โนวานั่งอยู่บนพื้นหลังต้นไม้ใหญ่ร่างกายปวดระบม ขาข้างที่าเ็ส่งความเ็ปแล่นริ้วไปทั่วร่างกาย เืไหลอาบกางเกงขาดวิ่น และตามแขนมีโดนเศษหิน และกิ่งไม้บาด
“อารากอส ตามมาทันแล้ว”เขาพึมพำ เสียงแหบพร่า มือข้างหนึ่งกุมแผลที่ขาไว้
‘ไม่ไหวแล้ว...’
เขามองไปรอบๆเห็นแต่ต้นไม้สูงใหญ่ ใบไม้หนาทึบ แสงส่องลงมาได้น้อย บรรยากาศอึดอัดกดดัน
โนวานึกถึงแผนที่ของ“ป่าจันทรา” ที่เขาซื้อมาจากลีโอ
‘ฉันอยู่ตรงไหนของป่า?’
‘ทางออกอยู่ที่ไหน?’
เขาลืมตาขึ้นมองเห็นหน้าผาสูงชันอยู่ตรงหน้า เบื้องล่างเป็เหวลึกมืดมิด หมอกหนาทึบปกคลุมจนมองไม่เห็นพื้นด้านล่าง ราวกับปากของอสุรกายที่รอกลืนกินทุกสิ่ง
ลมเย็นพัดผ่านเสียงนกร้องดังแว่วมา
โนวาตัวสั่น ไม่ใช่เพราะความหนาวแต่เพราะความกลัว ความสิ้นหวังที่กัดกินหัวใจ
“ระบบ” โนวาพึมพำมองหน้าต่างโปร่งแสงที่ยังคงลอยอยู่ข้างๆ ราวกับิญญาที่เยาะเย้ยความโง่เขลาของเขา
“นายช่วยฉันได้ใช่ไหม?”เขาถาม น้ำเสียงสั่นเครือ
ภายในใจเต็มไปด้วยความหวัง
ตัวอักษรสีขาวปรากฏขึ้น
“ค่าความชอบจากผู้อ่านคือพลังงานในการดำรงอยู่ และพัฒนาของทั้งระบบและตัวผู้ดำเนินเนื้อเื่”
“ค่าความชอบ?ผู้อ่าน?” โนวาขมวดคิ้ว ‘มันหมายถึงอะไรกันแน่?’ ความหวังในใจเริ่มสั่นคลอน
“ใช้ค่าความชอบเพื่อแลกเปลี่ยนไอเทมความสามารถ หรือคำแนะนำจากระบบ”
“แลกเปลี่ยน?”โนวาเบิกตากว้าง “นาย เป็เหมือนร้านค้าเหรอ?”
‘แล้วฉัน มีเงินซื้อของในร้านของนายรึเปล่า?’ เขาคิดอย่างสิ้นหวัง
หน้าต่างโปร่งแสงแสดงสถานะ
“ค่าความชอบ : 0”
ตัวหนังสือสีแดงขึ้นข้อความต่อท้าย
“ผู้ดำเนินเนื้อเื่…ไร้ค่า”
เสียงหัวเราะและคำพูดดูถูกจากอดีต ดังก้องอยู่ในหัว
“ไร้ประโยชน์!” “ไม่มีค่า!”
ตัวหนังสือสีแดงกะพริบถี่ๆ ราวกับกำลังเยาะเย้ยโนวา ซ้ำเติมความสิ้นหวังในใจเขา
‘ไอ้ระบบบ้านี่! มันกำลังดูถูกฉัน...’
“แล้วฉันจะเอาค่าความชอบมาจากไหน!ในเมื่อตอนนี้ฉันกำลังจะตาย!” โนวาะโอย่างหัวเสีย
ความโกรธปะทุขึ้นมา “แกมันก็แค่ ระบบไร้ประโยชน์!!!”
“ระบบแนะนำให้ ‘ย้อนความ’ กลับไป 4 ตอน เพื่อรวบรวมค่าความชอบ”ระบบตอบ ด้วยน้ำเสียง นิ่งเฉย
“ย้อนความ?” โนวางุนงง ‘ย้อนอะไร?’
