เช้าวันรุ่งขึ้น…
น้ำรีบมาโรงเรียนแต่เช้า เพื่อจะคุยกับส้มเช้งแต่น้ำก็ไม่ได้คำตอบ เพราะว่าส้มเช้งยังคงไม่ได้มาโรงเรียนเหมือนเดิมจนน้ำอดคิดไม่ได้ว่าส้มเช้งอาจทำเป็มาโรงเรียน แต่หายไปที่อื่นหรือไม่ก็ี้เีจะเข้าเรียนแต่น้ำก็รู้ว่าส้มเช้งไม่มีทางทำแบบนั้นแน่นอนเพราะเพื่อนของเธอเป็ เด็กรักเรียนและไม่เคยเถลไถลเื่การมาโรงเรียน เธอจึงคิดว่าหลังเลิกเรียนจะลองไปถามหาส้มเช้งที่บ้านอีกที
หลังจากเลิกเรียน น้ำจึงเดินไปที่บ้านส้มเช้งก่อนและถามหาส้มเช้งกับคุณแม่
“สวัสดีค่ะคุณแม่...คุณแม่คะ่นี้น้ำไม่เห็นส้มเช้งมาโรงเรียนเลยไม่สบายรึเปล่าคะ?”
“เปล่านิ แม่ก็เห็นส้มเช้งปกติดีนะแต่เห็นเมื่อวานโทรมาบอกว่าอาทิตย์นี้ต้องอยู่ซ้อมกิจกรรม เลยขอนอนค้างที่โรงเรียนเมื่อวานส้มเช้งก็กลับมาเอาพวกเสื้อผ้า ยังฝากแม่บอกน้ำเลยนะ”
“จริงเหรอคะ?แต่ก็ไม่เห็นมาเรียนในคาบเรียนเลยนะคะ”
“คงซ้อมหนักมั้งลูกเห็นบอกว่าใกล้งานกีฬาสีแล้วด้วยนิ ไม่มีอะไรหรอก”
“เฮ้อออ รู้แบบนี้ค่อยสบายใจหน่อย งั้นน้ำไม่รบกวนแล้วนะคะสวัสดีค่ะ”
“จ้ะ เดี๋ยวๆน้ำแม่ฝากขนมนี้ไปให้น้ามลด้วย”
“ได้ค่ะ ขอบคุณแทนน้ามลด้วยนะคะ น้ำกลับก่อนนะคะสวัสดีค่ะ”
หลังกลับจากบ้านส้มเช้ง น้ำก็ไม่ลืมที่จะเอาขนมมาให้น้ามลพร้อมกับบอกว่าแม่ของส้มเช้งฝากมาให้ แล้วก็ขอตัวขึ้นไปอาบน้ำ
ที่โต๊ะอาหาร…
“เป็ยังไงจ้ะ อาทิตย์แรกของการไปโรงเรียน?”
“ก็ดีค่ะ”
“มีเพื่อนใหม่เยอะรึยัง”
“ก็มีนะคะ แต่สนิทกะส้มเช้งมากที่สุด เพราะบ้านใกล้กันเวลากลับเลยกลับพร้อมกันน่ะค่ะ และส้มเช้งก็เป็คนพูดเก่ง ชอบชวนคุยนั้นคุยนี่เลยสนิทกันเร็ว”
“ก็ดีนะ มีเพื่อนสนิทอยู่ใกล้ๆเวลามีอะไรจะได้ช่วยเหลือกัน”
“:)”
“น้ามลอิ่มแล้วใช่ไหมคะเดี๋ยวน้ำช่วยเก็บจานนะคะ”
“ไม่เป็ไรเดี๋ยวน้าเก็บเองเห็นบ่นว่าการบ้านเยอะไม่ใช่หรอ ไปทำการบ้านเถอะ”
“งั้น...ก็ได้ค่ะ ขอบคุณค่ะน้ามล”
เมื่อน้ำกลับขึ้นมาที่ห้องเธอก็เริ่มลงมือทำการบ้านทันที เมื่อดูเวลาอีกที นี่เกือบจะเที่ยงคืนแล้วเธอจึงเก็บของเพื่อเตรียมตัวนอน ขณะที่น้ำกำลังเดินไปที่เตียง สายตาของเธอก็เห็นเหมือนมีเงาดำๆอะไรบางอย่างกำลังมองตรงมาที่เธอจากด้านข้างของตัวบ้าน
“ดึกป่านนี้ ใครกันนะ?”
คิดได้อย่างนั้น น้ำจึงแอบไปดูที่มุมหน้าต่าง และเธอก็เห็นว่าเงานั้นมีลักษณะคล้ายเด็กผู้หญิงดูจากการแต่งตัวก็น่าจะมีอายุไล่เลี่ยกับเธอ เงาของเด็กผู้หญิงคนนั้นเดินมุ่งตรงไปยังโรงเรียนและหายเข้าไปด้านใน
“ใครกัน? เข้าไปทำอะไรที่โรงเรียน?”