ตอนที่ 13
“หลินตื่นเร็ว ตื่นได้แล้วยัยขี้เซา ไม่ตื่นใช่ไหม” นิลกาฬบิบจมูกของหลิน
หลินค่อยๆดิ้น เนื่องจากหายใจไม่ออก เหมือนกับว่านางกำลังฝันร้าย หลังจากนั้นหลินก็สะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที
“ตื่นแล้วใช่ไหมยัยขี้เซา พวกเราจะไปเข้าเรียนวันแรกสายแล้วนะ รีบๆลุกขึ้นมาล้างหน้าได้แล้ว อาหารเช้าข้าเตรียมไว้เสร็จเรียบร้อยแล้ว”
หลินลุกขึ้นมาจากที่นอนด้วยสภาพงงงวย นาง้าจะพูดอะไรสักอย่าง แต่นางก็ไม่พูดออกมา
หลังจากที่พวกเขากินข้าวกันเสร็จแล้ว พวกเขาก็เก็บข้าวของทุกอย่างใส่กำไลมิติ หลังจากวันนี้เป็ต้นไปพวกเขาไม่ต้องมาตั้งแค้มป์กันอีกต่อไปแล้ว เพราะพวกเขาเป็นักเรียนห้อง S ของโรงเรียนกลางแล้ว ทางโรงเรียนกลางมีระบบคล้ายกับโรงเรียนประจำ จะให้นักเรียนในโรงเรียนนั้นพักที่หอของโรงเรียนเท่านั้น นักเรียนปี 1 นั้นจะยังไม่อนุญาตให้ออกนอกโรงเรียน จะต้องขึ้นปี 2 ก่อนถึงจะสามารถออกจากโรงเรียนได้
โรงเรียนกลางแห่งนี้จะมีหลักสูตรในการเรียนถึง 4 หลักสูตร ได้แก่หลักสูตรนักรบ หลักสูตรนักเวทย์ หลักสูตรการเมือง และหลักสูตรนักฆ่า
หลักสูตรทั้งหมดนั้นจะมีเพียง 2 หลักสูตรที่มีคนเรียนน้อยมากได้แก่หลักสูตรนักเวทย์และหลักสูตรนักฆ่า เนื่องจากคุณลักษณะไม่ถึงเกณฑ์และการทดสอบเข้าหลักสูตรที่มีระดับความยากเป็อย่างมาก
“พวกข้า มารายงานตัวเข้าเรียนครับ” นิกกาฬพูด
อาจารย์ผู้คุมนั้นเห็นการแต่งตัวของพวกนิลกาฬและหลิน แทบไม่ต่างอะไรกับชาวบ้านธรรมดา เขาคิดว่าพวกนิลกาฬ จะต้องเป็นักเรียนห้อง E อย่างแน่นอน เลยไม่ได้ปฏิบัติตัวดีอะไรกับพวกเขามาก
‘หึ ดูจากลักษณะพวกเ้าแล้วคงจะได้อยู่แค่ห้อง E สินะ’ ผู้คุมคิดในใจและมองด้วยสายตาเหยียดหยาม
“นิ..” นิลกาฬห้ามหลินเอาไว
“ท่านผู้คุมไม่ทราบว่าพวกข้าจะต้องทำเช่นไรบางในการรายงานตัว”
“หึ เอาบัตรประตัวชั่วคราวของพวกเ้ามา แล้วข้าจะตรวจสอบดูว่าข้อมูลของพวกเ้าถูกต้องหรือไม่” ผู้คุมบอก
“ได้ครับท่านผู้คุม” นิลกาฬได้ยื่นบัตรประจำตัวของเองให้แก่ผู้คุมตรวจสอบ
ซึ่งบัตรประจำตัวชั่วคราวของนักเรียนทุกคนจะลักษณะเหมือนกันหมด จะมีก็เพียงแต่ข้อมูลการทดสอบที่ไม่เหมือนกัน
