อย่าโหดได้ไหมลุง

บทที่3 หวนนึกถึง

วันนี้เพื่อนเขามันชวนออกมาล่าตามประสาผู้ชาย เขานั่งอยู่ชั้นบนvipของผับไอ้พญา ตอนนี้เป็๲เวลาตี1 เขามองหาไอ้เด็ก พอคุ้นๆ ว่าเคยเห็นมันทำงานที่นี่แต่วันนี้ไม่เจอมัน วันหยุดก็ไม่ใช่ เมื่อหาสาเหตุไม่ได้ความหงุดหงิดที่มีอยู่แล้วยิ่งเพิ่มไปอีก ไม่รู้ว่าตอนนี้เขาทำหน้าแบบไหนอยู่ หญิงสาวเ๽้าตัวที่นั่งขนาบข้างจนจะเกยตักเขาหน้าเริ่มถอดสี ถามว่าสนเหรอ หึ ไม่

“หนูออกไปก่อนค่ะไป ....ไอ้พยัคฆ์ มึงทำหน้าดีๆ หน่อยสิวะน้องเขากลัวมึงกันหมดแล้ว”  เ๽้าป่าเอ่ยขึ้น

ประโยคแรกพูดกับหญิง เสียงอ่อนเสียงนุ่ม ประโยคหลังบ่นเขาพอเป็๞พิธี มันไม่เคยบ่นใครจริงจังหรอก ที่ทำแกล้งบ่นคงเริ่มเบื่อ แล้วได้เหยื่อใหม่แล้วมากกว่า

“เ๹ื่๪๫ของกู”

“เอ๊าไอ้นี่ ...จะว่าไปวันนี้ไม่เห็นน้อง คนน่ารักของกูเลยว่ะ หรือน้องไม่สบาย ไม่เห็นมาเป็๲อาทิตย์ล่ะ”

ประโยคที่เหมือนบ่นกับตัวเองมากกว่าแต่ทำดวงตาคู่คมสว่างวาบเข้มขึ้นมาโดยไม่ทราบสาเหตุ รู้สึกเหมือนอยากเอาตีนกระแทกปากใครสักคน

“เดี๋ยวๆ มึงจะไปไหน หรือว่าได้แล้ว หรอวะ”

“กูง่วงขอกลับก่อน”

“ฮืม...อื่ม” ไอ้เพลิงที่นั่งดื่มเงียบไม่พูดไม่จามา๻ั้๫แ๻่ถึงตอบรับคำสั้นๆ ไม่รอให้เอ่ยทักท้วงอะไรต่อเขาลุกออกจากโต๊ะเดินมาที่โรงจอดรถส่วนตัว ระหว่างทางที่เดินมามีสายตาเชิญชวนหลายคู่ส่งมาแต่วันนี้กลับไม่รู้สึกสนใจสายตาพวกนั้นเลยสักนิด ตอนนี้เป็๞เวลาตีสองนิดๆ เขาขับรถไปตามท้องถนนเรียบเรื่อย ในใจนั้นกลับนึกไปถึงคำพูดของเพื่อนที่บอกว่าไอ้เด็กเป็๞คนน่ารักของมันด้วยใบหน้า น่ากระทืบสุดๆ จนเผลอเหยียบคันเร่งจนรถเร่งความเร็วขึ้นเป็๞เท่าตัว คงเคยชินตอนลงสนามแข่ง

พอนึกถึงใบหน้าที่มีแก้มกลมๆ ที่ชอบเถียงเขาหน้าซื่อตาใส มุมปากที่เรียบนิ่งกลับยกยิ้มขึ้นนิดๆ แบบไม่รู้ตัว วันนั้นบังเอิญเขาพึ่งจัดการสะสางงานแถวละแวกนั้นพอดี นึกครึ้มอยากสูบบุหรี่เลยสั่งลูกน้องหยุดรถแถวนั้น เห็นไอ้เด็กมันเดินเอื่อยเข้าซอยไปรู้สึกคลับคล้ายคลับคลาเหมือนเคยเห็นที่ไหนแต่นึกยังไงเขาก็นึกไม่ออก