“โปรดรีบตัดสินใจ ผู้ดำเนินเนื้อเื่”ระบบแจ้งเตือน “อันตรายกำลังใกล้เข้ามาแล้ว”
หน้าต่างโปร่งแสงตัวเลือก 2 อย่างปรากฏขึ้น
- ย้อน
- ไม่ย้อน
โนวามองเงาร่างไททันออร์คลอร์ดที่กำลังพุ่งเข้ามาเปลวเพลิงสีดำลุกโชนรอบตัว
“ไม่มีเวลาแล้ว!”
“ตกลง! ย้อนเลย!เร็วๆ!”
“ระบบกำลังคำนวณ…” ตัวอักษรสีเขียวปรากฏขึ้นบนหน้าต่างโปร่งแสง
“กำลังทำการคำนวณค่าความชอบอีกครั้ง…”
“ติ๊ง!”
วงแหวนอักขระสั่นไหวหน้าต่างโปร่งแสง แสดงผลลัพธ์
“ผลลัพธ์ : ค่าความชอบ‘0’ “
“หมายความว่ายังไง!?”โนวา ะโ
“ระบบ!!!”
ความหวังสุดท้ายพังทลาย
ความสิ้นหวัง…กัดกินหัวใจ
เขามอง “หน้าต่างโปร่งแสง”
“ไม่มีผู้อ่าน…” ระบบแจ้งด้วยน้ำเสียงนิ่งเฉยไร้อารมณ์
“หาาาาาาา!?”โนวาะโ “มันเป็ไปไม่ได้!”
‘ฉันเป็ตัวเอก…ไม่ใช่เหรอ?’
‘คุณเป็เพียงผู้ดำเนินเนื้อเื่ เท่านั้น ไม่ใช่ ตัวเอก’ ตัวอักษรสีขาวของระบบปรากฏขึ้นอีกครั้ง
“ระบบ!!!” เขาร้องเรียกอีกครั้งเสียงสั่นเครือ
‘ขอร้องล่ะช่วยฉัน...’
‘ช่วยฉันด้วย’
แต่…ระบบนิ่งเงียบ
ตัวหนังสือสีแดง ปรากฏขึ้นบนหน้าต่างระบบ
“ไม่มีผู้อ่าน”
ราวกับคำพิพากษา
โนวารู้สึกอ่อนแรง ร่างกายสั่นเทา
“บ้าเอ๊ย!”
เขากำหมัดแน่น ‘ระบบไร้ประโยชน์!?’
ทันใดนั้น เงาร่างไททันออร์คลอร์ดก็ปรากฏขึ้นอารากอสยืนอยู่ตรงหน้าโนวา
ดวงตาสีแดงก่ำจ้องมอง
“ตายซะเถอะ!” อารากอสคำรามเหวี่ยงดาบเพลิงเข้าใส่อย่างรวดเร็ว
โนวา หลบกลิ้งตัวไปด้านข้างอย่างหวุดหวิดดาบเพลิงเฉียดผ่านตัวเขา
“แกหนีฉันไม่พ้นหรอก”อารากอสคำราม
‘หมดหนทางแล้ว...’เขาทรุดตัวลงกับพื้น ความสิ้นหวังกัดกินหัวใจ
‘ไม่มีทางหนี ไม่มีทางรอดฉันต้องตายที่นี่เหรอ?’
สายตาของเขามองไปที่ขอบหน้าผาทางเดียวที่เหลืออยู่
‘หรือว่า...’
ความคิดหนึ่งผุดขึ้นในหัวความคิดบ้าๆ
‘โดด...’
‘โดดลงไป’
เขามองหน้าต่างระบบที่ลอยอยู่ข้างๆ
“ไม่มีผู้อ่าน ค่าความชอบ‘0’ “
โนวามองลงไปที่หน้าผาริมฝีปากแห้งผาก ดวงตาเบิกกว้าง ‘ไม่มีทางเลือกแล้ว...’
