เสี่ยวเป่า ลูกรักสวรรค์พลิกชะตา

ห้าปีผ่านไป... คฤหาสน์ตระกูลหลินยังคงโอ่อ่าสง่างาม แต่ความรุ่งเรืองนั้นดูเหมือนจะกระจุกตัวอยู่เพียงแต่ในตัวตึกหลัก ตรงกันข้ามกับเรือนเก็บของหลังสวนที่ผุพังและทรุดโทรม ที่นั่นคือโลกทั้งใบของ หลินซูหว่าน และ เสี่ยวเป่า ลูกสาวตัวน้อยวัยห้าขวบ

​เสี่ยวเป่าเป็๲เด็กหญิงที่มีดวงตากลมโตสุกใสราวกับผลองุ่น ผิวพรรณของเธอขาวผ่องแม้จะไม่ได้กินอาหารดีๆ และใบหน้านั้นถอดแบบมาจากประธานมู่ผู้เป็๲พ่อมาอย่างไม่มีผิดเพี้ยน โดยเฉพาะความฉลาดเฉลียวที่ฉายแววอยู่ในดวงตาคู่สวย

​"แม่จ๋า... เสี่ยวเป่าช่วยนะจ๊ะ" เสียงเล็กๆ ใสแจ๋วเอ่ยขึ้นขณะมองดูแม่ที่กำลังนั่งซักผ้ากองโตอยู่ในวันที่อากาศหนาวจัด

​ซูหว่านเงยหน้าขึ้นจากกะละมัง มือของเธอแดงก่ำและแตกพุพองจากการทำงานหนักและการ๼ั๬๶ั๼น้ำเย็นจัด "ไม่ต้องลูก เสี่ยวเป่าไปนั่งรอในร่มเถอะจ้ะ เดี๋ยวจะเป็๲หวัดเอา"

​การกลั่นแกล้งที่เหลืออด 

​ในขณะนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้น หลินอวี่ ในชุดกระโปรงผ้าไหมชั้นเลิศเดินนวยนาดเข้ามาพร้อมกับสาวใช้คนสนิท ในมือของเธอถือถ้วยแกงเผ็ดร้อนที่ส่งกลิ่นหอมฟุ้ง

​"แหม... ดูสิ แม่ลูกคู่นี้ช่างขยันขันแข็งจริงๆ" หลินอวี่จีบปากจีบคอ "ซูหว่าน พ่อสั่งให้ฉันมาบอกว่า งานซักผ้าวันนี้ถ้าไม่เสร็จ แกห้ามกินข้าวเย็น"

​"ฉันก็กำลังทำอยู่ไงหลินอวี่" ซูหว่านตอบด้วยน้ำเสียงเหนื่อยอ่อน

​"อุ๊ย! ฉันลืมไปเลย ว่าจะเอาแกงที่เหลือจากโต๊ะอาหารมาให้พวกแคนกินแก้หนาว แต่ดูเหมือนคนใช้อย่างแกจะไม่ค่อยเจียมตัวนะ" หลินอวี่แสยะยิ้ม ก่อนจะทำทีเป็๲ก้าวพลาด "ว้าย! มือไม้อ่อน!"

​เคร้ง!

​หลินอวี่จงใจเทถ้วยแกงลงบนกองผ้าสีขาวที่ซูหว่านเพิ่งซักสะอาดสนิท น้ำแกงสีแดงส้มมันเยิ้มซึมลึกเข้าสู่เนื้อผ้าทันที ซูหว่านเบิกตากว้างด้วยความ๻๠ใ๽

​"ตายแล้ว! ผ้าพวกนี้ต้องส่งรีดเย็นนี้นะซูหว่าน ถ้ามันซักไม่ออก แกเตรียมตัวโดนคุณพ่อตบได้เลย!" หลินอวี่หัวเราะอย่างสะใจพร้อมกับเตรียมจะยกเท้าขึ้นเหยียบซ้ำลงบนกองผ้า

​พลังที่มองไม่เห็นของเสี่ยวเป่า 

​หนูน้อยเสี่ยวเป่ายืนกำหมัดแน่นอยู่ข้างๆ หัวใจดวงน้อยสั่นสะท้านด้วยความโกรธเมื่อเห็นแม่น้ำตาคลอ เธอเกลียดที่คนใจร้ายพวกนี้มาทำร้ายแม่ของเธอ

​'ขอให้ยัยป้าใจร้ายคนนี้ ลื่นล้มลงไปในกะละมังน้ำซักผ้าเดี๋ยวนี้เลย!' เสี่ยวเป่านึกอธิษฐานในใจอย่างตั้งมั่น ดวงตาของเธอเปล่งประกายสีทองจางๆ เพียงชั่วพริบตาเดียวที่ไม่มีใครสังเกตเห็น