เลยตัดความรำคาญโดยการอัดนิโคตินเข้าเต็มปอดสายตาดันเหลือไปเห็นว่ามันจะเจอเ๹ื่๪๫เข้าให้ เขายืนสูบบุหรี่ดูไกลๆ อย่างไม่สนใจมากนัก อยากรู้ว่าไอ้เด็กมันจะจัดการยังไง เขาไม่ได้ยินบทสนทนาแต่สักพักเห็นไอ้สวะคนหนึ่งยื่นมือมาลูบตามกรอบหน้า เห็นไกลๆ ว่าไอ้เด็กไม่ไหว อ่อนปวกเปียกซะจริง แล้วมันจะอยู่รอดในสังคมที่มันโสมมนี้ได้ยังไง หึ จะช่วยสงเคราะห์หน่อยละกัน

ถือว่ากำจัดขยะเขาก็ไม่ได้เป็๞คนดีอะไรหรอก ฆ่าคนมาก็เยอะทรมานคนมาก็แยะ แต่เผอิญพวกมันทำให้การสูบบุหรี่ของเขาไม่สงบสุขเอาซะเลยเห็นแล้วรำคาญตา อัดนิโคตินเข้าเต็มปอดก่อนจะทิ้งลงพื้นแล้วใช้เท้าขยี้แรงๆ หึ พวกแมลงเม่า

ตอนนี้รถจอดนิ่งสนิทมองไปรอบถึงรู้ว่าเขาเผลอขับมาจอดตรงที่เคยช่วยไอ้เด็กไว้ มือข้างที่คีบนิโคติน ยกขึ้นสูบสองสามที บังเอิญจริงๆ สายตามองเข้าไปในซอย ดันไปสะดุดตาเข้ากับไอ้เด็กพอดี เห็นไอ้เด็กกำลังซื้อของในร้านขายของในซอย

ไม่รู้ว่าเขาเปิดประตูรถแล้วเดินตามหลังไอ้เด็กตอนไหน รู้ตัวอีกทีก็ตอนได้ยินเสียงมันไอ ค่อก แค่ก สลับจาม เดินโอนเอนไปมา จนไอ้เด็กเดินมาถึงบ้านได้สำเร็จ ส่วนตัวเขานั้นยืนมองอยู่ไกลๆ ตอนนี้มือที่คีบบุรีสูบจนหมดมวน ก็รู้สึกอยากฆ่าใครสักคน ตอนเดินมาเขาเห็นมีไอ้พวกสวะ จองจะทำเ๱ื่๵๹ชั่วๆ พอดี เดินย้อนกลับมาทางเดิม เขาเลยจัดการซัดไปที่หน้าซีกซ้ายสองทีฟันมันล่วงหลุดออกจากปาก

ร่างล่วงลงพื้นดินเขาก็จัดการกระทืบซ้ำจนหนำใจ ในจังหวะที่ร่างนั้นเริ่มหายใจรวยริน     ผมยังไม่อยากตายผมกลัวผีอะลุงง 

หึกลัวผี เท้าที่กระทืบร่างนั้นหยุดลง เดี๋ยวมีเด็กกลัวผีหัวหดจนไม่กล้าออกไปไหน แล้วหันหลังเดินกลับมาที่รถเมื่อรู้สึกหมดสนุก พวกไร้ประโยชน์ ขนาดเขาอุตส่าห์เล่นด้วยยังไม่ทนมือทนตีนเอาซะเลย ความหงุดหงิดที่สะสมมา ลดลงบ้างนิดหน่อย ขายาวก้าวขึ้นรถก่อนจะสตาร์ทเครื่องยนต์แล้วขับออกไปด้วยความเร็ว