ทางฝั่งจั๋วเจาเจี๋ยที่เกือบจะร้องไห้ออกมาต่อหน้าฮูหยินรองก็ทำให้สาวใช้ทั้งสองที่ฮูหยินผู้เฒ่าส่งมาปรนนิบัตินางต้องใ ไม่กล้าถามตรงๆมาตลอดทาง แต่เมื่อจั๋วเจาเจี๋ยผละมาจากฮูหยินรองได้ก็ทำหน้าคร่ำเคร่ง ไม่สนใจพวกนางเลยแม้แต่น้อยทั้งสองเดินทางมาถึงยังหน้าเรือนตวนอี๋ย่วนด้วยความอกสั่นขวัญแขวน ภาวนาอย่าให้ฮูหยินผู้เฒ่าลงโทษจนเกินควรเห็นโจวหมอมอกำลังยืนรออยู่หน้าประตู นางเข้ามาต้อนรับด้วยรอยยิ้ม “คุณหนูเจ็ดมาแล้วหรือเมื่อครู่ฮูหยินผู้เฒ่าเพิ่งถามหาบอกว่าประเดี๋ยวจะมีข่าวดีแจ้งให้คุณหนูเจ็ดทราบ!”
คุณหนูเจ็ดเป็ลำดับของสกุลจั๋วที่ว่ากันว่าแยกนับชายหญิงออกจากกันหมายความว่าถัดจากจั๋วเจาเจี๋ยขึ้นไปมีลูกพี่ลูกน้องและพี่น้องร่วมสายเืที่เป็ผู้หญิงทั้งหมดหกคนแต่นางเองก็ยังไม่เคยได้พบหน้าเลยสักคนเดียว
เมื่อได้ยินโจวหมอมอเรียกขานเช่นนี้จั๋วเจาเจี๋ยก็ยิ่งรู้สึกหดหู่และเศร้าซึมจนเกือบจะร้องไห้ออกมา โจวหมอมอได้ยินจากสาวใช้ที่ฮูหยินรองส่งมาแล้วจึงแอบสังเกตตอนเดินเข้ามาต้อนรับ เห็นจั๋วเจาเจี๋ยสีหน้าเศร้าหมองจริงๆเมื่อเห็นนางเป็แบบนี้ก็ใ ซักถามไปหลายประโยคแต่นางไม่ตอบกลับทำท่าจะร้องไห้โฮออกมา จึงรีบเกาะกุมแขนของนางไว้แล้วเอ่ยว่า “คุณหนูเจ็ดไม่พอใจเื่ใดมาหรือรีบเข้าไปบอกฮูหยินผู้เฒ่าเร็วเข้า ไม่ว่าจะเป็ใครที่กล้าทำให้คุณหนูเจ็ดโกรธ ฮูหยินผู้เฒ่าจะไม่มีวันยอมให้อภัยแน่!”
ทางหนึ่งก็พูดไปอีกทางหนึ่งก็ปลอบประโลมจูงจั๋วเจาเจี๋ยเข้าไปในเรือน ภายในฮูหยินผู้เฒ่ากำลังถือจดหมายฉบับหนึ่งอ่านซ้ำไปซ้ำมาทั้งอิ่มอกอิ่มใจและทอดถอนใจ เพราะได้ฟังรายงานจากสาวใช้ที่ฮูหยินรองส่งมาแปลกใจว่าหลานสาวของตนคนนี้เป็อะไรไป ขณะที่กำลังครุ่นคิดถึงต้นสายปลายเหตุพอเห็นโจวหมอมอประคองจั๋วเจาเจี๋ยที่กำลังร้องไห้ไม่หยุดเข้ามา จึงถามขึ้นด้วยความร้อนใจทันที“นี่เป็อะไรไปรึ”
“บ่าวเองก็ไม่ทราบเ้าค่ะ” โจวหมอมอสีหน้าลำบากใจ“เมื่อครู่ข้าน้อยไปรับคุณหนูที่หน้าเรือน ได้บอกเพียงว่าฮูหยินผู้เฒ่ามีข่าวดีจะบอกนาง...คงไม่ได้ร้องไห้ด้วยเหตุนี้นะเ้าคะ”