หลังจากที่ผู้คุมกำลังตรวจสอบบัตรของนิลกาฬอยู่นั้น ดวงตาของผู้คุมโตขึ้นมาทันที เขาหันมามองทางนิลกาฬแล้วมองกลับไปที่ข้อมูลบนบัตร ผู้คุมทำแบบนี้อยู่หลายรอบ เพราะเขาไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองว่า เด็กบ้านนอกๆ ใส่เสื้อผ้าเก่าๆจะขาดแหล่มิขาดแหล่ จะเป็นักเรียนห้อง S
“ท่านผู้คุมเป็เช่นไรหรือ หรือว่าข้อมูลของข้าจะผิดยังงั้นหรือ” นิลกาฬยิ้มมุมปาก
“ป..เปล่า ข้าต้องข้าโทษท่านด้วย ที่ทำให้ท่านล่าช้า” ผู้คุมนั้นรีบทำใบประจำตัวให้นิลกาฬทันที
“น..นี้บัตรของท่าน โปรดหยดเืของท่านเพื่อยืนยันด้วย ในบัตรนี้จะแสดงข้อมูลเบื้องต้นของท่านไว้หมดแล้ว ท่านสามารถเข้าเรียนได้เลย เดียวข้าจะให้นางพาท่านไปส่งที่ห้อง S เอง”
ผู้คุมพูดด้วยความนอบน้อม
นิลกาฬกดกัดไปที่นิ้วของเขา และหยดเืลงบนบัตรประจำตัวของเขา บัตรประจำตัวของเขาเป็บัตรสีทองอร่าม ในบัตรก็จะมีข้ามูลต่างเช่นชื่อ อายุ ระดับพลัง และกลางบัตรมีตัวอักษร S สีดำสลักอยู่
“ท่านไม่ต้องลำบากหรอก เพราะข้าจะเดินไปกับนาง และดูเหมือนว่าข้าจะมีคนพาไปแล้ว” หลังนิลกาฬพูดจบผู้คุมก็สงสัยเป็อย่างมาก
“ท่านผู้คุมข้าเองก็มารายงานตัวเช่นกัน”
“ท..ท่านหญิงยูกิ” ผู้คุมรีบคำนับยูกิทันที
“ไม่ต้องมากพิธี ท่านผู้คุม ท่านช่วยรีบตรวจสอบให้พวกข้าทันทีจะได้หรือไม่” ยูกิพวกน้ำเสียงนุ่มนวล
“ด..ได้ขอรับท่านหญิง” ผู้คุมรับบัตรประจำตัวของหลินและยูกิทันที
ผู้คุมใรอบ 2 เขาไม่คิดว่าหลินเองก็จะเป็นักเรียนห้อง S ด้วย
หลังจากที่ทุกคนได้บัตรประจำตัวกันแล้ว
“ขอบคุณมากท่านผู้คุมที่เป็ธุระให้ พวกข้า” ยูกิพูด
“มิเป็ไรขอรับ ท่านหญิง ว่าแต่ท่านว่าทั้ง 2 ท่านนี้คือ..” ผู้คุมถามด้วยความสงสัย
“อืม พวกเขาเป็เพื่อนของข้าเอง ท่านผู้คุมมีเื่อะไรยังงั้นหรือ”
“มิกล้า มิกล้า ข้าน้อยแค่อยากจะทราบเฉยๆ” ผู้คุมก้นหน้าลงพร้อมกับเหงื่อไหลเต็มตัวของเขา ‘เวรแล้วไงดันไปทำตัวไม่เหมาะสมกับเพื่อนท่านหญิงสะด้วยหวังว่าข้าคงจะได้โดนไล่ออกนะ’
“เช่นนั้นพวกเราก็ไปกันเถอะ เดียวข้าจะพาพวกท่านไปที่ห้องเรียนเอง” ยูกิพูด
“ไปกันเลยยูกินะ ข้าไม่เจอเ้าหลายวัน ข้าคิดถึงเ้าจริงๆ” หลินเข้ามากอดยูกิทันที
“เชิญเ้าเดินนำเลยยูกิ” นิลกาฬพูด
“อืม”
ระหว่างเดินทางไปห้องเรียนนั้น ยูกิก็ได้พูดคุยกับหลินอย่างสนุกสนาน นางแอบมองนิลกาฬเป็พักๆ และแนะนำสถานที่ต่างๆ ภายในโรงเรียนให้แก่พวกเขาฟัง แล้วพวกเขาก็เดินมาถึงห้องเรียน S
