ทะลุมิติมาเป็นนางร้าย เปลี่ยนชีวิตใหม่ด้วยมิติห้างสรรพสินค้าในยุค 70【จบ】

        เมื่อเห็นสีหน้าท่าทางคาดหวังของเด็กๆด้านนอก ทำให้สวีหว่านหนิงคิดถึงตอนเพิ่งทะลุเข้ามาในหนังสือนิยายภาพของต้าชุนกับเยาเม่ยที่ผอมจนเหลือแต่กระดูกช่างน่าสงสารจับใจ

        เธอคงเอาของดีในช่องมิติมาแบ่งปันให้กับพวกเด็กๆไม่ได้ แต่เรื่องที่สามารถทำได้ในทันทีเช่นการแบ่งปันอาหารเหล่านี้ เธอย่อมทำได้

        “แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน” หัวหน้าฝ่ายคณะใหญ่อนุญาต

        ในห้องครัวตอนสวีหว่านหนิงกำลังเติมเห็ดโคนลงไปเพิ่มเธอแอบหยิบอกไก่ที่ต้มเสร็จแล้วออกมาหลายชิ้นจากในช่องมิติจากนั้นก็หั่นมันเป็นชิ้นพอดีคำใส่เพิ่มลงไป

        ร้านอาหารของเธอต้อนรับลูกค้าวันละหลายร้อยรายวัตถุดิบหลายอย่างจึงถูกเตรียมเอาไว้ตั้งแต่เช้า อาทิ พวกเนื้อสัตว์ปรุงสุกซึ่งมีจำนวนมากการทำเช่นนี้จะช่วยประหยัดเวลาในการทำอาหารได้มาก

        อีกทั้งยังเพิ่มความสะดวกสบายให้กับเธอในตอนนี้อีกด้วย

        เธอไม่ได้เอาเนื้อไก่ส่วนอื่นออกมาหนึ่ง เพราะไก่หนึ่งตัวใหญ่แค่ไหนทุกคนรู้ดี หากเนื้อมีปริมาณมากกว่าจำนวนกระดูก จะผิดสังเกตได้ง่ายๆ

        สอง สำหรับพวกเด็กๆนั้น หลายเดือนถึงจะได้กินเนื้อสักครั้ง แม้เนื้อไก่ติดกระดูกจะอร่อยมากแต่มีปริมาณน้อย เนื้ออกไก่อาจจะไม่ได้นุ่มลิ้นมากนัก แต่กินแล้วเต็มปากเต็มคำ สามารถสร้างความอิ่มเอมใจให้กับเด็กๆเหล่านี้ได้มากกว่า

        ตอนสวีหว่านหนิงยกไก่ตุ๋นเห็ดโคนชามใหญ่ออกมาเธอได้ยินเสียงกลืนน้ำลายจากรอบด้าน ทั้งยังมีเสียงท้องร้องปะปนมาด้วย

        “ซู่เซิงเธอกับเฉียงเซิงช่วยกันแบ่งไก่ตุ๋นเห็ดโคนชามนี้ให้เพื่อนๆ ทีสิ”

        คำพูดของสวีหว่านหนิงทำให้พวกเด็กๆดีใจ แต่ขณะเดียวกันก็มีความไม่แน่ใจปะปนอยู่ด้วย

        “น้าสวีจะให้พวกเรากินของพวกนี้จริงๆ หรือครับ”

        “ใช่” สวีหว่านหนิงยิ้มพลางกล่าว “หัวหน้าฝ่ายคณะใหญ่กับผู้ใหญ่บ้านอนุญาตแล้วแต่มันมีไม่เยอะ เพราะฉะนั้นทุกคนจะได้กินไก่กันแค่คนละชิ้นส่วนเห็ดโคนแบ่งกันมากกว่านั้นได้”

        “แต่ฉันขอเตือนไว้ก่อนนะว่าซู่เซิงกับเฉียงเซิง เธอสองคนจะต้องแบ่งเนื้อไก่ให้ทุกคนอย่างเท่าเทียมส่วนคนอื่นๆ ก็ห้ามแย่งกันเด็ดขาด มิเช่นนั้นก็ไม่ต้องกินกันทั้งหมด”

