๑.
ชายหนุ่มมีรูปโฉมงดงามราวกับภาพวาด ทว่าเขากลับซ่อนพิษร้ายใต้หน้านั้น ความโเี้อำมหิตที่เขาทำต่อจากนี้ไป กับหญิงสาวนอนหมดสติ ขยับกายปรือตาปรับรับแสงระหว่าง
ที่นี่ที่ไหนแล้วเรามานอนได้อย่างไร เธอพึมพำกับตัวเอง กายสาวคิดลุกออกจากเตียงใหญ่หนานุ่ม แต่ทว่ามีเสียงทุ้มแข็งกร้าว ตะคอกถาม
“นั่นเธอจะลุกไปไหน... หา!!”
เธอไม่ฟังเสียงวิ่งตรงไปหน้าประตูโดยหารู้ไม่ว่า เปิดไปแล้วต้องเจอกับอะไร เขาจิกผม ผงะหัวตามแรงและความเจ็บที่ไม่อาจฝืน กรกิจเหวี่ยงต้นอ้อล้มกลิ้ง เสื้อไปเกี่ยวขอบโต๊ะขาดวิ่นเผยให้เห็นหน้าท้องขาว เขาเลียปากพึงพอใจเป็อย่างมาก เธอก้มมองจับปกปิดให้พ้นสายตาคนหื่นหิวกระหาย
“แกอย่าเข้ามานะ”
ถอยกรูดหลบเลี่ยงไอ้คนใจชั่วที่ก้าวย่างมาตะปบคว้าแขนเรียวบางปะทะอกหนาที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม อกเธออกเขาเสียดสีกัน ก่อให้เกิดอารมณ์บางอย่างที่ขาดหายไปนานมากแล้ว เขาขยี้จูบบดบี้อย่างบ้าคลั่งสอดแทรกลิ้นเข้าโพรงปาก แหวกหาความหวานในช่องปาก คนตัวเล็กกัดจนเืซิบ
“นางบ้ากัดมาได้ ..."
“ชอบรุนแรงก็ไม่บอก!! เดี๋ยวพี่จัดให้ ...” เขาไม่รั้งรอกระชากชุดราตรีสีชมพูขาดวิ่น ผลักเธอหงายหลังลงบนเตียงหนา
เธอดิ้นรนถดถอยหนีอย่างหวาดหวั่น เหลือบตามองเขาพนมมือไหว้อ้อนวอนขอสุดชีวิต น้ำตาใส ๆ ไหลหยดอย่างน่าเวทนาใจ
“ปล่อย อ้อไปเถอะค่ะ ้าเงินใช่ไหม ได้... บอกมาสิ้าเท่าไหร่ ไม่ต้องกลัวนะว่าฉันจะแจ้งความ”
เขาแค่นเสียงหัวเราะ เยาะหยันอดสมเพชไม่ได้ เขาหมุนตัวไปรอบ ๆ บอกให้เธอรู้ว่าเขาไม่้าเงินสกปรกของครอบครัวเธอ
“แล้วฉัน้าเงิน...พ่อเธอไปทำไม ในเมื่อฉันมีมากกว่าพ่อเธอเป็ร้อยเป็พันเท่า แล้วเื่แจ้งความอะไรนั่นก็เหมือนกัน อย่ามาต่อรองอะไรอีก มามะ... มาให้เอาซะดี ๆ”
ชายหนุ่มขึ้นคร่อมคนตัวเล็กจับมือพาดเหนือศีรษะมือหนาหยาบบีบเคล้นคลึงเคล้นลูบคลำบีบเน้นไปมา จนคนใต้ร่างเจ็บสะท้าน ใจเต้นตึก ๆ
“ปล่อย...จะ เจ็บ อย่า"
“มันไม่ง่ายไปหน่อยเหรอ ...คืนนี้อย่าหวังจะได้นอน” เขาไม่ได้แค่ขู่ ซุกไซ้ตามซอกคอระหงดูดเม้มกัดฝังรอยความเป็เ้าข้าวเ้าของเลื่อนต่ำลงอกอวบอิ่มเลียเม็ดปทุมตั้งชันดูดเม้มถี่ ๆ เขาลดมือเคล้นอกอวบเคล้าคลึงบีบบี้หนักแรง ลิ้นร้อนโลมเลียหน้าท้องน้อยค่อยลงมาที่จุดสงวนแหย่ตวัดลิ้นดูดน้ำคาวสวาท
“จ๊วบ...!!!
เขาจับขาอ้าแยก เลียน่องขาวเนียนเม้มฝังฟันขบให้เป็รอย ต้นอ้อทำอะไรไม่ได้มากไปกว่าร้องไห้
เขาไม่สนว่าคนตัวเล็กร้องไห้นักมากขนาดไหน เขาเอาแท่งร้อนเสียบแทง กรกิจชะงักเล็กน้อย แต่ความกำหนัดที่เพิ่มขึ้นไม่ได้สนว่าร่างบอบบางยังบริสุทธิ์ผุดผ่องไร้ราคีใด ๆ มาก่อน และไม่เคยต้องมือชายหน้าไหนมาก่อน เขากระแทกสะโพกแรงจนเขาต้องร้อง
“ฮ่า...”
