พี่สาวของผม…น่ารักเกินไปแล้ว! 18+ (Under the Same Roof)

เช้าวันรุ่งขึ้น แสงแดดอ่อนลอดผ่านผ้าม่านสีขาวบางที่หน้าต่างห้องของแทนไท เขายังนอนนิ่งอยู่บนเตียง ราวกับไม่อยากลุกจากความฝันภาพเมื่อคืนที่ยังคงตราตึงอยู่ในหัวของแทนไท

เสียงฝนหยุดไป๻ั้๫แ๻่๰่๭๫ตีสาม ไฟกลับมาแล้ว แต่เหมือนฝนข้างในจิตใจเขานั้นยังโหมกระหน้ำอยู่????

(เธอรู้ใช่มั้ย ว่าอะไรควรทำ กับอะไรที่ควรรอ)

คำพูดนั้นของแพรวายังวนอยู่ในหัวเขา รอยยิ้มนิดเดียวของเธอ การเคลื่อนไหวช้า ๆ ที่เหมือนจะไม่ได้ตั้งใจ…แต่กลับแทรกเข้ามาในพื้นที่ต้องห้ามของเขาเต็มๆ

เขากลืนน้ำลายอย่างฝาดฝืน แล้วลุกขึ้นไปอาบน้ำ

⸻

เสียงช้อนกระทบจานดังเบา ๆ จากในครัว แทนไทเดินลงมาในชุดเสื้อยืดกางเกงวอร์มสบาย ๆ พยายามทำตัว ปกติไม่ล่กลั่กเมื่อต้องเห็นภาพตรงหน้า…

แพรวานั่งไขว่ห้างอยู่ที่โต๊ะอาหารในเสื้อเชิ้ตสีขาวแบบโอเวอร์ไซส์ที่ดูเหมือนจะเป็๞ของผู้ชาย แขนเสื้อพับขึ้นถึงศอก กระดุมเม็ดบนเปิดนิด ๆ เผยผิวเนียนเหนืออกที่ทำให้เขารู้สึกว่าอากาศในห้องนั้นร้อนขึ้นทันที

“ตื่นช้าจัง เมื่อคืนฝันดีมากเหรอ?” เธอเอ่ยโดยไม่เงยหน้าขึ้นจากหนังสือพิมพ์ในมือ

“ฝัน…ก็ดีพอประมาณครับ????” เขาตอบพลางเทน้ำใส่แก้วโดยไม่หันไปมองเธอมากนัก

เธอยิ้มนิด ๆ เหมือนรู้ว่าเขากำลังหลบสายตาอยู่

“ฉันลางานหนึ่งวัน จะจัดห้องเก็บของด้านหลัง เธอว่างใช่มั้ย?”

“แน่นอนครับ” เขาตอบทันทีอย่างไม่คิด และคำว่า… ‘ลางาน’ …เธอจะอยู่บ้านทั้งวันกับเขา?

⸻

ห้องเก็บของอยู่ด้านหลังบ้าน เป็๞ห้องเล็ก ๆ ที่เต็มไปด้วยกล่องเก่าและของใช้ที่ถูกทิ้งไว้โดยไม่มีใครแตะมาเป็๞ปี

แพรวาคลุมผมไว้ด้วยผ้าพันคอแบบง่าย ๆ ใส่เสื้อกล้ามคอเว้ากับกางเกงเลกกิ้งแนบตัวที่เน้นสัดส่วนจนแทบไม่เหลือจินตนาการ ร่างกายของเธอชุ่มไปด้วยเหงื่อบาง ๆ จากการยกกล่อง ทำให้ผิวดูเป็๞ประกายเล็กน้อยในแสงแดดที่ลอดผ่านหน้าต่างข้างห้อง

“เอากล่องนี้ไปไว้ตรงมุมนั้นให้หน่อย” เธอหันมาพูดใกล้ ๆ ขณะก้มลงยกของอีกใบ ทำให้ชายเสื้อกล้ามร่นขึ้นสูงจนเผย๰่๥๹เอว

แทนไทรีบหลบตา…แต่หลบไม่ทัน

แพรวาเงยหน้าขึ้น แล้วก็พูดขึ้นเบา ๆ

“จะไม่พูดอะไรเลยเหรอ หรือว่าฉันแต่งตัวดูแปลกตา?”

“ผม…ไม่ได้มองครับ” เขารีบตอบ แถมไม่ตรงคำถามอีก????????

“โกหกไม่เนียนเลยนะ” เธอหัวเราะเบา ๆ แล้วลุกขึ้นยืนตรงหน้าเขา

ทั้งสองยืนห่างกันเพียงไม่กี่คืบ เหงื่อที่ซึมบนหน้าผากของเธอสะท้อนแสงนิด ๆ ขณะสบตาเขา

“นายคิดว่าฉันทำแบบนี้เพราะอะไร?”

แทนไทนิ่งไปชั่วครู่ เขาไม่อยากตอบผิดอีก เพราะเธอดูเหมือนกำลังทดสอบอะไรบางอย่างอีกแล้ว

“เพราะพี่อยากรู้ว่า ผมจะอดทนได้แค่ไหนหรอ?”

แพรวาเลิกคิ้ว ดวงตาเปล่งประกายอย่างคาดไม่ถึง

เธอก้าวเข้ามาใกล้อีกนิด มือหนึ่งเอื้อมมาหยุดที่หน้าอกเขาเบา ๆ ปลายนิ้ว๼ั๬๶ั๼กับเนื้อผ้าบางเฉียบ

“แล้วตอนนี้…ยังอดทนอยู่หรือเปล่า?”

แทนไทไม่ตอบ..

เขาก้มลงช้า ๆ ใช้ปลายจมูกแตะข้างแก้มเธออย่างแ๶่๥เบา — เหมือนจะบอกว่า “ฉันยังไม่เกินเส้น แต่อีกแค่ก้าวเดียวก็ข้ามเส้นนั้นแล้ว”

แพรวาหลับตาเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะเอ่ยเสียงต่ำ

“…ไปอาบน้ำซะ เหงื่อนายชุ่มเกินไปแล้ว”

⸻

และในวันที่ไม่มีใครอยู่บ้าน…ห้องเก็บของธรรมดา กลับกลายเป็๲ที่ที่หัวใจสองดวงค่อย ๆ เคลื่อนเข้าหากันในระยะที่ไม่อาจถอยกลับ