Chapter 8
ใครรับเธอเป็น้อง?
หลายวันต่อมา
พิมพ์ดาวมาเรียนตามปกติ เจอรินดาเธอก็ร่าเริงดีไม่มีปัญหาให้เพื่อนได้รับรู้ เธอไม่อยากเล่าเื่นี้ให้ใครฟัง
ตอนนี้ทั้งคู่พากะันมาที่โรงอาหารของคณะ พิมพ์ดาวนั่งอยู่ที่โต๊ะคนเดียวเพราะรินดาเดินไปซื้อน้ำ
และแน่นอนว่าเธออยู่ในสายตาของเจมส์ เพื่อนร่วมคลาสเลวๆที่ส่งเธอไปทำงานแบบนั้นโดยที่ไม่เต็มใจ
"ไง"
เจมส์เดินมานั่งตรงข้างพิมพ์ดาวแล้วยิ้มเ้าเล่ห์ทักทาย เขาแอบแปลกใจที่หญิงสาวคนนี้ไม่โวยวายสักนิดที่ส่งไปรับงาน รึว่าจะถูกใจที่ได้ทิปหนักจากแขกวีไอพี นั่นคือสิ่งที่เจมส์คิด
"เจมส์..."
พิมพ์ดาวมองหน้าชายที่นั่งลงตรงข้ามเธอด้วยแววตาไม่พอใจ เธอรู้ แต่ทำอะไรไม่ได้ เพราะแจ้งความรึทำอะไรให้เป็เื่ใหญ่ก็จะมีแต่เธอที่เป็ฝ่ายเสีย ผู้ชายในคืนนั้นก็คือพี่ชายของเธอเอง แถมตัวเธอกำลังจะเป็ดาราด้วย
"ทำไมเธอทำตัวปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น รึว่าติดใจงานที่ฉันเสนอให้?"
เจมส์ถามลองเชิง เผื่อเพื่อนสาวอยากจะทำต่อเขาจะได้ส่งตัวให้เจ๊หวี งานนี้เขาเองก็ได้รับเงินค่านายหน้าไปด้วย
"หยุดการกระทำชั่วๆของนายลงเอาไว้แค่นี้ก่อนที่ฉันจะแจ้งความ"
พิมพ์ดาวพูดเสียงเบาและกดน้ำเสียงลงต่ำ
"หึ แต่ก็ไม่เห็นแจ้งนี่ รึว่าติดใจเพราะทิปหนัก?"
ป้าบบ!
"หุบปากเน่าๆของนายไปซะ!"
รอบนี้พิมพ์ดาวทุบโต๊ะแล้วตวาดเสียงดังลั่น สร้างความสนใจให้นักศึกษารอบข้าง รินดาที่เดินกลับมาพร้อมกับน้ำเปล่าสองขวดถึงกับงง
"หึ โอเค ไว้ฉันจะหาโอกาสมาคุยด้วยใหม่"
เจมส์ได้แต่แสยะยิ้มแล้วเดินจากออกไป รินดาเดินมาที่โต๊ะแล้วทำหน้าสงสัย
"เจมส์มันมาคุยกับแกเื่อะไรอะพิมพ์?"
"เปล่าหรอก รีบกินกันเถอะเดี๋ยวต้องไปเรียนแล้ว เย็นนี้ต้องไปถ่ายซีรี่ส์อีก"
พิมพ์ดาวว่าแบบนั้นพร้อมกับพยายามฝืนยิ้ม วันนี้เป็วันสุดท้ายแล้วที่จะต้องไปถ่ายซีรี่ส์ หลังจากนี้ก็คงรอรับพวกงานพรีเซ็นเตอร์ ั้แ่เกิดเื่คืนนั้นอัศวินพี่ชายของเธอก็ไม่เรียกใช้อะไรอีกเลย
คงไม่อยากเจอหน้า เกลียดขี้หน้าเธอเข้าซะแล้วล่ะมั้ง...
ณ คฤหาสน์อัครวิน
วันนี้อัศวินกลับมาจากทำงานค่อนข้างเร็ว แต่เมื่อกลับมาก็พบว่าพิมพ์ดาวยังไม่กลับทั้งที่ตอนนี้ก็ทุ่มหนึ่งแล้ว
"พิมพ์ดาวไปไหนครับป้าอ่อน?"