‘แม่เ้าโว้ย นิมันประสาทหรือห้องเรียนวะเนี่ย อะไรจะใหญ่โตขนาดนี้’ นิลกาฬคิดในใจ
“ที่นี้คือชั้นเรียน S ประสาทตรงกลางจะเป็ห้องเรียนห้องสอน ฝั่งด่านซ้ายทางนั้นจะเป็ฝั่งบ้านพักของนักเรียนชาย ด้านขวาจะเป็บ้านพักของนักเรียนหญิง บ้านพักของนักเรียนห้อง S ได้ถูกจัดไว้หมดแล้ว พวกท่านสามารถเดินดูบ้านพักของตัวเองได้ ที่ด้านหน้าของบ้านพักจะมีชื่อของพวกท่านเขียนอยู่ พวกท่านสามารถใช้บ้านพักได้ตามสบาย” ยูกิบอก
“เออออ่ ถ้าเป็แบบนั้นข้าก็ไม่ได้อยู่บ้านเดียวกับนิลยังงั้นหรอ ไม่นะ ยูกินะ พอจะทำอะไรสักอย่างได้ไหม ข้าไม่อยากอยู่คนเดียว” หลินทำท่าเหมือนจะร้องไห้
“เออคือว่า พอดีว่านางเป็คนค่อนข้างขี้เหงานะ นางไม่ชอบการอยู่คนเดียว” นิลกาฬบอก
“แต่ว่าบ้านพักที่จัดไว้ให้ก็มีแม่บ้านค่อยรับใช้อยู่ ท่านหลิน ท่านจะไม่เหงาหรอก”
“ไม่เอาๆ ข้าจะอยู่กับนิลกาฬ ถ้าเป็ยังงั้น นิลกาฬพวกเราไปตั้งแค้มป์แบบเดิมก็ได้ข้าไม่อยากจะพักที่นี้แล้ว” หลินเขามาดึงแขนเสื้อของนิลกาฬเหมือนเด็ก
“โฮ้ๆ~ เป็แบบนี้นิเอง น่าสนใจๆ โฮ้ๆ~” เสียงของชายแก่ ดังมาจากทิศไหนก็ไม่รู้
“ใครนะ” นิลกาฬเหงื่อไหลออกมาทันที่ เพราะเขานั้นใช้ััจักรวาลตลอดเวลา แต่ไม่สามารถััได้ถึงบุคคลคนนี้ และนิลกาฬก็หันไปมองทางยูกิทันที ชายแก่คนนั้นเข้ามาใกล้พวกขนาดนี้ั้แ่เมื่อไร และชายแก่คนนั้นยังปล่อยจิตสังหารออกมาอีกด้วย
นิลกาฬรีบพุ่งเข้าไปขวางระหว่างยูกิกับชายแก่ทันที นิลกาฬใช้สสารมืด คลุมไปที่แขนทั้ง 2 ข้างแล้วบีบอัดสสาร เพื่อเพิ่มความแข็งแกร่งแก่แขนของเขา นิลกาฬชกหมัดแยบไปที่ชายแก่ 2 หมัดเพื่อทำให้เกิดช่องว่าง แต่ชายแก่หลบได้ทัน หลังจากเขาได้ผลักยูกิไปทางหลิน
“หลินปกป้องยูกิที” เมื่อเห็นว่าชายแก่ไม่ได้ตามยูกิไป นิลกาฬะเิพลังออกมาทันที เพราะเขารู้ว่าชายแก่คนนี้มีพลังมากกว่าราชันย์หมาป่าทมิฬเสียอีก
ตูม~
นิลกาฬพุ่งออกไปอย่างแรงทำให้พื้นตรงที่เขายืน เป็หลุมทันที
ชายแก่เห็นนิลกาฬพุ่งเข้ามาก็ยิ้มมุมปากทันที
นิลกาฬทั้งเตะและต่อย แต่ก็ไม่โดนชายแก่เลย ชายแก่เห็นช่องว่างเลยเตะไปที่หน้าอกของนิลกาฬแต่เขาก็เอาแขนทั้ง 2 ข้างมากันได้ทัน
ปัง~
นิลกาฬถูกเตะถอยไปกว่า 5 เมตร สสารมืดที่คลุมแขนอยู่ถึงกับแตกหักทันที ‘ดีนะที่คลุมแขนเอาไว้ ถ้าไม่มีมันแขนเราคงหักไปแล้วแน่ๆ’
นิลกาฬเห็นท่าไม่ดีแล้ว เขาเลยคิดว่าจะเอาจริงแล้ว “ศาสตราเท..”
