ดินแดนวรยุทธเกิดความเปลี่ยนแปลงอีกครั้งในรอบหลายพันปีผู้คนจำนวนมากถูกสังหาร ทั้งมาร ครึ่งอสูร หรือแม้กระทั่งมนุษย์บางกลุ่มผู้คนต่างสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ หอคอยผู้พิชิตถูกห้ามไม่ให้ผู้คนเข้าไม่มีใครทราบเหตุผลที่แท้จริงนอกจากผู้ที่ออกคำสั่ง
นอกจากนี้ยังมีเหล่าเชื้อพระวงศ์อีกจำนวนหนึ่งถูกสังหารสารครั้งนี้ถูกส่งไปถึงผู้ทรยศทั้งหมด รวมไปถึงเหล่าจักรพรรดิทั้งสองดินแดนพวกเขาหวาดกลัวและรับรู้สิ่งที่เกิดขึ้น บางคนยังโชคดีที่ยังกลับตัวทันก่อนที่จอมมารลงมือชีวิตของพวกเขาจึงรอดมาได้อย่างหวุดหวิด
“เ้าสินะคือผู้นำที่แอบอาศัยอยู่ในดินแดนของข้า”ดวงตาแดงกล่ำจ้องมองจอมมารอย่างไม่ลดละ
“ท่านาาของพวกเราต้องกลับมาแก้แค้นเ้า!”
“ฮ่า ๆ แก้แค้นข้า?ขนาดมันยังไม่กล้าโผล่หัวออกมา คิดหรือว่ามันจะกลับมาแก้แค้นข้าแทนพวกเ้านะ” คำพูดจอมมารทำให้ผู้นำคนนั้นชะงัก
“ข้าจะบอกอะไรให้เอาบุญนะ..เพราะมันไม่กล้าถึงได้ส่งลูกน้องไร้ค่าอย่างพวกเ้ามายังไงละ”
“เ้าโกหกข้า!”
“โกหก? ข้ามีเหตุผลใดต้องโกหกคนเช่นเ้า...”จอมมารวางมือลงบนหัวอีกฝ่าย ดวงตาเขาเบิกกว้าง
“หือ..เ้านั่นระวังตัวเสียจริง”
“ท่านจอมมาร้าทำยังไงกับคนที่เหลือขอรับ”
“จัดการพวกมันหมด”
“รับบัญชา!”
จอมมารทรุดตัวลงนั่งด้วยความเหนื่อยล้านานแค่ไหนแล้วที่ั้แ่วันประลองเสร็จสิ้น ตอนนี้จ้าวยูร์ปลอดภัยแล้วหรือยังผ่านมาเป็เดือนเขายังจัดการเื่นี้ไม่เสร็จ เขาไม่คาดคิดว่าผู้ทรยศมีจำนวนมากขนาดนี้
ครึ่งเดือนก่อน สิบวันหลังจากวันประลอง
จ้าวยูร์ลืมตาขึ้นช้า ๆร่างกายของเขารู้สึกเบาสบายอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อนรู้สึกได้ถึงความแข็งแกร่งของพลังภายใน เส้นลมปราณไหลเวียนไม่ติดขัดตันเถียนของเขาคล้ายกับมีบางอย่างห่อหุ้มปกป้องอยู่
“ตื่นแล้วหรือ”
“อาจารย์...”
“ในเมื่อเ้าตื่นแล้ว ออกไปพบพี่ใหญ่กับพี่รองสิ”
“ขอรับ” จ้าวยูร์เดินตามหลังผู้าุโหมัดออกไปทั้งสองนั่งรออยู่ใต้ต้นเหมยอยู่ก่อนแล้ว
“ร่างกายของเ้าเป็อย่างไรบ้าง”
“เกิดอะไรขึ้นกับข้าขอรับ” ทั้งสามมองหน้ากันตัดสินใจเล่าทุกอย่างให้จ้าวยูร์ฟังเขานั่งฟังด้วยความเงียบ หลังจากที่ผู้าุโทั้งสามเล่าเื่ราวทั้งหมดเขาจึงได้เอ่ยถาม
“ข้ามีิญญาเพียงครึ่งเดียวอย่างนั้นหรือขอรับ....”