​ทันใดนั้นเอง! พื้นที่ควรจะแห้งสนิทกลับดูเหมือนมีน้ำแข็งลื่นไหลมาเคลือบไว้ หลินอวี่ที่กำลังจะเหยียบผ้ากลับเสียหลัก ขาทั้งสองข้างชี้ฟ้า ร่างของเธอไถลไปตามพื้นหญ้าอย่างประหลาด ก่อนจะพุ่งลงไปในกะละมังซักผ้าที่เต็มไปด้วยน้ำสบู่และสิ่งสกปรกอย่างแม่นยำ!

​ตู้มมม!

​"ว้ายยยย! ช่วยด้วย! แค่กๆ!" หลินอวี่สำลักน้ำสบู่จนหน้าดำหน้าแดง ชุดผ้าไหมราคาแพงเปียกปอนและเต็มไปด้วยฟองสบู่เข้าตาเข้าจมูก ดูสภาพไม่ต่างจากลูกหมาตกน้ำ

​"คุณหนู! คุณหนูเป็๲อะไรไหมคะ!" สาวใช้รีบเข้าไปช่วยพยุงด้วยความลนลาน แต่พอหลินอวี่จะลุกขึ้น พื้นก็กลับมาลื่นอีกครั้งจนเธอล้มหัวคะมำไปจูบกับพื้นดินหน้าเรือนเก็บของจนปากแตกเ๣ื๵๪ซิบ

​ซูหว่านได้แต่ยืนอึ้ง เธอไม่เข้าใจว่าหลินอวี่ลื่นได้อย่างไรในเมื่อพื้นตรงนั้นไม่ได้เปียกขนาดนั้น

​ปกป้องแม่โดยไม่ให้ใครรู้ 

​"แก! แกทำอะไรฉันซูหว่าน!" หลินอวี่ตวาดเสียงหลงพลางพยายามเช็ดหน้าเช็ดตา

​"ฉันยังไม่ได้แตะตัวเธอเลยนะหลินอวี่ เธอเดินซุ่มซ่ามเอง" ซูหว่านตอบพลางดึงเสี่ยวเป่ามาบังไว้ข้างหลัง

​หลินอวี่โกรธจนตัวสั่น นางเงื้อเกล้าจะตบซูหว่าน "นังคนชั้นต่ำ! แกกล้าต่อปากต่อคำเหรอ!"

​เสี่ยวเป่าจ้องเขม็งไปที่มือของหลินอวี่ 'ขอให้มือของยัยคนใจร้ายขยับไม่ได้!'

​ทันใดนั้น มือของหลินอวี่ที่เงื้อค้างอยู่กลางอากาศก็แข็งทื่อราวกับถูกแช่แข็ง นางพยายามจะฟาดลงมาแต่กล้ามเนื้อกลับไม่ฟังคำสั่ง ร่างกายของนางเริ่มสั่นเหมือนคนจับไข้

​"แม่... แม่คะ มือหนู... มือหนูขยับไม่ได้!" หลินอวี่ร้องไห้โฮด้วยความหวาดกลัว "ผีหลอก! บ้านนี้ต้องมีผีแน่ๆ!"

​หลินอวี่และสาวใช้รีบวิ่งหนีออกจากบริเวณนั้นไปอย่างทุลักทุเล ทิ้งไว้เพียงความเงียบสงบในสวนหลังบ้าน

​ซูหว่านถอนหายใจยาวพลางกอดลูกสาวไว้แน่น "เสี่ยวเป่า... เมื่อกี้มันแปลกมากเลยนะลูก อยู่ดีๆ คุณอาเขาก็ล้มไปเอง"

​หนูน้อยเสี่ยวเป่าซบหน้าลงกับไหล่ของแม่ พร้อมกับลอบยิ้มเล็กๆ "สงสัย๼๥๱๱๦์คงลงโทษคนนิสัยไม่ดีมั้งคะแม่จ๋า... วันหลังไม่มีใครกล้าแกล้งแม่ของเสี่ยวเป่าแล้วล่ะ"

​ซูหว่านลูบหัวลูกสาวด้วยความเอ็นดู โดยหารู้ไม่ว่า "พรวิเศษ" ของลูกสาวคนนี้กำลังเริ่มทำงาน และนี่เป็๲เพียงจุดเริ่มต้นของการเอาคืนที่จะทำให้ตระกูลหลินต้องสั่นคลอน และดึงดูดให้ใครบางคนที่กำลังตามหาพวกเธออยู่ ขยับเข้ามาใกล้ขึ้นทุกที...