“หยุดเลยนะท่านปู่ทวด ถ้าไม่งั้นข้าจะโกรธจริงๆนะ” ยูกิโมโหเป็อย่างมาก
“โอ๊ะๆ ยูกิ เหลนสาวของปู่ ปู่ก็แค่อยากจะทดสอบเพื่อนของเหลนก็เท่านั้นเอง อย่าโกรธปู่เลยนะเหลนรัก” ปู่ของยูกิหยุดปล่อยจิตสังหารใส่นิลกาฬทันที และเดินเข้าไปหายูกิทันที
นิลกาฬงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ตอนนี้เขาตั้งตัวไม่ทัน แต่ดูจากสถานการณ์คงไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้ว เขาได้ปลดพลังออกทั้งหมดทันที แล้วเดินไปหาหลิน ส่วนหลินนั้นงงหนักยิ่งกว่านิลกาฬเสียอีก ตอนนี้ใบหน้าของนางดูตลกเป็อย่างมาก
“ฮ่าๆ~ ดูหน้าเข้าตอนนี้สิหลิน ตลกมากๆเลย ฮ่าๆ~” เสียงหัวเราะของนิลกาฬทำให้หลินได้สติทันที “นิเ้า เมื่อกี่ยังสู้อย่างเอาเป็เอาตายอยู่เลย ตอนนี้กับมาหัวเราะข้าซะได้ หึ~” หลินงอลแก้มป่อง
“น่าๆ ข้าดูจากสถานการณ์คงจะไม่มีเหตุอะไรร้ายแรงแล้ว” นิลกาฬเดินไปทางปู่ของยูกิแล้วยกมือคำนับ
“ข้าต้องขออภัยเป็สูงที่ได้ล่วงเกินท่านไป ข้าเห็นท่านจู่ๆก็มาปรากฏตัวพร้อมกับปล่อยจิตสังหารออกมา ข้าเลยคิดว่าท่านจะมาทำร้ายพวกข้า เลยไม่ได้ยั้งมือ”
“โฮ้ๆ~ คนหนุ่มสาวสมัยนี้ดีกันจริงๆ ไม่เป็ไรหนุ่มน้อยข้าแค่อยากเห็นฝีมือของเ้าจริงๆ ข้าอยากรู้ว่าเ้ามาสายตาที่ดีจริงๆหรือเปล่า แต่เ้านั้นทำให้ข้าใจริงๆ แรงที่ข้าเตะเ้าไปนั้น ขนาดระดับกษัตริย์ยังจะยืนแทบไม่ไหวเลย แต่เ้ากับไม่เป็อะไรเลย โฮ้ๆ~” ปู่ของยูกิหัวเราะชอบใจ
นิลกาฬคิดว่าปู่ของยูกิ้าทดสอบพลังที่แท้จริงของเขาแน่ๆ
“ยังจะมาหัวเราะอีกท่านปู่ถ้าท่านนิลเป็อะไรไปข้าจะไม่คุยกับท่านอีกเลย”
ยูกิพูดด้วยความโมโห
“โอ้ๆ เหลยรักของปู่อย่าโกรธปู่เลย เอาแบบนี้เป็ไง ปู่จะให้เงื่อนไขพิเศษแก่พวกเขา ให้พวกเขาสามารถพักอยู่ด้วยกันได้ เป็ยังไงบ้างกับข้อเสนอของปู่” ปู่ของยูกิเหงื่อตกทันทีเมื่อเห็นยูกิโกรธใส่เขา
ยูกิยิ้มที่มุมปากทันทีเมื่อได้ยินข้อเสนอปู่ของนาง “ข้าจะยกโทษให้ท่านปู่แค่ครั้งนี้ครั้งเดียว ถ้ามีครั้งที่ 2 อีก ข้าจะไม่คุยกับท่านปู่อีกเลย” ปู่ของยูกิโล่งใจทันที
“อืม ท่านนิล ท่านหลิน นี้คือท่านปู่ทวดของข้า ท่านโกซาเอมอน ท่านเป็ผู้อำนวยการของโรงเรียนแห่งนี้”
