เพลิงแค้นสีน้ำผึ้ง

        “นั้นแหละค่ะ  ที่ฉันเห็นว่าคุณแปลก  เพราะคนที่ทำงานระดับสูงส่วนใหญ่เขาไม่คิดอย่างคุณ”

        “แล้วคุณคิดยังไงกับคนแปลกๆคนนี้ละครับ”

        “อะไรนะคะ”

        หญิงสาวแกล้งขมวดคิ้วแล้วย้อนถามทั้งที่ได้ยินคำถามของเขาเต็มสองหู  และท่าทางที่จ้องตาเขม็งของเธอก็ทำเอาชายหนุ่มรู้สึกเขิน นี่เขาใจเร็วเกินไปหรือเปล่า

        “เอ่อ ปละเปล่าครับ มันคงเร็วเกินไปที่ผมจะถามคุณอย่างนั้น  เอาไว้ผมค่อยถามคุณวันหลังดีกว่า”

        ชายหนุ่มรีบปฏิเสธเพราะกลัวว่าเธอจะโกรธ แต่หญิงสาวกลับซ่อนรอยยิ้มสาสมใจเอาไว้ในหน้า นี่เหยื่อกำลังจะติดเบ็ดของเธอแล้วใช่ไหม  เร็วดีจัง

        “งั้นวันนี้ฉันคงต้องขอตัวก่อนนะคะ”

        หญิงสาวกล่าวพร้อมกับวางช้อนแล้วยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม

        “อ้าว  แล้วนั้นคุณอิ่มแล้วหรือครับ  จะรับอะไรเพิ่มไหม  ผมจะสั่งให้”

        ชายหนุ่มกล่าวอย่างกระตือรือร้นเมื่อมองดูจานอาหารที่ว่างเปล่าของเธอ

        “ขอบคุณค่ะ  แต่ไม่ดีกว่า  ฉันอิ่มแล้วจริงๆ ขอตัวก่อนนะค่ะ”

        กล่าวแล้วหญิงสาวก็ทำท่าว่าจะลุกขึ้น

        “เอ่อ  เดี๋ยวก่อนครับ”

        ชายหนุ่มรีบท้วงเอาไว้

        “คะ”

        หญิงสาวเลิกคิ้วเรียวสวยขึ้นอย่างฉงน

        “เอ่อ...”

        เอาหละสิ ทยาวัตร์จะทำอย่างไรดีล่ะ  เมื่อคิดจะเหนี่ยวรั้งให้เธออยู่คุยด้วยนานกว่านี้  แต่กลับนึกหาข้ออ้างไม่ทัน  ขืนบอกออกไปตามตรงคงไม่เข้าท่าแน่

        “ว่าไงค่ะ”

        เมื่อเขายังทำท่าอ้ำอึ้ง  เธอจึงถามซ้ำ

        “คือ...คุณชื่ออะไรครับ”

        ว้า...ชายหนุ่มแอบอุทานอย่างนั้นอยู่ในใจด้วยความรู้สึกผิดหวังเมื่อคิดหาทางเหนี่ยวรั้งเธอได้แค่นี้ มันเป็๲คำถามที่มีคำตอบเพียงสั้นๆ ที่คงจะรั้งเธอเอาไว้ได้ไม่กี่วินาทีเท่านั้นเอง

        “ฉันชื่อ  อภิรตาค่ะ”

        ตอบแล้วเธอก็ลุกเดินจากไป  นั้นไงล่ะ  มันผิดจากที่เขาคาดไว้ซะที่ไหน

        “เฮ้อ...”

        ชายหนุ่มนั่งถอนใจด้วยความเซ็งตัวเองอยู่คนเดียว  จีบผู้หญิงไม่เป็๲เอาจริงๆเลยนะเรา

        ๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐

        “คุณทยาวัตร์คะ  มีแขกมารอพบค่ะ”

        เลขาสาวหน้าห้องบอกกับชายหนุ่ม  เมื่อเขากลับขึ้นมาจากการรับประทานอาหารกลางวัน

        “ใครเหรอ”

         เขาถามอย่างแปลกใจ  เขาพึ่งมาทำงานที่นี่เป็๞วันแรกและก็ไม่ได้นัดใครไว้ แล้วใครล่ะ  คือแขกที่มารอพบเขา

        “คุณอัญชนะค่ะ  ดิฉันให้เข้าไปรออยู่ในห้อง”

        ชายหนุ่มพยักหน้ารับรู้อย่างเข้าใจ  อัญชนะคือเพื่อนสนิทของเขาสมัยที่เรียนอยู่มหาวิทยาลัยและก็เป็๞เพื่อนกับตนุวัฒน์ด้วย ระหว่างที่เขาเรียนและทำงานอยู่ต่างประเทศก็ได้โทรศัพท์ติดต่อพูดคุยกันอยู่เป็๞ระยะ แต่ที่เขานึกไม่ถึงก็คืออัญชนะรู้ได้อย่างไรว่าเขามาทำงานที่นี่  ก็เขายังไม่ได้บอกเลยว่าเขากลับมาเมืองไทยแล้ว

        และเมื่อเขาเปิดประตูห้องทำงานเข้าไป  อัญชนะที่นั่งอยู่ก็รีบลุกขึ้นแล้วปรี่เข้ามาหา  มาจับไหล่จับแขนเขาเขย่าด้วยความดีใจ

        “โอ้โฮ  ไอ้เพื่อน  หล่อขึ้นนี่หว่า  แล้วนี่นึกยังไงถึงได้กลับมาเมืองไทยได้”