ใกล้ได้เวลาทานอาหารเย็น แขกที่ได้รับเชิญต่างก็ทยอยมาถึง ขณะที่ฉินซูเม่ยเดินไปถอดผ้ากันเปื้อน เธอให้ไป๋เจ๋อชิงกับไป๋เจียวเจียวออกไปต้อนรับแขกก่อนที่เธอจะออกมาต้อนรับแขก แต่ยังไม่ทันที่จะได้กล่าวทักทาย เธอก็ได้ยินคำพูดไม่น่าฟังเสียก่อน
“คุณไป๋คงกลัวภรรยาจะขายหน้าก็เลยไปซื้ออาหารจากในเมืองมาสินะ ก็แน่ล่ะ คนบ้านนอกจะทำอาหารดีๆ อย่างนี้ออกมาได้ยังไงกัน” ฉั่วหลิวอิงเดินเข้ามาในบ้าน ตามมาด้วยจูต้าเจียงที่จูงมือจูเสี่ยวหลินและจูจ้านตงเดินตามมาข้างหลัง
“คุณพูดอะไรอย่างนั้น น้องสะใภ้อุตส่าห์เข้าครัวทำอาหารให้พวกเราด้วยตัวเองเลยนะ” จูต้าเจียงบอกภรรยา จากนั้นเขาก็หันไปพูดกับฉินซูเม่ยอย่างเกรงใจ “ผมต้องขอโทษน้องสะใภ้ด้วยนะครับ”
“พี่คงเป็พี่ต้าเจียงใช่ไหมคะ เชิญเข้ามานั่งข้างในก่อนค่ะ จิ้งถิงออกไปซื้อเหล้า อีกเดี๋ยวเขาก็คงจะกลับมาแล้ว” ฉินซูเม่ยยิ้มทักทายจูต้าเจียง โดยที่เธอไม่ได้หันไปสนใจฉั่วหลิวอิง
“นี่เธอ! แขกมาถึงบ้านแล้วทำไมไม่ทักทาย”
ฉั่วหลิวอิงมองฉินซูเม่ยด้วยสายตาดูถูก เธอเป็ลูกสาวของนายตำรวจใหญ่ในปักกิ่ง เธอจึงเย่อหยิ่งและมองภรรยานายทหารที่อาศัยอยู่ในค่ายว่าด้อยกว่าเธอทุกคน ความจริงแล้วเธอไม่อยากย้ายมาอยู่ในถิ่นทุรกันดารแบบนี้ หากไม่เพราะเธอท้องแล้วคนรักสารเลวคนนั้นไม่ยอมรับ เธอคงไม่ต้องมาแต่งงานกับจูต้าเจียง
ส่วนเื่ที่ว่าทำไมเธอถึงไม่ชอบฉินซูเม่ย นอกจากเธอจะรู้มาว่าฉินซูเม่ยเป็เพียงหญิงสาวจากชนบทที่มีฐานะยากจน เธอยังได้ยินซ่งเวินหนี่เล่าเื่ที่ฉินซูเม่ยเคยทำไม่ดีตอนที่อยู่บ้านเกิดให้เธอฟังทุกวัน ฉั่วหลิวอิงจึงไม่ชอบฉินซูเม่ยจนแทบจะเรียกว่าเกลียดอีกฝ่ายทั้งที่พวกเธอยังไม่ได้ทำความรู้จักกันเลยด้วยซ้ำ
ตอนที่จูต้าเจียงบอกกับฉั่วหลิวอิงว่าไป๋จิ๋งถิงเชิญครอบครัวของพวกเขามาทานอาหารเย็น เธอตั้งใจจะปฏิเสธ แต่เธอก็เปลี่ยนใจเพราะอยากมาดูให้เห็นกับตาว่าหญิงสาวแบบใดที่ทำให้ผู้กองไป๋ถึงกับเดินทางกลับบ้านเกิดเพื่อไปแต่งงาน
“นี่! ฉันพูดกับเธออยู่นะ” ฉั่วหลิวอิงพูดขึ้นอย่างโมโห
