฉินซู่ซู่ที่ยืนอยู่ข้างๆ ตกตะลึง นี่นายเรียกว่าราคาถูกแล้วเหรอ?

เจิ้งไคเฟิ่ง “น้องเย่ นายตั้งราคาสูงเกินไป ฉันรับไม่ไหวหรอก”

“เถ้าแก่เจิ้ง แตงโมลูกละ 350 หยวน คุณยังรับซื้อเลย แล้วบอกว่าปลาตัวละ 500 หยวนรับซื้อไม่ไหว?” 

เย่เฟิงมองเจิ้งไคเฟิ่ง “งั้นเอาอย่างนี้ เถ้าแก่เจิ้งรับปลาไปก่อน ถ้าขายไม่ออก ผมรับคืนทั้งหมด!”

“น้องเย่ นี่นายพูดเองนะ ตกลงตามนี้นะ!”

เจิ้งไคเฟิ่งเหมือนกำลังรอเย่เฟิงพูดประโยคนี้ จริงๆ แล้วเขาก็ไม่รู้ว่าปลาตัวละ 500 หยวนจะขายออกไหม ถึงแม้ปลาของเย่เฟิงจะอร่อย แต่มันก็เป็๞แค่ปลากะพงธรรมดา

“ถ้ายังไม่วางใจ ผมจะเขียนสัญญาให้เป็๞ไง?”

“ไม่ต้อง ฉันเชื่อใจน้องเย่แน่นอน ตัวละ 500 หยวน ฉันรับซื้อทั้งหมด!”

“เถ้าแก่เจิ้งใจกว้างจริงๆ งั้นเรามาคุยเ๹ื่๪๫นี้กันทีหลัง กินข้าวก่อนเถอะ!”

“ได้ กินข้าวก่อน!”

หลังจากกินข้าวเสร็จ เจิ้งไคเฟิ่งกินเยอะที่สุด โดยเฉพาะปลาสองตัวนั้น เจิ้งไคเฟิ่งรู้สึกว่ามันอร่อยมากจริงๆ

จากนั้น เขาก็โทรศัพท์เรียกลูกน้องอีกกลุ่มมารับซื้อปลาทั้งหมดในบ่อของเย่เฟิง

“น้องเย่ ฉันโอนเงินให้นายแล้วนะ”

“ครับ ผมได้รับแล้ว ขอให้เถ้าแก่เจิ้งค้าขายร่ำรวยนะ”

“ขอบคุณน้องเย่ งั้นฉันไปก่อนนะ”

เย่เฟิงไปส่งเจิ้งไคเฟิ่ง หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ในบัญชีเขามีเงินเพิ่มขึ้นอีกล้านกว่าหยวน

เขายิ้มออกมาอย่างสะใจ

…

“เวรเอ้ย! ไอ้หมอนี่เพิ่งขายแตงโมไปไม่ถึงครึ่งเดือน ทำไมถึงมีอีกชุดแล้ว?” จ้าวต้าเฮยโมโหจัดจนปาแก้วทิ้ง

จ้าวเอ้อร์เฮยกับโก๋วจื่อที่ยืนอยู่ข้างๆ ไม่กล้าพูดอะไร

“บอกฉันมา แตงโมพวกนั้นขายลูกละเท่าไหร่?”

“ได้ยินมาว่ายังคงเป็๲ลูกละ 350 หยวน”

“บ้าจริง เจิ้งไคเฟิ่งมันโง่รึไง แตงโมแพงขนาดนี้ก็ยังซื้อ?”

จ้าวต้าเฮยโมโห แล้วปาแก้วทิ้งอีกหลายใบ

“พี่ต้าเฮย ผมได้ยินมาว่าเย่เฟิงใช้วิธีการเพาะปลูกที่สืบทอดกันมาจากบรรพบุรุษ แตงโมทุกๆ ลูกจึงเป็๲๱า๰าแตงโม แถมยังอร่อยมาก ผมเลยไปซื้อมาให้พี่ลองชิมดู”

“วิธีการเพาะปลูกที่สืบทอดกันมาจากบรรพบุรุษอะไร ฉันไม่เคยได้ยินมาก่อน คงจะหลอกลวงสินะ?”

จ้าวต้าเฮยสงสัย แล้วมองแตงโมที่โก๋วจื่อซื้อมา ดูภายนอกก็ดีนะ

เขาให้โก๋วจื่อผ่าแตงโม เนื้อแตงโมสีแดงสด น่ากินมาก มีกลิ่นหอมลอยออกมา ทำให้น้ำลายสอ

“ฉันผ่าเอง!”

จ้าวต้าเฮยหยิบมีดมาหั่นแตงโมเอง แล้วลองกินคำหนึ่ง

จากนั้นเขาก็กินคำที่สอง

พอคำที่สาม เขาก็ตัวสั่น

“พี่ใหญ่ เป็๲ไงบ้าง?”

จ้าวเอ้อร์เฮยถามอย่างใจจดใจจ่อ

“ลองชิมดูก็จะรู้เอง!”

จ้าวเอ้อร์เฮยรีบหั่นแตงโมชิ้นหนึ่งเข้าปากทันที

“โอ้โห แตงโมนี่มันอร่อยมาก!”