ปานซื่อชะงักไป เห็นจั๋วเจาเจี๋ยน้ำตาอาบแก้มสีหน้าคับข้องใจและตื่นกลัว นึกถึงข่าวคราวเมื่อครู่ที่ตนเองให้โจวหมอมอไปบอกก็คิดถึงความเป็ไปได้อย่างหนึ่งออกมาจึงรีบลุกขึ้นเข้ามาโอบกอดนางไว้แล้วปลอบประโลม “เด็กดีเ้าอย่าได้โศกเศร้าไปเลย พอได้ยินว่ามีข่าวมาจากเมืองหลวงเ้าก็เลยโกรธที่พ่อแม่เอาเ้าทิ้งไว้กับสกุลโหยวไม่เคยมาเยี่ยมเยียนเ้าเลยใช่ไหมเื่นี้มันไม่มีทางเลือก ยายจะค่อยๆ เล่าให้เ้าฟังเอง
“เ้าเป็ธิดาสายตรงคนสุดท้องของพ่อแม่ของเ้ามีพี่ชายสายตรงสองคนและพี่สาวสายตรงอีกหนึ่งคน เป็ลูกคนเล็กอันเป็ที่รักมากที่สุดของทุกคนแล้วเหตุใดพวกเขาจะไม่คิดถึงเ้าล่ะ แต่ในตอนที่เ้าเกิดก็สามวันดีสี่วันไข้ยังไม่ทันได้หกเดือนก็ป่วยหนักถึงสองครั้ง พอเห็นท่าไม่ดีจึงมีคนแนะนำให้พ่อแม่ส่งเ้าออกไปเลี้ยงดูที่อื่นอย่าพบกับพ่อแม่จนกว่าจะอายุครบสิบห้าปี ลูกหลานของตระกูลใหญ่มักจะมีชีวิตไม่ยืนยาวเหมือนคนทั่วไปวิธีนี้พ่อแม่ของเ้าไม่ได้จะใช้ั้แ่ต้น เดิมทีย่าเลี้ยงของเ้าแนะนำให้หาครอบครัวแถบชานเมืองหลวงเลี้ยงดู แต่แม่ของเ้าไม่วางใจรู้สึกไม่น่าเชื่อถือเท่ากับบ้านของท่านตาซึ่งเป็สายเืเดียวกัน พี่ชายคนโตจึงได้ส่งเ้าลงมาอยู่ทางใต้กอปรกับถูกใจสภาพแวดล้อมของเจียงหนาน เ้าดูสิ ั้แ่เ้าได้เข้ามาอยู่กับยายก็ไม่เคยป่วยอีกเลยไม่ใช่หรืออีกสองปีเ้าก็จะได้กลับไปกับพี่ชายของเ้า เ้าต้องคิดถึงยายบ้างนะ!”
ปานซื่อทั้งเกลี้ยกล่อมและโน้มน้าวแต่กลับเห็นจั๋วเจาเจี๋ยร้องไห้หนักขึ้น ผ้าเช็ดหน้าในมือยังไม่พอเช็ดน้ำตานั้นพูดไปสะอื้นไป “ข้า...ข้าตัดใจจากท่านยายไม่ได้ข้า...ข้าเกรงว่าอาการป่วยนี้มันเกินเยียวยาเสียแล้ว!”
ปานซื่อรับอุปการะนางมานานจดหมายจากเมืองหลวงกระตุ้นความคับข้องใจในวัยเด็กที่ต้องห่างจากบิดามารดาไม่คิดว่าจะได้ยินคำพูดเช่นนี้จึงใมาก สีหน้าฉายแววตำหนิ “นี่เ้ากำลังพูดจาเหลวไหลอะไรกันั้แ่เ้ามาได้หนึ่งสัปดาห์ แม้กระทั่งไอจามหรือตัวร้อนก็ยังไม่เคย แล้วทำไมถึงพูดคำว่าเกินเยียวยาออกมา?!”
จั๋วเจาเจี๋ยเอาแต่ร้องไห้ส่ายหน้าแต่ไม่ยอมพูดอะไรมากปานซื่อเห็นดังนั้นก็กวาดสายตาหาิอิ๋นและิเยี่ยอย่างเคร่งขรึมสาวใช้ทั้งสองใจสั่น คุกเข่าลงทั้งคู่แล้วละล่ำละลักตอบว่า “ฮูหยินผู้เฒ่าเ้าคะข้าน้อยรับใช้เอาใจใส่คุณหนูมาตลอด แต่ไม่ทราบจริงๆ ว่าทำไมคุณหนูถึงได้พูดคำนี้ออกมา!”