ฉินซูเม่ยยังคงไม่สนใจ แขกที่ไม่มีมารยาทอย่างนี้ทำไมเธอต้องให้เกียรติ เธอเดินกลับเข้าห้องครัวไปแล้วยกอาหารจานที่เหลือออกมาวางไว้บนโต๊ะ จากนั้นก็กลับไปยุ่งกับงานในครัวอีกรอบ
“พี่หลิวอิง มีอะไรหรือเปล่าคะ ฉันได้ยินเสียงดังไปถึงข้างนอกเลย” ซ่งเวินหนี่เดินเข้ามาบ้านมาก็ยิ้มถาม ก่อนที่เธอจะหันไปเห็นว่าฉินซูเม่ยยังอยู่ในครัวโดยไม่สนใจจะออกมารับแขก “พี่สาวคงเป็ภรรยาที่มาจากชนบทของพี่จิ้งถิงสินะคะ ทำไมพี่ยังไม่ออกมาต้อนรับแขกอีกล่ะ เธอคือพี่หลิวอิง เป็ภรรยาของพี่ต้าเจียง ถ้าพี่สาวไม่รู้จัก ฉันจะแนะนำให้พวกพี่รู้จักกันก่อนดีไหมคะ”
ซ่งเวินหนี่ทำตัวเป็เ้าบ้านเสียเอง ซ่งห้าวหนานที่เดินตามน้องสาวมาก็ทำหน้าไม่พอใจ
“ก่อนที่เธอจะแนะนำใครให้รู้จักกัน ทำไมเธอไม่แนะนำตัวเองให้พี่สะใภ้ได้รู้จักเธอก่อนล่ะ” ซ่งห้าวหนานพูดขึ้น “น้องสะใภ้ ฉันคือพี่ซ่ง ส่วนสุภาพสตรีสองคนนี้คือภรรยาและน้องสาวของฉัน”
“สวัสดีค่ะพี่ซ่ง ฉันชื่อฉินซูเม่ย พี่จะเรียกฉันว่าซูเม่ยก็ได้นะคะ” ฉินซูเม่ยลุกขึ้นไปต้อนรับซ่งห้าวหนาน “พี่เข้ามานั่งรอข้างในก่อนนะคะ อีกเดี๋ยวจิ้งถิงก็คงจะกลับมาแล้ว”
“พอเห็นว่าพี่ซ่งเป็ผู้บังคับบัญชาก็ออกมาต้อนรับเชียวนะ” ฉั่วหลิวอิงยังไม่หายโมโหที่ตัวเองถูกเมิน “ต้าเจียง คุณดูเอาเถอะว่าตัวคุณถูกคนอื่นดูถูกขนาดไหน คุณมองคนเขาเป็เพื่อนเป็ครอบครัว แต่ดูเขาทำกับคุณสิ จะทักทายสักนิดก็ยังไม่มี”
“หลิวอิง ผมว่าถ้าคุณไม่เต็ม คุณจะกลับบ้านก่อนก็ได้นะ ให้ลูกอยู่ทานข้าวกับผมคนเดียวก็ได้” จูต้าเจียงพูดเสียงเข้ม เขาไม่คิดว่าภรรยาจะไม่ไว้หน้าเขาขนาดนี้ ได้รับเชิญให้มาทานข้าวบ้านคนอื่นแท้ๆ แต่กลับมาดูถูกเ้าของบ้านเสียอย่างนั้น
“คุณกล้าไล่ฉันเหรอ” ฉั่วหลิวอิงหันไปคว้ามือลูกชาย “งั้นฉันพาจ้านตงกลับบ้านก่อนก็ได้ คุณกับลูกสาวของคุณก็อยู่ที่นี่ไปก็แล้วกัน”
“เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า” ไป๋จิ้งถิงถือขวดเหล้าเดินเข้ามา เขาไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้เกิดอะไรขึ้น เพราะเขาได้ยินแค่ว่าฉั่วหลิวอิงกำลังจะพาลูกชายกลับบ้าน ไป๋จิ้งถิงคิดว่าฉั่วหลิวอิงกับจูต้าเจียงคงทะเลาะกันเหมือนอย่างเคย
