เทพกระต่ายเกิดใหม่ในร่างภรรยาเกอผู้พันยุค 70s

        หลังจากจับจ่ายซื้อของเสร็จแล้วยังพอมีเวลาอยู่บ้างสามีมนุษย์พอพาภรรยาเทพกระต่ายไปกินข้าวที่ร้านอาหารสวัสดิการข้าง ๆในตอนที่เดินเข้าไปกลิ่นหอมอบอวลของอาหารทำเอาท้องไส้ของทู่สือเยว่ร้องดีใจเลยทีเดียว

        ดวงตาสดใสกวาดมองไปรอบ ๆ ผู้คนในชุดสุภาพกำลังนั่งก้มหน้าก้มตากินอาหารกันโดยเร่งรีบ

        “มนุษย์พวกนี้รีบกันจังเลยนะ”เสียงนุ่มเอ่ยขึ้นแ๶่๥เบา ทว่าคนหูดีอย่างฉางฉินมีหรือจะไม่ได้ยินหัวคิ้วคมขมวดเข้าหากัน ดวงตาหลุบมองคนพูดแวบหนึ่ง

        มนุษย์?

        แต่เขาก็ปล่อยไปเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ได้มีท่าทีผิดแปลกต่างออกไปยังคงมองไปรอบ ๆ อย่างตื่นเต้น ทู่สือเยว่เป็๲เกอหนุ่มจากชนบทมารดาของอีกฝ่ายเป็๲เพื่อนกับมารดาของเขาทว่าด้วยเหตุจำเป็๲ในอดีตบางอย่างจึงต้องตบแต่งออกไปไกลถึงชนบทอันแร้นแค้น

        ชีวิตที่นั่นก็ไม่ได้ดีเท่าไรถูกกดขี่ข่มเหงจนอับจนหนทาง ทางเลือกเดียวก่อนจะสิ้นลมคือการขอร้องให้มารดาของเขาช่วยลูกชายคนเดียวของนาง

        คุณนายฉางก็ไม่รู้ว่าคิดอะไรจึงรับปากช่วยออกไปโดยให้แต่งงานกับเขา

        “เลือกได้หรือยังครับ”ชายหนุ่มถามขึ้นเมื่อคนตัวเล็กกว่าเดินวนครบหมดทุกร้านแล้ว

        “ผมไม่รู้ว่าร้านไหนอร่อยครับ”ดวงหน้าหวานหันกลับมาเอ่ยตอบเสียงอุบไม่อยากกล่าวเสียงดังไปให้บรรดาพ่อค้าแม่ค้าปาตะหลิวใส่

        ฉางฉินจนปัญญาเพราะตัวเขานั้นลิ้นจระเข้อร่อยไม่อร่อยขอแค่กินได้และไม่เป็๞พิษก็พอแล้ว

        “ชอบอะไรเป็๲พิเศษครับ”

        “ชอบของอร่อย!” ยามพูดคำนั้นดวงตากลมเปล่งประกายเจิดจ้า หากแต่คนฟังคล้ายพบโจทย์ยาก

        “อย่างนั้นลองข้าวหน้าเป็ดพะโล้ดีไหมครับ”ฉางฉินพยายามเลือกอาหารที่คาดว่าน่าจะอร่อยที่สุดในแคนทีนนี้มา

        เกอหนุ่มพยักหน้าพร้อมแย้มยิ้มกว้าง “ครับร้านอยู่ตรงไหนเหรอครับ” ใบหน้างามชะเง้อหา

        “ตรงนั้นครับ” ฉางฉินชี้มือไปทางซ้ายก่อนจะถูกลากตัวไปโดยเ๽้าของร่างแบบบาง

        “เอาข้าวหน้าเป็ดพะโล้สองที่ครับ”นายทหารหนุ่มเอ่ยสั่งเมนูออกไปเสียงเคร่งขรึมตามฉบับนายทหาร

        “ได้ค่ะผู้พัน”แม่ค้าร้านข้าวตอบรับแล้วรีบเร่งมือทำให้ ฉางฉินให้ภรรยาไปหาโต๊ะนั่งก่อนขณะที่ตัวเองนั้นยืนรออาหารตามคิว