อัศวินเอ่ยถามแม่บ้านเก่าแก่ที่อยู่ดูแลมานาน รวมถึงยังเป็คนดูแลพิมพ์ดาวด้วย
"น่าจะตจิดงานนะคะคุณวิน โทรมาบอกป้าว่าจะกลับมืดๆ"
"เหอะๆ เป็สาวเป็แส้หัดทำตัวเหลวไหล กลับบ้านดึกๆดื่นๆ"
อัศวินว่าแบบนั้น ป้าอ่อนได้ยินก็รู้สึกไม่ดี
"หนูพิมพ์คงติดงานจริงๆนั่นแหละค่ะคุณวิน ป้าเลี้ยงมาั้แ่เล็กหนูพิมพ์ดาวแกไม่เคยเหลวไหลนะคะ"
จะว่าเถียงแทนก็ได้ เธอก็รักและเอ็นดูพิมพ์ดาวมากพอๆกับที่รักอัศวิน เธอเลี้ยงและดูแลทั้งคู่มาั้แ่ยังเล็ก
อัศวินไม่อยากต่อความยาวสาวความยืดจึงเดินกลับห้องตัวเองขึ้นไปที่ชั้นสอง ป้าอ่อนมองแผ่นหลังกำยำที่เดินจากไปแล้วได้แต่ลอบถอนหายใจออกมาเบาๆ รู้สึกสงสารและเห็นใจพิมพ์ดาวเหลือเกิน
สถานะจากที่ตอนแรกเป็ลูกคุณหนู จู่ๆพ่อแม่บุญธรรมมาด่วนจากไปเร็ว พี่ชายบุญธรรมขึ้นมาเป็ใหญ่แทนแล้วกดน้องสาวคนนี้ลงให้สถานะเสมือนสาวใช้คนหนึ่ง
เวลาเที่ยงคืน
พิมพ์ดาวกลับมาบ้านค่อนข้างดึกมาก อัศวินยังคงนอนรอไม่ได้หลับ
เขาหลับไม่ลง...
ร่างเล็กเดินย่องขึ้นมาอย่างแ่เบา หวังว่าจะไม่มีใครรู้ว่าเธอถึงบ้านตอนไหน ไม่อยากโดนอัศวินบ่นหูชาอย่างที่เคยเป็
แต่เธอไม่รู้เลยว่ากำลังโดนจับจ้องโดยสายตาคู่หนึ่ง
แอ๊ดดด
เสียงเปิดประตูเบาๆ ร่างเล็กเตรียมย่องและทำอะไรให้เบาที่สุด แต่กลับโดนแรงของชายคนหนึ่งผลักเข้าไปในห้องแล้วปิดประตูล็อคในทันที
"โอ๊ย พะ พี่วิน!"
และคนที่ทำแบบนี้จะเป็ใครไปไม่ได้เลยนอกจากอัศวิน พี่ชายของเธอนั่นเอง
"ไปไหนมา? ทำไมกลับดึก?"
ยังไงพิมพ์ดาวก็ยังเป็น้องสาวของเขา ความเป็ห่วงย่อมมีเป็ธรรมดา
"คะ คือพิมพ์ทำงานค่ะ"
เธอไม่อยากตอบเข้าประเด็นว่าทำงานอะไร
"อ๋อ นี่ไม่เลิกสักทีใช่มั้ยรับงานเนี่ย"
"พี่วินพูดอะไร? มันไม่ใช่งานแบบนั้นนะคะ"
เขากำลังเข้าใจเธอผิดอีกแล้วสินะ
"เลิกทำตัวแบบนี้สักที เธอเป็ลูกสาวของตระกูลอัครวินนะพิมพ์ดาว"
"..."
"ถ้าไม่เลิกเอาตัวเข้าแลกกับเงิน ก็ไปเปลี่ยนนามสกุลซะ"
"พี่วิน!"
อัศวินว่าเธอแรงเกินไปแล้ว มันไม่ใช่ความจริงสักนิด
"อย่ามาเรียกชื่อฉันด้วยน้ำเสียงแบบนั้นยัยเด็กกำพร้า"
"พี่วิน! พิมพ์เป็น้องสาวพี่นะคะ"
พิมพ์ดาวเสียใจเหลือเกินที่เขาคิดกับเธอแบบนั้น
"โทษนะ ใครนับเธอเป็น้อง? ฉันเคยพูดเหรอ?"
7K