“พี่จิ้งถิงกลับมาแล้วเหรอคะ มาค่ะ...ฉันช่วยถือ” ซ่งเวินหนี่เดินไปคว้าขวดเหล้าในมือไป๋จิ้งถิงก่อนจะทำเป็อธิบาย “ไม่ใช่เื่ใหญ่อะไรหรอกค่ะ พี่หลิวอิงแค่โมโหที่ไม่ได้รับการต้อนรับที่ดีเท่านั้นค่ะ ก็พี่สะใภ้น่ะสิคะ แขกมาถึงบ้านแล้วยังทำเป็เฉยไม่ทักไม่ทาย ถ้าฉันไม่เดินเข้ามาก็ไม่รู้ว่าพี่หลิวอิงจะทำตัวยังไงเหมือนกัน”
ไป๋จิ้งถิงรู้ดีว่าภรรยาของเขาไม่เคยเสียมารยาทกับใครก่อน “มีใครมาหาเื่คุณหรือเปล่า”
“ผู้กองไป๋ คุณพูดแบบนี้หมายความว่ายังไง คุณเป็คนเชิญเราให้มาทานข้าว แต่ภรรยาของคุณกลับไม่มาต้อนรับเรา เท่านั้นไม่พอ...คุณยังมาพูดจาแบบนี้กับเราอีก” ฉั่วหลิวอิงยิ้มเยาะ “คนชนบทไม่ถูกสอนให้รู้วิธีทักทายแขกหรือไง”
“ฉั่วหลิวอิง!” จูต้าเจียงรู้สึกอับอายกับคำพูดของภรรยา เขาเดินไปฉุดแขนภรรยาก่อนที่จะขอตัวกลับ “จิ้งถิง น้องสะใภ้ วันนี้ฉันขอตัวกลับก่อน เอาไว้วันหลังฉันจะมาเลี้ยงข้าวพวกนายอีกทีก็แล้วกัน ไป...หลินหลิน ตงตง เรากลับบ้านกันก่อนนะลูก”
ซ่งเวินหนี่เห็นสถานการณ์ไม่ค่อยดี แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังอยากให้ฉั่วหลิวอิงอยู่ต่อ เธออยากจะดูว่าฉินซูเม่ยจะจัดการกับปัญหาที่จะเกิดขึ้นต่อไปยังไง เพราะนอกจากเื่ที่ชอบดูถูกคนอื่น เื่อาหารก็เป็เื่ที่ฉั่วหลิวอิงมีปัญหามากที่สุดเหมือนกัน แม้แต่พ่อครัวฝีมือดีที่โรงอาหาร ฉั่วหลิวอิงยังวิจารณ์รสชาติอาหารของเขาจนพ่อครัวต้องขอลาออกไปแล้วก็มี “พี่หลิวอิงใจเย็นก่อนค่ะ ก่อนหน้านี้อาจเป็เื่เข้าใจผิดกัน บางทีพี่ซูเม่ยอาจไม่ได้ตั้งใจเมินเฉยต่อพี่ แต่เธอคงไม่รู้ว่าจะทักทายพี่ยังไงมากกว่าค่ะ”
ฉั่วหลิวอิงที่เพิ่งถูกสามีไล่กลับบ้านก็กลัวว่าจะเสียหน้าไปมากกว่านี้ หากเธอต้องกลับบ้านไปก่อนจริง เธอจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน “เห็นแก่เธอหรอกนะเวินหนี่ นี่ล่ะน้า...คนมีการศึกษากับคนไม่มีการศึกษาก็มักจะพูดกันคนละภาษาแบบนี้ จะทำตัวให้เหมาะกับการเป็เ้าของบ้านสักนิดก็ไม่มี”