เขาลุกขึ้นยืนอย่างเชื่องช้าขาข้างที่าเ็ ยังคง ส่ง “ความเ็ป” แล่นริ้ว แต่เขาไม่สนใจ
“ฮ่าๆๆๆ” เขาหัวเราะออกมาเสียงแห้ง ราวกับคนบ้า
“ระบบก็ไร้ประโยชน์!หนีก็ไม่พ้น สู้ก็ไม่ได้”
โนวามองเงาร่างไททันออร์คลอร์ดที่กำลังพุ่งเข้ามาใกล้ เปลวเพลิงสีดำ ลุกโชนรอบตัว
“อารากอส แกมัน…”
“สู้สิโนวาน”อารากอสพูดแทรก “อย่างน้อยจงแสดงให้เห็นถึงศักดิ์ศรีของนักรบ...ไม่สิ...ศักดิ์ศรีของสิ่งมีชีวิตที่ต้องเอาตัวรอดจนถึงที่สุดต่างหาก”
“แกอยากฆ่าฉันนักใช่ไหม?”เขามองอารากอส แววตาแข็งกร้าว ปราศจากความกลัว
‘ไม่มีอะไรจะเสียแล้ว…’โนวาคิด
“อยากจะฆ่าฉันนักใช่ไหม!?”
“ฉันไม่ยอมให้แกได้สมหวังหรอก!!!“
โนวาไม่กลัวอีกต่อไป
ความโกรธความสิ้นหวัง ความหงุดหงิด ความเ็ป ทุกอารมณ์ด้านลบหลอมรวมเป็พลังงานที่ร้อนแรงเดือดดาล
เขารู้สึกถึงพลังที่คุกรุ่นอยู่ภายในร่างกาย
เขาไม่สนใจความเ็ปอีกต่อไป
“ก็เอาสิวะ!” ความคิดของโนวาแล่นอย่างรวดเร็วราวกับถูกปลดปล่อยจากพันธนาการ
เขามองลงไปยังเหวลึก“อย่างน้อยก็ขอเลือกจุดจบของตัวเอง!”
“วัดดวง!”
โนวาไม่รอช้าเขากระโจนลงไปในเหวลึก
“อ๊าาาาาาา!”
อารากอสหยุดฝีเท้า มองร่างของโนวาที่ะโลงจากหน้าผา หายไปในความมืด
“น่าสมเพช! ในวาระสุดท้ายแกกลับเลือกที่จะไม่สู้แล้วฆ่าตัวตายแทนเนี่ยนะ!?”
เปลวเพลิงสีดำลุกโชนรอบตัวส่องสว่างใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความสะใจ
เขาเดินไปที่ขอบหน้าผามองลงไปที่หมอกสีขาวหนาแน่น ปกคลุมหุบเหวเบื้องล่าง จนมองไม่เห็นแม้แต่พื้นดิน
“หึ คงแหลกเป็ชิ้นๆไปแล้ว” เขาจ้องมองด้วยสีหน้าเคร่งขรึมสักพัก “ตายแบบนั้น น่าสมเพชชะมัด”
เขาหันหลังเตรียมเดินจากไปแต่…
‘...’
เขานิ่งคิด รู้สึกตงิดใจ
‘แต่เป็ไปได้เหรอ?สีหน้านั่น ไม่ใช่สีหน้าของคนที่ยอมแพ้’
อารากอสมองลงไปในเหวลึกอีกครั้ง
‘ไม่มีเวลาคิดแล้ว’
เขาตัดสินใจ
“หนูที่เหลือพวกนั้นคงรอข้าอยู่”เขาพึมพำด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
“งานของข้ายังไม่จบ...”
อารากอสหันหลัง เดินหายไปในความมืดของป่าจันทรา...
ร่างของโนวาร่วงลงสู่ความมืดพุ่งทะลุผ่านม่านหมอกหนา ความเย็นะเืของอากาศแทรกซึมผ่านเสื้อผ้า เสียงลมหวีดหวิวข้างหูหัวใจของเขาเต้นรัวราวกับกลองรบ
‘ไม่มีอะไรเลย ข้างล่างไม่มีอะไรเลย!’ความคิดนั้นทำให้ความกลัวกัดกินหัวใจ
‘ฉันคิดผิดเหรอ?นี่ฉันพลาดแล้วเหรอ!’
แต่แล้ว…
“ตุบ!”