“ยินดีที่พบ หนุ่มสาวทั้ง 2 พวกเ้าแต่ละคนชั่งเป็เด็กที่มีความสามารถและพร์จริงๆ ปีนี้โรงเรียนกลางของเราจะได้ยิ่งใหญ่กันแน่ๆ โฮ้ๆ~”
“ยิ่งใหญ?” นิลกาฬสงสัย
“คือว่า โรงเรียนนี้เป็โรงเรียนที่ดีที่สุดของบริเวณนี้ แต่ยังมีโรงเรียนกลางอีก 3 แห่ง ของทวีปไม้ศักสิทธิ์แห่งนี้ ได้แก่ โรงเรียนกลางไม้ศักสิทธิ์ ไม้โบราณ และไม้ยืนต้น โดยทุกปีเราจะจัดงานประลองการต่อสู้ขึ้นมาเพื่อหาว่าโรงเรียนในทวีปไม้ศักสิทธิ์แห่งนี้โรงเรียนกลางแห่งใดจะแข็งแกร่งที่สุด เมื่อหาโรงเรียนที่แข็งแกร่งที่สุดได้แล้ว พวกเขาจะให้โรงเรียนนั้นเป็ตัวแทนไปแข่งกับทวีปต่างๆต่อไป การแข่งนี้นั้นจะเป็การแข่งขันของก็อตโทเปียเขต1 ที่จะให้ตัวแทนของแต่ละทวีปมาแข่งขัน เพื่อรับของราลวัลจากระบบ”
ยูกิพูดอธิบาย
“แล้วปกติโรงเรียนกลางไม้ครามได้ที่เท่าไรในการแข่งขัน” นิลกาฬถาม
“โดยปกติแล้วโรงเรียนกลางไม้ครามของเรา จะได้อันดับที่ 4 เป็แบบนี้มาหลายปีแล้ว” โกซาเอมอนถอนหายใจ
“โชโกะ” โกซาเอมอนเรียก
“เ้าค่ะ นายท่าน” หญิงสาวอายุราวๆ 20 ปี ผิวขาว ไว้ผมทรงหางม้าสีดำ หน้าตาสะสวย แต่ก็ดูเ็า สวมชุดกิโนสีดำลายใยแมงมุมสีขาว
“เ้าไปเตรียมห้องพักที่บ้านไม้พะยูง 2 ห้อง แล้วจัดการเื่บ้านพักของพวกเขาให้เรียบร้อยด้วย” โกซาเอมอนสั่ง
“เ้าค่ะ นายท่าน” โชโกะรีบไปจัดการตามคำสั่งทันที
“เอาละตอนนี้ก็สายมากแล้ว พวกเ้าไปเข้าห้องเรียนได้แล้ว เดียวข้าจะแจ้งอาจารย์ประจำชั้นของพวกเ้าให้เอง” โกซาเอมอนบอก
“ไปกันเถอะ ท่านนิล ท่านหลิน พวกเราไปเข้าชั้นเรียนกัน” ยูกิพูด
“เช่นนั้น ข้าขอตัว” นิลกาฬคำนับให้โกซาเอมอนก่อนเดินตามยูกิไป
“ข้าเองก็ ขอตัวก่อน” หลินก็คำนับให้โกซาเอมอนแล้วรีบวิ่งตามนิลกาฬและยูกิไป
หลังจากที่พวกเขาไปกันหมดแล้ว
“ไซโซ”
“ขอรับนายท่าน”
“เ้าคิดว่ายังไงบ้าง”
“ขนาดท่านเป็ถึงระดับกษัตริย์ขั้นท้ายยังไม่สามารถชนะเขาได้ ตอนที่เขาสู้กับนายท่านดูเหมือนว่าเขายังไม่ได้ใช้พลังที่แท้จริง ไม่ธรรมดาจริงๆ หนุ่มคนนั้น แต่ข้าไม่เข้าใจทำไมถึงอยู่แค่ระดับปุถุชน”
“ฮ่าๆ~ เื่นั้นไม่ต้องไปสนใจ แค่รู้ว่าเขาแข็งแกร่งก็พอแล้ว ที่นี้และโรงเรียนกลางของเราก็จะยิ่งใหญ่ขึ้นมาอีกครั้ง ฮ่าๆ~ ฮ่าๆ~”
“เออ~ นายท่านข้าว่านายท่านโปรดสำรวมสักหน่อยเถอะ ขอรับ”