        เมื่อได้ข้าวและซุปร้อน ๆ มาแล้วผู้พันหนุ่มก็ถือถาดเดินไปยังโต๊ะที่ภรรยาเกอนั่งรออยู่

        “โอ้!”เทพกระต่ายหนุ่มตาโตยิ้มออกมาด้วยความดีใจเพราะที่ผ่านมานั้นเขารับประทานแต่ไข่เจียว ข้าวต้ม ซุปง่ายๆ ตามแต่วัตถุดิบจะอำนวย วันนี้ได้กินอาหารอื่นแล้ว น้ำตาแทบหลั่งออกมา

        “ระวังร้อนนะครับ”คนเป็๞สามีเอ่ยเตือนเมื่อเห็นว่าภรรยากำลังจะอ้าปากรับประทานโดยที่ยังไม่ได้เป่าลมไล่ความร้อนปากก็มีแค่นั้นคงบอบบางมาก ถ้าเกิดอาหารร้อน ๆ ลวกเอาคงเจ็บแย่

        คนถูกเตือนยิ้มให้ก่อนจะห่อปากเป่าอาหารเบาๆ แล้วรับประทานอย่างสุภาพ

        “อร่อยครับ” กลืนอาหารคำแรกเสร็จก็เอ่ยชมให้คนเลือกร้านมันอร่อยจริง ๆ เนื้อเป็ดนุ่มลิ้น ข้าวไม่แฉะ และหอมกลิ่นเครื่องเทศอยู่ในเพดานปาก

        “ครับ ถ้าชอบไว้ผมจะพามาอีก”

        “ขอบคุณครับสามี”

        ฉางฉินเงยหน้าจากจานข้าวขึ้นมองหน้าภรรยาเกอ“ได้โปรด เมื่ออยู่นอกบ้าน รบกวนคุณเรียกผมว่าพี่ฉินหรือฉางฉินแทนสามีนะครับ”

        ใบหน้าหวานละมุนเอียงคอเล็กน้อย “ทำไมล่ะครับ”

        “แฮ่ม!”มือหนายกกำปั้นปิดปากกระแอมไปเบา ๆเสตาไปด้านข้างเล็กน้อยก่อนกลับไปมองหน้าคนช่างสงสัย “มันค่อนข้างอ่อนไหวเล็กน้อยน่ะครับ”

        “อ้อ!เขินนี่เอง” เ๯้าตัวบางยิ้มจนเห็นฟันแทบครบทุกซี่

        ฉางฉินหลุบตาลงแล้วรับประทานอาหารของตัวเองต่ออย่างเงียบๆ ...ความจริง บางครั้งไม่พูดออกมาจะดีกว่า

        ฮี่ฮี่เทพกระต่ายบางองค์หัวเราะร่าเริงอยู่ในใจ แก้มอิ่มเคี้ยวข้าวตุ่ย ๆบ้างลอบมองสามีหมาด ๆ ด้วยอารมณ์ถูกอกถูกใจมีความสุขเสียยิ่งกว่าสิ่งที่มนุษย์เรียกกันว่าถูกหวยเสียอีก

        หลังจากนั้นพวกเขาก็กลับบ้านพักด้วยกันในวันพรุ่งนี้เป็๞วันหยุดของฉางฉิน ตามธรรมเนียมแล้วเขาต้องพาภรรยาไปไหว้บิดามารดาและหลังจากนี้สามวันก็ต้องพากลับบ้านเดิมทว่าทู่สือเยว่นั้นมารดาล้มหายตายจากไปแล้วจึงเพียงกราบไหว้รูปถ่ายของหล่อนเพียงเท่านั้น

        ส่วนบ้านเก่าฝั่งบิดานั้นคงไม่ต้องแม้จะยึดหลักกตัญญูเป็๲หลักทว่าบางครั้งก็มีข้อยกเว้นกันได้ในเ๱ื่๵๹นี้ผู้หลักผู้ใหญ่ในกองทัพรัฐบาลรับทราบและอนุญาตแล้วพวกเขาจึงไม่จำเป็๲ต้องกลัวข้อครหาใด ๆ อันเนื่องมาจากครอบครัวเดิมของเกอหนุ่ม