ร่างของเขาก็กระแทกกับบางสิ่งที่นุ่มนิ่มอย่างไม่น่าเชื่อ
“อัก!”
เขารู้สึกถึงขนนกนับพันนับหมื่นเสียดสีกับผิว
‘ขนนก?’
กลิ่นหอมอ่อนๆ อบอวลดอกไม้ผสมกับดิน
‘กลิ่นนี้...’
โนวาลืมตาขึ้นอย่างยากลำบากมองเห็นกิ่งไม้ ใบไม้ เถาวัลย์และขนนกมากมาย สอดประสานกันเป็รังขนาดใหญ่
‘รังของ วิสเปอร์เบิร์ด!’ ความคิดนั้นทำให้เขารู้สึกโล่งอก
‘ฉันรอดแล้ว’
โนวายิ้มออกมาอย่างอ่อนแรงก่อนจะหมดสติไป…
ย้อนกลับไปโนวายืนอยู่บนขอบหน้าผามองลงไปยังหุบเหวลึก เบื้องล่างมืดมิดราวกับหลุมดำ
ลมเย็นะเืพัดผ่านร่างแ่เบา
‘หมดหนทางแล้ว..’ความคิดนั้นทำให้ความกลัวเริ่มกัดกินหัวใจของเขา
เขาเหลือบมองอารากอสอีกครั้งร่างไททันออร์คลอร์ดกำลังพุ่งเข้ามาใกล้ เปลวไฟสีดำลุกโชน น่ากลัว
‘ไม่มีทางหนี ไม่มีทางรอดฉันต้องตายที่นี่เหรอ?’
ทันใดนั้น เขาก็นึกขึ้นได้
‘วิสเปอร์ เบิร์ด...’
‘ฉันเห็นพวกมันบินขึ้นมาจากหน้าผา’
‘ถ้าพวกมันทำรังอยู่ข้างล่าง…‘
ความหวังริบหรี่เริ่มก่อตัวขึ้นในใจ
‘ในหนังสือบอกว่า วิสเปอร์เบิร์ด ชอบทำรังอยู่ตามหน้าผาสูงชัน’
เขาพยายามนึกภาพประกอบในหนังสือภาพรังนกขนาดใหญ่ที่ทำจากกิ่งไม้ ใบไม้และขนนก สานกันอย่างประณีต
‘แล้วก็กลิ่น...’เขานึกถึงข้อมูลในหนังสือ ที่บรรยายถึงกลิ่นเฉพาะตัวของรัง วิสเปอร์เบิร์ด
‘กลิ่นคล้ายดอกไม้ผสมกับดิน’
กลิ่นหอมอ่อนๆ คล้ายกับที่เขาได้กลิ่นจางๆตอนที่กำลังวิ่งหนี
‘หรือว่า?’
โนวามองลงไปในเหวลึกเบื้องล่างยังคงมืดมิด
“50/50 วัดดวงกันไปเลย!”
โนวาไม่รอช้า ตัดสินใจครั้งสุดท้าย
เขาะโลงไปในเหวลึก...
โนวาค่อยๆลืมตาขึ้นมา เปลือกตาหนักอึ้ง เขามองเห็นแสงสีฟ้าอ่อนส่องผ่านช่องว่างของรัง
“นี่ฉัน อยู่ที่ไหน?”เขาพึมพำอย่างสับสน
เขามองไปรอบๆเห็นกิ่งไม้ ใบไม้ เถาวัลย์และขนนกมากมาย สอดประสานกันเป็รังขนาดใหญ่
“รังของวิสเปอร์เบิร์ด”
ความทรงจำสุดท้ายก่อนหมดสติกลับคืนมา
เขาโดดลงมาจากหน้าผาและรอดมาได้ในที่สุด
“ฉันรอดแล้ว”
ความโล่งอกทำให้เขายิ้มออกมา
“โอ๊ยยย!”ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกเจ็บแปลบที่ขา
เขาก้มลงมองเห็นรอยแผลมากมาย เืแห้งกรัง
“บ้าเอ๊ย! เจ็บชะมัด”โนวาสบถ
“อัญเชิญมาต่างโลก ถูกไล่ฆ่าเจอระบบ สุดท้ายระบบก็ช่วยอะไรไม่ได้”
“ให้ความหวังแล้วก็ทำลายมันทิ้ง”
“บัดซบบบบบ!!!”