“ท่านยาย ไม่เกี่ยวกับพวกนางหรอกเ้าค่ะ” จั๋วเจาเจี๋ยร้องไห้ด้วยความเสียใจแต่ก็ไม่อยากทำให้คนรับใช้ของตัวเองต้องพลอยลำบากไปด้วย จับแขนเสื้อของปานซื่อสะอึกสะอื้น“ข้ามันโชคร้ายเอง หลายวันมานี้ข้าได้คิดทบทวนไปมา และได้เปิดอ่านตำราแพทย์มากมายแม้กระทั่งชื่อโรคก็ยังหาไม่พบ! โชคดีใน่เวลาที่ข้าได้อยู่กับิอิ๋นและิเยี่ยพวกนางดีกับข้ามาโดยตลอด อาการป่วยนี้ไม่ใช่โรคติดต่อ ไม่เช่นนั้นวันนี้ข้าคงไม่กล้ามาพบหน้าท่านยาย”
เมื่อได้ยินนางพูดจาในแง่ร้ายเช่นนี้ปานซื่อที่โมโหแทนนางเมื่อครู่ก็รู้สึกหน้ามืดแทบจะยืนไม่อยู่ โชคดีที่โจวหมอมอรีบเข้ามาประคองไว้แล้วะโว่า “เข้ามาพาฮูหยินผู้เฒ่ากลับเตียงเร็วเข้า!”
สาวใช้ทั้งหมดในเรือนเห็นดังนั้นต่างก็ใรีบกรูเข้ามาประคองปานซื่อกลับไปนั่งบนเตียงกันจ้าละหวั่น โจวหมอมอยังยกชาร้อนถ้วยหนึ่งมาให้แล้วเรียกให้ปานซื่อดื่ม ปานซื่อจึงได้ใจเย็นลง มองไปที่จั๋วเจาเจี๋ย เรียกสติให้กลับมาแล้วถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ“เ้ารู้ได้อย่างไรว่าตัวเ้าป่วย”
สกุลโหยวอบรมสั่งสอนวิชาทั่วไปให้กับเหล่าคุณหนูคุณชายแต่ไม่ได้สอนวิชาการแพทย์ให้พวกเขา จั๋วเจาเจี๋ยเพิ่งจะอายุไม่เท่าไรถึงจะเปิดดูตำราการแพทย์มาหลายเล่ม แต่จะสามารถจับชีพจรตรวจโรคให้ตนเองได้เช่นไร
จั๋วเจาเจี๋ยนิ่งไปท่าทางเหมือนพูดไม่ออก ปานซื่อบอกให้คนอื่นถอยออกไป แต่จั๋วเจาเจี๋ยก็ยังไม่ยอมพูดเมื่อถูกปานซื่อเร่งรัด จึงค่อยๆ ย่างกรายเข้ามาตรงหน้านาง แล้วกระซิบบอกยังไม่ทันจะสิ้นเสียง สีหน้าก็แดงระเรื่อราวกับเมาสุรา
ปานซื่อได้ฟังดังนั้นก็แทบจะหายใจไม่ออกไม่รู้ว่าว่าเป็เื่ยินดีหรือเื่น่าขบขันกันแน่ แต่เมื่อเห็นจั๋วเจาเจียยังโศกเศร้าอยู่ก็รู้ว่าคุณหนูในวัยเช่นนี้เริ่มมียางอาย จึงต้องกลั้นขำเอาไว้พยายามหายใจให้สม่ำเสมอ แล้วใช้น้ำเสียงราบเรียบเป็ปกติ “เื่...มีระดูนี้เป็สิ่งที่มีมาแต่ไหนแต่ไรแล้วเมื่อถึงวัยนี้ก็จะมีตามธรรมชาติ ถ้าไม่เช่นนั้น สตรีจะมีลูกสืบทายาทเรื่อยไปได้อย่างไรเล่า"
**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/547b0d7f8436af8c93f4d81fb200dfad
2K
![[จบ] โชคชะตานำพารักหวนคืนกลับสู่ยุค 80](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1776317288_93973181.webp)