[ไข่ข้าวเล่าเื่]
รุ่นพี่สันคนเดิม ที่ผมถามแล้วเรียบร้อยว่าชื่อพี่ตูน รุ่นพี่ปีสอง เป็คนดูแลห้องพักที่ผมอยู่ วันแรกของการอยู่หอในมหา’ลัย ผมรีบตื่นั้แ่เช้าอย่างสดใสโดยมีพี่ตูน รุ่นพี่ที่แสนดีปลุก
ใช่ซะที่ไหนล่ะ! พวกผมเหล่าปีหนึ่งถูกรุ่นพี่ว้าก เป่านกหวีดปลุกแม่งั้แ่ ตี 4 ไม่ใช่แค่เป่านกหวีดยังเปิดเสียงรถพยาบาล รถฉุกเฉินปลุกจนแก้วหูแทบแตก ต้องรีบวิ่งลงมารวมตัวกันที่หน้าหอพัก ส่วนพี่ตูนผู้แสนดีคนนั้นน่ะเหรอ
แม่ง หายหัวไปไหนแล้วไม่รู้!
รีบมากจนผมไม่สามารถอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าได้ เมื่อมีการนับเคาดาวน์คนมาช้าจะต้องโดนทำโทษ ผมเลยต้องรีบวิ่งลงมาทั้งชุดนอน ดีหน่อยที่ชุดนอนของผมธรรมดามาก เป็แค่เสื้อยืดแขนเว้าสีขาวกับกางเกงมวยขาสั้นสีแดง
ไม่เหมือนไอ้วินที่ล่อลงมาทั้งชุดนอนหมีพูลน่ารักบาดใจ แล้วก็ชุดนอนโดเรม่อนกับโดเรมี่ของไอ้แฝดโอ้ตเอ็มที่เห็นกี่ทีก็โครตฮา เพราะไอ้เอ็มมันชอบโดเรม่อน แฝดโอ้ตจึงต้องรับบทเป็โดเรม่อนให้มัน นี่ล่ะครับเหตุผลป่วยๆของไอ้แฝดคู่นี้
แล้วตื่นมาทำไมั้แ่ตีสี่หรือครับ คำตอบง่ายมาก ตื่นมาวิ่งออกกำลังกาย คำตอบง่ายๆของพี่ว้ากห่วยๆ แม่งโคตรจี้ด!
ดีนะ ถึงผมจะไม่ใช่นักมวย แต่ก็เคยเป็พี่เลี้ยงฝึกหัดให้กับนักมวยมาก่อน ตามพ่อผมน่ะ ถ้าจะให้เล่าก็ยาวนิดหนึ่งล่ะ คืองี้ พ่อผมเป็ครูมวย อยู่ค่ายมวยของแม่ไอ้วิน ผมเลยได้รับอิทธิพลจากพ่อมาไม่น้อย เื่วิ่งเื่ออกกำลังกายจึงถือว่าสบายมาก
โอเคประวัติส่วนตัวผมจบแค่นี้ ตอนนี้ต้องตั้งใจวิ่งก่อนเพราะเหมือนแถวจะขาด่แล้ว ไอ้แฝดโดเรม่อนวิ่งอยู่ข้างผมแท้ๆ มันหายไปไหนอีกแล้ว
ปึก!
ผมชะลอฝีเท้าเพื่อจะหันหาไอ้แฝด... แต่ทันทีที่ผมวิ่งช้า คนข้างหลังที่วิ่งตามก็ชนผมเต็มๆ ผมเกือบล้ม ยังดีที่เขามือไวคว้าผมทัน ไม่อย่างงั้นผมต้องโดนวิ่งล้มทับ ล้มกันเป็โดมิโน่แน่
“เฮ้ย ขอโทษครับ!”
ผมพูดด้วยความใ เงยหน้ามองคนที่ชนผมเข้าเต็มเปา เขาคือ มาติน ผู้ชายตัวสูง ไอ้หล่อเกาหลีนั่นเอง เขามองมาที่ผมด้วยสายตานิ่งๆ ก่อนจะพูดเสียงเรียบ
“ไม่เป็ไร”
พูดแค่นั้นแล้วก็วิ่งผ่านไป
หอมจัง… กลิ่นหอมสะอาด สดชื่นชะมัด
ผมมองใบหน้าด้านข้างของคนที่วิ่งผ่านผมไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น โอเค... ผมมันแค่เม็ดฝุ่นสินะนิ่งไปหมด นิ่งจนผมรู้สึกเหมือนตัวเองเป็แค่เศษฝุ่นที่เกาะรองเท้าเขา
... ♡…
“ไอ้ไข่ วิ่งช้าทำไม”
“ก็รอพวกมึงสองตัวไงครับ วิ่งๆอยู่หายไปไหน”
“คุยกับท้ายแถวน่ะ แล้วนั่นใครที่วิ่งผ่านมึงไป เห๋ นั่นไอ้ติณห์ไม่ใช่เหรอ ที่แลกห้องกับไอ้เอ็ม”
“หืม ไข่ข้าวปล่อยให้คนอื่นแซงได้ไง ไข่ข้าวเป็นักกรีฑาลมกรดของจังหวัดเลยนะ ให้เขาแซงแบบนี้ เขาก็ต้องเป็จ้าวลมกรดแล้วสิ ถึงเขาจะเป็ผู้มีพระคุณยอมแลกห้อง ไข่ข้าวก็ยอมไม่ได้นะ รีบวิ่งแซงเอาคืนเร็วเข้า ไข่ข้าวสู้ๆ!”