        สวีหว่านหนิงแสร้งทำสีหน้าเคร่งขรึมน้ำเสียงเข้มงวด ดูแล้วน่ากลัวไม่น้อย

        ทว่าความยั่วยวนของอาหารเลิศรสทำให้พวกเด็กๆเชื่อฟังเป็นพิเศษ จนกระทั่งสองพี่น้องซู่เซิงกับเฉียงเซิงแบ่งเนื้อไก่เสร็จแล้วก็ไม่มีใครกล้าทำตัวแตกแถวเลยสักคน

        เพราะชามกับตะเกียบมีไม่พอพวกเด็กๆ จึงใช้มือกินอาหาร

        เด็กบางคนเล็บดำมากดูออกว่าไม่เคยตั้งใจล้างมือให้สะอาดก็หยิบอาหารขึ้นมากินทันทีไม่รู้ว่าจะท้องเสียหรือเปล่า

        แต่สวีหว่านหนิงจนปัญญาที่จะตักเตือนทีละคนเด็กส่วนใหญ่ในหมู่บ้านเป็นแบบนี้ทั้งนั้น มีแค่ครอบครัวส่วนน้อยที่จะเตือนให้เด็กล้างมือก่อนกินอาหาร

        เธอไม่มีเวลาและหากพูดมากเกินไปไม่แน่อาจจะถูกผู้ไม่ประสงค์ดีนินทาภายหลังได้

        ขอแค่พวกเด็กๆกินอาหารแล้วรู้สึกพึงพอใจก็พอ

        ในกลุ่มเด็กๆมีเด็กหญิงร่างสูงผอมคนหนึ่งดูแตกต่างจากคนอื่น

        ไม่รู้ว่าเฉียงเซิงดูแลเธอเป็นพิเศษหรือไม่เธอถึงได้รับเนื้ออกไก่ชิ้นใหญ่ รวมถึงเห็ดโคนที่ใหญ่กว่าชิ้นอื่นๆอย่างเห็นได้ชัดอีกสามชิ้น

        ทว่าเด็กหญิงกลับกินเห็ดโคนชิ้นที่เล็กที่สุดแล้วเอาเนื้ออกไก่กับเห็ดอีกสองชิ้นในไว้ในมือ เธอหันไปมองรอบๆ ได้ยินเสียงเคี้ยวที่ทำให้เธอต้องกลืนน้ำลาย

        “น้าสวีพ่อแม่ของเอ้อร์ยาไม่อยู่แล้ว เธอกับพี่สาวอาศัยอยู่กับคุณปู่คุณย่าแต่ปู่ย่าของเธออายุมากจนทำงานไม่ไหว พวกเขาสี่คนลำบากมากสองวันถึงจะได้กินข้าวสักมื้อ แถมยังกินไม่อิ่มท้องเอ้อร์ยาคงอยากเอาอาหารกลับไปให้คนที่บ้านกินครับ”

        เฉียงเซิงกินอาหารของตัวเองเสร็จก็เห็นสวีหว่านหนิงมองไปที่เอ้อร์ยาเขาจึงอธิบายด้วยความหวังดี

        “อืมฉันเข้าใจแล้ว”สวีหว่านหนิงพยักหน้าเล็กน้อยแล้วไม่พูดอะไรอีกก่อนจะเบือนสายตาไปทางอื่น

        หลังเด็กทุกคนกินกันเสร็จแล้วสวีหว่านหนิงก็กลับไปที่บ้านหลิน

        แม่หลินรู้ว่าวันนี้เธอต้องทำงานอยู่ที่สำนักงานฝ่ายคณะใหญ่จึงไม่รอเธอกลับมา และทำอาหารเที่ยงให้หลานกินเอง

        ทั้งที่ทำอาหารด้วยวิธีเดิมรสชาติก็ไม่ต่างจากเดิม แต่เด็กสองคนกลับกินข้าวอย่างไม่กระตือรือร้นมากนัก

        “ย่าครับครั้งหน้าตอนต้มบะหมี่ ใส่น้ำมันหมูลงไปหน่อยดีไหมครับ น้ำแกงจะได้อร่อยขึ้น” ต้าชุนกินบะหมี่จนหมดชาม ไม่เหลือแม้แต่น้ำแกงสักหยดแต่มิวายแสดงความเห็นกับคุณย่า

        เยาเม่ยพยักหน้าหงึกหงัก“ใช่จ้ะย่า อาหารของย่าไม่ใช่ไม่อร่อย แต่มันจืดเกินไปจ้ะ”

        แม่หลินมองหน้าหลานชายและหลานสาวพลางกล่าวเสียงเย็น “ย่าว่าพวกหลานถูกแม่ตามใจปากจนกลายเป็นเด็กเลือกกินไปแล้ว!”