ความหงุดหงิดพลุ่งพล่านขึ้นมาในใจ
หงุดหงิด! หงุดหงิด!หงุดหงิด!
หงุดหงิด!!!
ทำไม! ทำไม! ทำไม!
ต้องเป็ฉัน!ต้องมาเจอเื่บ้าๆ แบบนี้!
โลกมันเล่นตลกอะไรกับฉันเนี่ย!
หงุดหงิด! หงุดหงิด!หงุดหงิด! หงุดหงิด! หงุดหงิด!
ความหงุดหงิดทวีคูณกัดกินสติของโนวาร่างกายร้อนผ่าว
“อ๊าาาาา!”
เขากำหมัดแน่นเส้นเืปูดโปน ดวงตาแดงก่ำ ประกายพลังงานสีแดงปะทุออกมาอย่างรุนแรง
“เส้นทางโลหิตอัคคี”
“ไม่!”โนวากัดฟันสะกดอารมณ์
“ฉันจะไม่ยอมถูกอารมณ์ครอบงำแบบนี้”
เขานึกถึงคำพูดของครูฝึกเดวิด
“คนที่ถูกอารมณ์ครอบงำนั้น…”เดวิดพูดเสียงเรียบ “มีเพียง 1 คนใน 1,000 เท่านั้นที่รอดชีวิต ที่เหลือจะตายในทันที”
“แล้วถ้าใช้พลังของอารมณ์นั้นได้ล่ะ?”มีผู้ถูกอัญเชิญคนหนึ่งถาม
“คนที่ถูกอารมณ์ครอบงำและใช้พลังของอารมณ์นั้นได้ มีเพียง 1 คนใน 10,000 เท่านั้นที่รอดชีวิต” เดวิดตอบ “ส่วน 9,999 คนที่เหลือจะตายทันที”
“แล้วข้ามขั้นเส้นทางล่ะ”
“คนที่ถูกอารมณ์ครอบงำและ “ข้ามขั้น” ของเส้นทางอารมณ์ได้สำเร็จ มีเพียง 1 คนใน 100,000เท่านั้นที่รอดชีวิต” เดวิดอธิบาย “แถมยังต้องเผชิญกับผลข้างเคียงที่รุนแรงและหนักหนาอีกด้วย...”
โนวาสะบัดหัวไล่ความทรงจำออกไป
“ฉัน ต้อง รอด!”
เขาหายใจเข้าออกอย่างช้าๆพยายามควบคุมสติ
ความร้อนในร่างกายค่อยๆลดลง ประกายพลังงานสีแดงหายไป
เขารอด
โนวามองมือตัวเองที่สั่นเทาก่อนจะค่อยๆ กำหมัดแน่น ความรู้สึกแปลกประหลาดแล่นเข้ามาแทนที่ความกลัว ความกังวลความสิ้นหวัง
ความรู้สึกโล่ง ว่างเปล่า
เหมือนกับทุกสิ่งที่เคยรุมเร้าถูกชะล้างออกไป
‘แปลก…’
‘ฉันไม่รู้สึกกลัว ไม่รู้สึกกังวล’
เขามองไปรอบๆ รังนก
‘ฉันเห็นทุกอย่างชัดเจนกว่าเดิม’
สายตาของเขาจับจ้องไปที่กิ่งไม้ขนนก เงา และแสงสว่าง
ราวกับ...สมองของเขาประมวลผลได้รวดเร็วขึ้น
เขานึกถึงข้อมูลในหนังสือเกี่ยวกับสัตว์ร้ายพืช ภูมิประเทศ
‘ฉันจำมันได้แม่นยำชัดเจน’
“แม่นยำและชัดเจน”
โนวาหลับตาลง
เขาไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน
เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
แต่เขารู้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นนี้…
“มันจะเพิ่มโอกาสรอดชีวิตให้กับฉัน”
อารากอสเดินลึกเข้าไปในป่าเปลวไฟสีดำรอบกายส่องสว่าง เผาผลาญต้นไม้และใบไม้ เขากระชากร่างของหญิงสาวเผ่าครึ่งสัตว์คนหนึ่งออกมาจากพุ่มไม้รอบๆเต็มไปด้วยศพไร้หัวของกลุ่มคนที่รวมตัวกันเพื่อสู้กับเขา
“ไม่! ปล่อยฉันนะ!ปล่อย…”
ดาบเพลิงฟาดฟัน
เสียงกรีดร้องเงียบหายไป…
ทันใดนั้นอารากอสก็หยุดชะงัก
“....”