“เอาล่ะ เอาล่ะ อย่ามัวแต่ทะเลาะกันอยู่เลย ซูเม่ยกับหลิวอิงเพิ่งเจอกันครั้งแรกอาจจะยังไม่รู้จักกันดีเท่าไหร่ก็เลยเข้าใจผิดกันเท่านั้น” ซ่งห้าวหนานถอนหายใจ เขาเป็ผู้าุโที่สุดและยังเป็หัวหน้าของนายทหารหนุ่มทั้งสาม เขาจำเป็ต้องเข้ามาช่วยคลี่คลายสถานการณ์ “ซูเม่ย หลิวอิง สามีของพวกเธอต่างก็เป็สหายร่วมรบที่สามารถตายแทนกันได้ พวกเธอที่เป็ภรรยาก็ทำความรู้จักกันไว้ให้ดี ต่อไปจะได้พึ่งพากันได้ มาเถอะ...อาหารจะเย็นหมดแล้ว”
เมื่อซ่งห้าวหนานออกปาก ทุกคนก็ไม่พูดอะไรอีกและเตรียมที่จะนั่งรับประทานอาหาร
“พี่จิ้งถิงคะ พี่มานั่งตรงนี้สิคะ ปกติแล้วพี่จะนั่งข้างพี่ใหญ่ของฉันตลอดไม่ใช่เหรอ” ซ่งเวินหนี่ตบลงที่เก้าอี้ว่างที่อยู่ข้างตัวเอง
“จิ้งถิง นายมานั่งตรงนี้” ซ่งห้าวหนานหันไปพูดกับน้องสาว “เธอไปนั่งทานข้าวกับเด็กๆ โน่นไป ให้ซูเม่ยมานั่งแทนที่เธอ”
ฉินซูเม่ยแอบขำ พี่ใหญ่ซ่งก็มองน้องสาวตัวเองออกเหมือนกัน
มื้ออาหารจบลงอย่างเป็ที่น่าพอใจ หนุ่มๆ ต่างก็เมากันจนแทบจะเดินกลับบ้านไม่ไหว เด็กๆ ก็ได้ซาลาเปารูปกระต่ายกลับไปกันคนละหลายลูก จะมีก็แต่เจิ้งเหยากับฉั่วหลิวอิงเท่านั้นที่ไม่รู้ว่าจะพูดอะไร ทีแรกพวกเธอตั้งใจว่าจะบ่นเื่อาหารที่จัดมาว่ามันน้อยเกินไปหรือแม้แต่จะติรสชาติอาหาร แต่ใครจะคิดว่านอกจากอาหารที่อยู่บนโต๊ะ ฉินซูเม่ยได้ทำเผื่อไว้ในครัวอีกหลายจาน รสชาติอาหารก็ไม่ต้องพูดถึง พวกเธอไม่เคยกินอาหารที่ปรุงออกมาได้อร่อยขนาดนี้มาก่อน แม้แต่ฉั่วหลิวอิงที่เคยทานอาหารในภัตตาคารที่เมืองหลวงมาก่อน เธอยังรู้สึกว่าอาหารของฉินซูเม่ยทำอร่อยกว่าเป็ไหนๆ
แต่คนที่รู้สึกไม่พอใจที่สุดคงจะหนีไม่พ้นซ่งเวินหนี่ เธอไม่คิดว่าฉินซูเม่ยจะมีฝีมือในการทำอาหารขนาดนี้ เธอนอนไม่หลับได้แต่พลิกตัวไปมาอยู่บนเตียง แต่เธอก็ยิ้มออกมาได้เมื่อนึกถึงเื่หนึ่ง ‘ทำอาหารอร่อยแล้วยังไง เธอมันก็แค่ผู้หญิงบ้านนอกที่อ่านหนังสือไม่ออก พรุ่งนี้เป็วันที่ไป๋เจ๋อชิงกับไป่เจียวเจียวต้องไปฉีดวัคซีนที่โรงพยาบาลในค่าย ผู้ปกครองต้องลงชื่อในเอกสารด้วย ฉันก็อยากจะดูเหมือนกันว่าเธอจะเขียนชื่อตัวเองลงไปได้ยังไง คราวนี้เธอต้องถูกคนในค่ายหัวเราะเยาะแน่ พี่จิ้งถิงนะพี่จิ้งถิง ทำไมพี่ถึงไม่สนใจฉัน ถ้าพี่แต่งงานกับฉัน พี่ก็คงไม่ต้องมาเป็ตัวตลกให้ชาวบ้านนินทาแบบนี้หรอก’
1K