เสียงแฝดเอ็มดังลั่น จนคนวิ่งนำเหลือบหางตามามอง
“เร็วไอ้ไข่ มันเสียจังหวะแล้ว รีบวิ่งแซงชิง ตำแหน่งคืนมา!”
แฝดโอ๊ต เชียร์เสียงดังอย่างตื่นเต้นราวกับอยู่ข้างสนามแข่ง คู่นี้มันคิดจะกวนตีนผมแต่เช้าหรือไง ตื่นมาก็ชงเลยไม่ดูเวล่ำเวลา
“เร็วสิ ไข่ข้าว อย่ายอมแพ้ง่ายๆสิ เห็นไหม เขาหันมายิ้มเยาะไข่ข้าวอยู่นะ”
“กูจะบ้าตาย! ไม่วิ่งกับพวกมึงแล้ว เชี่ยนี่พวกมึง เช้ามากูก็อยากกินไข่ลวก โอวัลติน ขนมปัง ไม่ใช่มาหาตีนให้กูกินแต่เช้า”
ผมหมั่นไส้เลยเร่งฝีเท้าอีกนิดเพื่อหนีไอ้ตัวป่วนทั้งสองคน ไม่ได้คิดจะวิ่งแข่งชิงตำแหน่งกับมาตินเลยสักนิด แต่เหมือนมันจะผ่อนฝีเท้าลง ผมเลยวิ่งขึ้นนำกลับมาอยู่ในตำแหน่งเดิม
“ได้ตำแหน่งคืนแล้วนะ”
เสียงนิ่งแซวเบาๆ จนผมต้องเหลือบมองสีหน้า เห็นมันยกมุมปากขึ้นขึ้นนิดหนึ่งเหมือนหยอกล้อ ผมเลยผ่อนลมหายใจยาว
“ไม่ต้องไปถือสาไอ้ตัวชงนั่นหรอก ตื่นเมื่อไหร่พวกมันก็ช่วยกันป่วนโลกเมื่อนั้น ไอ้แฝดนรกคู่นั้นน่ะ”
“ดูสนิทกันดี”
“ก็เป็เพื่อนกันั้แ่อนุบาล เป็คนบ้านเดียวกัน”
“พวกนายมาจากไหนล่ะ”
“เด็กนอกอ่ะ รู้จักป่าว” ผมพูดขำๆ
“เด็กนอก… ประเทศไหนล่ะ?”
“นอกเมืองหลวงต่างหาก ฮ่าๆ”
ผมหัวเราะเสียงใสที่ทำให้คนงงได้ เด็ก ตจว. ไม่รวยเงินแต่รวยมุกนะจะบอกให้ ฮ่าๆ
... ♡…
ขณะวิ่งกันต่อไปในระยะทางไม่สิ้นสุด ผมเลยได้ทำความรู้จักเพื่อนใหม่ที่วิ่งข้างๆไปด้วย มาติน ไอ้หนุ่มหล่อเกาหลีนี่ล่ะ มันชื่อเล่นว่าติณห์ครับ คณะเดียวกัน แต่คนละภาค ผมโยธา ส่วนไอ้คุณตินณ์อยู่ภาคอุตสาหกรรม
“พูดกูมึงได้ตามสบายนะ กูไม่ถือ เพราะกูมันคนบ้านๆ”
“ตามสบายนายเถอะ ฉันไม่ถือ แต่ฉันจะใช้กูมึงกับคนที่อยู่ระดับต่ำกว่าเท่านั้น นายแค่เตี้ยกว่า ไม่ใช่ต่ำกว่า”
“เชี่ยไอ้ติณห์ กวนตรีนเก่งเหมือนกันมึง”
ผมเห็นไอ้คุณติณห์ยกมุมปากสูงขึ้นอีกหน่อย เลยบึนปากใส่อย่างหมั่นไส้ แล้ววิ่งต่อไปเงียบๆเพื่อออมแรง ไม่รู้ว่าไอ้รุ่นพี่จอมบ้าพลัง มันจะพาพวกผมวิ่งไปถึงไหน
ผมมองตรงไปข้างหน้า เห็นไอ้วินมีมุมปากเขียวช้ำ แต่แววตาของมันมีความสุขมาก จึงมองคนข้างๆที่มันวิ่งด้วย เมื่อเห็นใบหน้าชัดเจน ผมก็โล่งใจผ่อนลมหายใจยาว
ในที่สุดไอ้วินก็ได้เจอหัวใจของมันแล้ว แต่มันจะเอาคืนมาได้หรือเปล่า เื่นี้คงต้องตามลุ้นกันต่อล่ะครับ
... ♡…
♡คุยกันจ้า ! ♡
ตื่นตีสี่วิ่งรวมกลุ่ม วิ่งไปสู่ชีวิตใหม่ในรั้วมหา’ ลัย! แต่ดูเหมือน ‘วิ่ง’ ในเื่นี้ ไข่ข้าวของเราไม่วิ่งหนีปัญหา แต่กำลังเผชิญหน้ากับความป่วนในแบบของเขาอย่างสุดใจ
ตอนต่อไป ไข่ข้าวต้องปวดหัวหนักเมื่อกิจกรรมรับน้องยังไม่จบ แถมเจอไอ้หอยตัวแสบพูดจาชวนหัวเสียไม่หยุด แต่ในความวุ่นนี้ยังมีติณห์ที่คอยอยู่ข้างๆ แบบนิ่งๆ ให้ใจอุ่นจนแปลกใจ!
อย่าลืมกดติดตาม กดหัวใจ และเก็บเข้าชั้นหนังสือไว้นะคะ เจอกันตอนหน้านะคะ!
... ♡…
2K