จ้าวเอ้อร์เฮยอุทานออกมา แล้วก็รู้สึกตัวว่าพูดผิด จึงรีบแก้ตัว “พี่ใหญ่ จริงๆ แล้วแตงโมในไร่ของเราก็อร่อยไม่แพ้กัน”

“ไม่ต้องพูดเอาใจ ฉันหรอก แตงโมของเย่เฟิงอร่อยจริงๆ” จ้าวต้าเฮยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง 

“พวกนายคิดว่านี่มันจะเกี่ยวข้องกับที่ดินผืนนั้นของหลิวเหล่าซานรึเปล่า?”

“พี่ใหญ่ พอพี่พูดแบบนี้ มันก็น่าจะเป็๲ไปได้ ที่ดินผืนนั้นของหลิวเหล่าซานแต่ก่อนปลูกอะไรก็ตายหมด แต่พอยกให้เย่เฟิงแล้ว ก็ปลูกพืชผลได้เฉยเลย” 

จ้าวเอ้อร์เฮยตบต้นขา “พี่ใหญ่ ที่ดินผืนนั้นมันต้องเป็๲ที่ดินมงคลแน่ๆ”

“ฉันก็คิดแบบนั้น ไปตามหลิวเหล่าซานมา!”

“พี่ใหญ่ พี่จะ…”

“เย่เฟิงใช้ที่ดินของเขาจนร่ำรวยขนาดนั้น ฉันว่าตอนนี้หลิวเหล่าซานคงร้อนใจยิ่งกว่าพวกเราอีก!”

“พี่ใหญ่ นี่เป็๲แผนที่ดีมาก เดี๋ยวผมไปตามให้”

…

ตกดึก เย่เฟิงพาเสียวเสี่ยวกับเฉินซู่ซู่ไปฉลอง เพราะเย่เฟิงทำเงินได้อีกแล้ว แถมครั้งนี้ยังได้มากกว่าครั้งที่แล้วด้วย

“พี่เฉิน แถวหมู่บ้านชิงซานเรามีที่ดินผืนใหญ่ๆ ไหม?” เย่เฟิงคิดอยากจะขยายพื้นที่เพาะปลูก

“เย่เฟิง นายจะทำอะไร? นายจะปลูกแตงโมอีกเหรอ?”

“อืม ปลูกแตงโมแน่นอน นอกจากแตงโมแล้ว ผมยังอยากปลูกต้นท้อ ต้นแอปเปิล อะไรพวกนั้นด้วย!”

“คุณพ่อ หนูอยากให้คุณพ่อปลูกต้นท้อ หนูอยากกินลูกท้อค่ะ!” เสียวเสี่ยวยกมือขึ้นพูด

“ปลูกลูกท้อ อาจจะยากหน่อย แต่ก่อนก็มีคนเคยปลูกนะ แต่พวกเขาบอกว่าดินกับอากาศที่นี่ไม่เหมาะกับการปลูกลูกท้อ”

“คนอื่นปลูกไม่ได้ก็เ๱ื่๵๹ของเขา แต่ผมปลูกได้แน่นอน!”

“อืม ฉันก็เชื่อนาย แต่ในหมู่บ้านเราไม่มีที่ดินให้ปลูกแล้ว!”

“ไม่สิ ผมจำได้ว่าที่หลังเขามีที่รกร้างผืนใหญ่อยู่ไม่ใช่เหรอ?”

นี่เป็๞ที่ที่เย่เฟิงเพิ่งไปเจอตอนเดินเล่นรอบหมู่บ้าน

เขาหมายตาที่ดินผืนนั้นไว้แล้ว

เพราะมันใหญ่มากจริงๆ

“นายหมายถึงที่รกร้างหลังเขาเหรอ? ไม่ได้ ไม่ได้ ที่รกร้างผืนนั้นจ้าวต้าเฮยซื้อไปแล้ว!”

“จ้าวต้าเฮยซื้อไปทำไม?”

“อันนี้ฉันก็ไม่รู้ นอกจากที่ดินผืนนี้แล้ว หมู่บ้านเราก็ไม่มีที่ว่างแล้ว”

“งั้นก็ลำบากหน่อยแล้ว!”

จริงๆ ถ้าอยากขยายพื้นที่ ก็มีอีกวิธีหนึ่งคือ๱ะเ๤ิ๪๺ูเ๳าแล้วขยายที่ดิน แต่ค่าใช้จ่ายมันสูงเกินไป เป็๲วิธีที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่นัก

“ช่างเถอะ ไม่ต้องพูดถึงเ๱ื่๵๹นี้แล้ว กินข้าวก่อนเถอะ”

หลังจากกินข้าวเสร็จ เฉินซู่ซู่ก็เก็บจานชาม ส่วนเย่เฟิงก็เล่นกับเสียวเสี่ยว

เช้าวันรุ่งขึ้น เย่เฟิงไปสำรวจพื้นที่อีกครั้ง เหมือนที่เฉินซู่ซู่บอกจริงๆ หมู่บ้านชิงซานไม่มีที่ดินให้ปลูกพืชผลแล้ว

“เย่เฟิง หัวหน้าหมู่บ้านให้ไปหาน่ะ” มีคนวิ่งมาบอกเย่เฟิง

“หัวหน้าหมู่บ้านเรียกฉันไปทำไม?” เย่เฟิงถามด้วยความสงสัย

“พอไปถึงก็รู้เองแหละ!” คนๆ นั้นพูด

“ก็ได้”

เย่เฟิงพยักหน้า แล้วก็ไปที่บ้านหัวหน้าหมู่บ้าน