เขาหันไปทางทิศตะวันตกรู้สึกได้ถึงพลังงานบางอย่างปะทุขึ้นเพียงเสี้ยววินาที จางๆ แต่คุ้นเคย
‘ประกายอารมณ์ที่รู้สึกได้จากทางหน้าผา...ไอ้หนูนั่น!’
‘วิสเปอร์ เบิร์ด…’
‘มันต้องเป็แบบนั้นแน่!เ้าหนูนั่น…’
ความคิดแล่นเข้ามาในหัว
เขาไม่ลังเลหันหลังวิ่งกลับไปที่หน้าผา
“ข้าคิดไว้แล้ว แกยังไม่ตาย!”เขาคำราม
อารากอสรีบวิ่งกลับไปที่ขอบหน้าผา
“อ๊าาาาาา!”เขาคำราม กระโจนลงสู่เหวลึก
เสียงดังสนั่นดังก้องไปทั่วป่า
“โครมมมม!!!”
รังของ วิสเปอร์เบิร์ดที่สร้างจากกิ่งไม้ ใบไม้และขนนกแหลกสลาย เศษไม้กระจัดกระจาย
อารากอสมองไปรอบๆดวงตาแดงก่ำจ้องมอง
“ไม่มีใคร”
เขาพบเพียงรอยเืและเศษผ้า
“แกต้องเคยอยู่ที่นี่โนวาน” เขาแสยะยิ้ม
“ช่างน่าชื่นชมที่แกเอาตัวรอดมาได้แต่ว่าข้าจะตามล่าแก จนกว่าจะเจอ…”
ตัดภาพมาก่อนหน้านั้นไม่นานโนวากำลังปีนลงจากรังนกอย่างยากลำบากเขาััได้ถึงแรงสั่นะเืและพลังงานที่คุ้นเคย
“เขาััได้แน่” เขามองไปยังหน้าผา แววตาแน่วแน่
“รีบไป โนวาน”เขาบอกกับตัวเอง “รีบหนีก่อนที่…”
โนวาปีนลงมาจากรังนกวิ่งไปอีกทางลึกเข้าไปในป่า ลบร่องรอยของตัวเองให้ได้มากที่สุด
ทันใดนั้นเขาก็ได้ยินเสียงดังสนั่น
โนวาหันกลับไปมอง เห็นร่างของอารากอสพุ่งลงมาจากหน้าผา
“โครมมมม!!!”
“เขาตามมาแล้ว”โนวาพึมพำ
“แต่คราวนี้…”เขากำหมัดแน่น แววตามุ่งมั่น
“ฉันจะเป็ฝ่ายล่าเอง”
บทที่5 “ในเมื่อทุกอย่างมันไร้ประโยชน์นักล่ะก็ งั้นฉันจะเป็คนจัดการเอง!”
ค่าความชอบปัจจุบัน: 0
*หมายเหตุ: ค่าความชอบคือค่าที่ส่งผลต่อการดำเนินเื่ การตัดสินใจของผู้ดำเนินเื่ราว
ค่าความชอบจะถูกคำนวณผ่านการมีส่วนร่วมของนักอ่านทั้งการแสดงความคิดเห็น การกดหัวใจ การให้กำลังใจ และอื่นๆ ทุกการมีส่วนร่วมจะถูกนำมาคำนวณและมอบให้กับผู้ดำเนินเื่ราวค่าความชอบจะถูกคำนวณในเวลา 12:00 น. ของวันถัดไป และ 1 บท จะถูกคำนวณได้เพียงครั้งเดียวเท่านั้น
5K