        กลับมาถึงบ้านในตอนบ่ายแก่ ๆเทพกระต่ายหนุ่มช่วยสามีขนของที่ซื้อมาเข้าไปเก็บไว้ในบ้าน ร่างเล็ก ๆโยกหัวอย่างอารมณ์ดีขณะที่มือก็หยิบจับข้าวของต่าง ๆ จัดวางไว้อย่างเป็๞ระเบียบ

        ยิ่งได้หยิบถุงลูกอมออกมาเทพบางองค์ก็ยิ่งอารมณ์ดีมากยิ่งขึ้นไปอีก มือเรียวฉีกถุงพลาสติกออกแล้วหยิบลูกอมด้านในออกมาแกะเปลือกออก ส่งเข้าปากแล้วเบิกตาโต “อร่อย! หวานมาก”เทพกระต่ายหนุ่มที่เพิ่งเคยลิ้มรสลูกอมยุคใหม่ครั้งแรกก็สุขใจเหลือล้นแม้จะคิดถึงน้ำตาลปั้นในภพเทพ แต่ลูกอมนี่ก็ไม่เลว

        ร่างกำยำของนายทหารหนุ่มไถลตัวออกมาจากด้านใต้รถยนต์พลันต้องชะงักลงเมื่อดวงตาคมปะทะเข้ากับรอยยิ้มเจิดจ้าของเกอผู้เป็๲ภรรยานิ้วเรียวเล็กคีบก้อนกลมสีขาวยื่นมาตรงหน้าเขา ฉางฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย พิจารณาครู่เดียวก็พบว่ามันคือลูกอมกระต่ายที่เ๽้าตัวซื้อมาเมื่อตอนเที่ยง

        ชายหนุ่มลุกออกจากแผ่นรองนั่งขัดสมาธิตรงข้ามเกอตัวเล็ก เขามองมือที่เปื้อนคราบดำสกปรกของตัวเองแล้วเช็ดกับขากางเกงอย่างลวกๆ ทว่าก่อนที่จะยื่นมือออกไปรับมือขาวหอมละมุนของเกอหนุ่มก็จ่อลูกอมเม็ดเล็กมาประชิดริมฝีปากของเขาเสียก่อน

        ฉางฉินอ้ำอึ้งเล็กน้อยแต่ก็ไม่หักหาญน้ำใจของภรรยาเขาเปิดปากงับเบา ๆ เ๽้าของลูกอมยิ้มแฉ่งอวดเรียวฟันขาว

        “อร่อยไหมครับ” คนที่กำลังนั่งยอง ๆชักมือกลับไปแล้วใช้มันเท้าคางมองมายังเขาอย่างคาดหวัง

        ฉางฉินที่กินมันบ่อยในตอนเด็ก ๆก็ไม่ได้รู้สึกว่ามันจะอร่อยจนต้องยิ้มกว้างเช่นนั้น

        “ก็หวานดีครับ”

        “ทำอะไรอยู่เหรอครับสามี”เกอหนุ่มถามเสียงหวาน มองคนตัวสูงในชุดเสื้อกล้ามกางเกงลำลองทหารตาเชื่อม

        “อ้อ ซ่อมรถเล็กน้อยน่ะครับพรุ่งนี้ต้องไปบ้านพ่อแม่กลัวว่ามันจะขัดข้องกลางทางน่ะครับ”

        ทู่สือเยว่พยักหน้าเข้าใจสามีของเขาช่างสมบูรณ์แบบไปเสียทุกด้าน แม้แต่ม้าเหล็กตัวโตก็ยังซ่อมได้เทพเซียนองค์ใดลงมาจุติกันนะ

        ฉางฉินรู้สึกพรั่นเนื้อพรั่นตัวชอบกลคล้ายกำลังมีสัตว์ร้ายกำลังจ้องมองเขาราวกับจะกลืนกิน!