“โฮ้ว... ฮุ้ว”
“ตอด... ฮ้า”
"รัดแน่น... โอ๊ว”
ป้าบ!!! เสียงกระทบเนื้อดังทั่วห้อง แอร์เย็น ๆ ยังไม่ช่วยอะไรเลยเหงื่อชโลมกายชายหนุ่มหญิงสาว ร้องไห้จนไม่มีเสียงจะร้องอีกแล้ว เธอไม่มีอารมณ์ร่วมกับเขาแม้สักวินาที กระแทกครั้งสุดท้ายปล่อยน้ำรักขุ่นขาวไหลมาเปียกหน้าขาคนทั้งสอง เขายังไม่หยุดปล้นสวาทจากตัวหญิงสาวจวบจนรุ่งสาง ยังมองภายนอกไม่เห็นชัดเจน ตัวเธอนอนร้องไห้จนตัวโยน
“รำคาญ !!! หยุดร้องคนจะนอน... ฉันตื่นมาอีกครั้งถ้าเธอยังไม่หยุดร้อง!! เจอดีอีกแน่!!...”
เขาหลับไปแล้วแต่ยังคงกอดกายไม่ห่าง ต้นอ้อเอามือคว้าผ้าห่มอุดปากไม่ให้ส่งเสียงออกมารบกวนการนอนของปีศาจร้าย ค่อย ๆ ยกแขนกำยำออกอย่างช้า ๆ กลัวเขาตื่นมาทำร้ายกันอีก
เธอพยายามลุกเพียงก้าวเท้าแตะพื้นล้มคว่ำแทบคลานเข้าห้องน้ำ เปิดน้ำล้างคราบไคลคาวทางช่องรักสงวนเจ็บระบมแทบขาดใจ ออกมาควานหาผ้าเช็ดตัวพันกายหยิบชุดขาดไม่มีชิ้นดีมาสวมใส่พอปกปิดเรือนกาย ขึ้นมานอนข้าง ๆ เขาคนโหดร้าย นอนขดตัวระแวงกลัวเขาตื่น
กรกิจเหวี่ยงขาอันใหญ่ั์พาดลำตัวบางคว้าเข้าไปกอด แตะเพียงนิดเธอเจ็บไปทั้งเนื้อทั้งตัว น้ำตาพานจะไหลขึ้นมา เสียงสะอื้นดังเข้าโสตประสาท จับแก้มช้ำกระชากเงยหน้ามาตามเสียง
“ร้อง... หาอะไร!! เงียบ ไม่หยุดใช่ไหมได้!!” จูบขยี้ปิดปากต้นอ้อไม่ให้ส่งเสียงร้องออกมาให้ได้ยิน เขาถอนจูบ
“เงียบซะที !! ”หญิงสาวถดถอยหนีรังเกียจกลัวเขาในคราเดียว มองเธอิ่ ๆ เหยียดยามทำเหมือนเธอเป็ตัวเองสะอาดบริสุทธิ์ ทั้งที่เสียตัวให้กับเขาไปหมาด ๆ
“รังเกียจกันเข้าไป ต่อจากนี้ไปเธอต้องอยู่กับฉันจนกว่าจะท้อง ได้ยินไหมฮะยายเบื้อ!!! เงียบสิวะมันน่ารำคาญ แล้วนี่อะไร ใส่ชุดขาด ๆ ใส่เข้าไปได้ยังไง อ้อจะให้ฉันเอาอีกสักรอบก็ไม่บอก”
หญิงสาวสะบัดมือถูกหน้าเข้าเต็มแรงจนเป็รอยแดง เขาหันมากัดฟันเป็รอยนูนรั้งกระชากแขน กระโจนทาบทับขยี้จูบอันร้อนเร่าซุกไซ้บีบบี้เคล้นหนักและรุนแรงบีบขย้ำทุกัั มันเอาคนใต้ร่างเ็ปปางตายเธอสลบคาอกแกร่ง
กรกิจปล่อยร่างบางนอนแน่นิ่ง ขยับแก่นกายเข้าออกอย่างบ้าคลั่งไม่สนว่าคนใต้ร่างจะหมดสติแล้ว ความแค้นของเขา เกินคำว่าสงสารอีกต่อไป
ตื่นมาอีกทีก็บ่ายคล้อย กวาดตามองไปรอบ ๆ ไม่เห็นคนใจร้ายนอนกก กอดตัวเองนั่งร้องไห้ปานจะขาดใจ หลบเร้นแสงจากภายนอกซ่อนเร้นในเงามืด ละอายแก่ใจที่ต้องมาเจอเื่ระยำต่ำ ๆ ที่เขาเป็ฝ่ายยัดเหยียดให้โดยที่เธอไม่้า
“แม่จ๋า...ช่วยอ้อด้วยอ้อเจ็บ...” ร้องไห้สะอึกสะอื้นคร่ำครวญรำพันถึงคนที่อยู่ห่างไกล
“นั่นยังไม่ลุกไปอาบน้ำอีกเหรอไง จะนั่งหาพระแสงง้าวเท้าทำอะไรของเธอ!!” เขามองเธอโกรธเกรี้ยวเมื่อต้นอ้อยังไม่ลงจากเตียง เขากระชากเท้าเรียวลากรั้งเดือดดาล ร่างเปลือยเปล่าตกเตียง
992