        “แต่อาหารที่แม่ทำอร่อยจริงๆนี่จ๊ะ”

        สวีหว่านหนิงเปิดประตูเข้ามาก็ได้ยินบทสนทนาของทั้งสามคนพอดีเธอหยุดคิดเล็กน้อยแล้วกล่าวว่า “เอาแบบนี้ดีไหม ตั้งแต่วันมะรืนตอนแม่ทำกับข้าว พวกลูกสองคนมาเรียนทำอาหารด้วยไว้พวกลูกทำอาหารอร่อยกว่าที่ย่าทำเมื่อไร ก็ไม่ต้องเรียนกับแม่อีกแล้ว”

        สีหน้าของเย่าเม่ยหงอยไปทันที“แต่ว่าพวกหนูต้องทำการบ้านทุกวันด้วยนะจ๊ะแม่”

        การกินอาหารเป็นการผ่อนคลายอย่างหนึ่งแต่การทำอาหารนั้นตรงกันข้าม!

        “ถ้าอย่างนั้นก็ห้ามบ่นอาหารของย่า!” สวีหว่านหนิงนานๆ จะทำหน้าดุเสียงเข้มสักครั้งเด็กน้อยทั้งสองหดคอเล็กน้อย

        ช่วงนี้แม่ใจดีกับพวกเขามากจนพวกเขาลืมนิสัยอารมณ์ร้อนของแม่คนเดิมไปแล้ว

        “เข้าใจแล้วครับแม่ต่อไปไม่ว่าย่าทำอะไร พวกผมจะกินจนหมด ไม่เลือกมากเด็ดขาด”

        สีหน้าของสวีหว่านหนิงอ่อนโยนขึ้นเล็กน้อย

        หากอยู่ในยุคสมัยที่อาหารมีมากพอจนคนกินทิ้งกินขว้างได้สวีหว่านหนิงคงไม่มีปัญหาถ้าลูกของเธอจะเลือกกินบ้าง เพราะยุคนั้นทุกคนมีทางเลือกผู้ปกครองจึงไม่อยากบังคับลูกหลานของตัวเอง

        ทว่าในยุค 70 ที่คนส่วนใหญ่กินไม่อิ่มท้องแต่พวกเขาได้กินอิ่มทุกมื้อ ทั้งยังได้กินเนื้อวันเว้นวันแบบนี้ ถือเป็นอภิสิทธิชนในหมู่บ้านต้าเจียงแล้ว

        ตั้งแต่เธอทะลุเข้ามาในหนังสือก็อยากชดเชยสิ่งที่ร่างเดิมเคยทำไว้กับแม่หลินและลูกทั้งสองคนเธอจึงไม่เคยปล่อยปละละเลยเรื่องอาหารการกิน กอปรกับฝีมือการทำอาหารที่ดีเยี่ยมของเธอทำให้เด็กน้อยสองคนลืมความรู้สึกหิวโหยที่เคยสัมผัสไปโดยปริยาย

        นิสัยแบบนี้ไม่ควรปล่อยผ่าน

        จะต้องปรับปรุงแก้ไขก่อนที่จะฝังลึกในอุปนิสัยของพวกเขา

        โชคดีที่เด็กสองคนเป็นเด็กดีและเชื่อฟังสวีหว่านหนิงอบรมแค่ไม่กี่คำ พวกเขาก็ตระหนักถึงปัญหาของตัวเอง

        กลางดึกสวีหว่านหนิงนอนพลิกไปพลิกมาบนเตียง

        แค่หลับตาลงเธอก็เห็นสีหน้าอดทนอดกลั้นของเอ้อร์ยา

        มันทำให้เธออดคิดถึงภาพวัยเด็กของตนในสมัยที่ยังอยู่สถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าไม่ได้

        รวมถึงภาพของต้าชุนกับเยาเม่ยตอนเธอเพิ่งข้ามมิติมา

        สวีหว่านหนิงถอนหายใจเล็กน้อยแล้วลุกจากเตียงเธอสวมเสื้อกันหนาวแล้วย่องไปที่ห้องครัว

        ในครัวยังมีธัญพืชอยู่บ้างอย่างเช่นพวกข้าวฟ่างและข้าวโพดบด