“ใช่ จนกระทั่งวันประลอง ตอนนี้ิญญาสมบูรณ์แล้ว”จ้าวยูร์คุกเข่าโคกหัวลงพื้น
“ศิษย์ขอบคุณอาจารย์ทั้งสามที่ช่วยเหลือขอรับ”ร่างกายของเขาสั่นเทา น้ำตาไหลอาบแก้ม ผู้าุโดาบประคองไหล่ให้เขาลุกขึ้น
“เป็หน้าที่ของอาจารย์ที่ต้องปกป้องศิษย์ตอนนี้ิญญาของเข้าแข็งแกร่งกว่าเดิมมาก รวมไปถึงพลังลมปราณด้วยหากเ้าต้องกลับไปเ้าจะไม่ได้รับผลข้างเคียง”
“ผลข้างเคียง?”
“พูดตามความจริงเ้าคือผู้ที่ตายแล้วในโลกนั้นพวกเราดึงิญญาของเ้าข้ามมาที่ดินแดนแห่งนี้นั่นคือเหตุผลที่เ้ามีิญญาเพียงครึ่งเดียว หากิญญาไม่สมบูรณ์การย้อนกลับไปอาจทำให้ิญญาของเ้าสลายหรือาเ็สาหัสจนไม่สามารถดำรงอยู่ได้ก่อนหน้านี้ถึงมีิญญาเพียงครึ่งแต่แข็งแกร่งเพราะการบรรลุระดับครึ่งเซียนของเ้าหลังจากการประลองนอกจากอาการาเ็ภายนอกแล้ว การโจมตีสุดท้ายของแม่ทัพใต้รุนแรงมากข้าไม่รู้แม่ทัพใต้ผู้นั้นคิดการสิ่งใดจึงได้ใช้พลังเพื่อสลายิญญาของเ้าหากนางแทงทะลุหัวใจเ้าไป ต่อให้มีพวกเราอีกสิบคนก็ไม่สามารถยื้อชีวิตเ้าได้”
“เ้าบอกพวกเราว่าการประลองครั้งนี้ไม่มีการเอาชีวิตไม่ใช่หรือ”ผู้าุโพิษถามอีกครั้ง
“นั้นสิแล้วทำไมจู่ ๆนางถึงคิดเอาชีวิตเ้าหลังจากรู้ผลแล้วละ” ผู้าุโหมัดเองก็สงสัย พัดในมือของผู้าุโดาบสะบัดไปมา
“ข้าคิดว่าบางทีนั้นอาจเป็ความ้าของนางเอง”
“ขอรับ?”
“ข้าแค่สันนิฐานเท่านั้นไม่มีอะไรหรอก เ้าคิดหรือยังว่าอยากเดินทางวันไหน”
“ข้าเลือกวันได้หรือขอรับ เื่สัญญาของอาจารย์กับจอมมารละขอรับจะเป็ยังไงต่อ”
“เื่นั้นเ้าไม่ต้องห่วงเงื่อนไขของพวกเราบรรลุแล้ว นอกจากนี้เขายังติดค้างบางสิ่งกับสัญญาของพวกเราอีกด้วย”
“เ้าตัดสินใจแน่แล้วใช่ไหม” ผู้าุโหมัด
“ข้าตัดสินใจแล้วขอรับ”
“ในเมื่อเ้าแน่ใจ อีก 5 วันเ้าเตรียมตัวเถิดพวกเราต้องใช้เวลาสักพักในการส่งเ้ากลับไป” ผู้าุโพิษพยักหน้ายอมรับการตัดสินใจของจ้าวยูร์
“ศิษย์ขอตัวขอรับ”
...........
จ้าวยูร์ยืนอยู่หน้าป้ายหลุมศพของตนเอง เขามองดอกไม้ช่อเดียวที่ถูกวางเอาไว้คิดถึงคำพูดของเหล่าอาจารย์ก่อนจากมา
‘จำเอาไว้ว่าตอนนี้เ้าแตกต่างจากเมื่อก่อนทุกอย่างที่เ้ากระทำมันส่งผลเสมอ’
‘จ้าวยูร์ของข้าฮือ ๆ นี่เป็ยาพิษทั้งหมดที่ข้ามีแล้ว เ้านำกลับไปด้วย ใครที่คิดสังหารเ้าเ้าก็มอบความตายให้พวกมันเลย ฮือ ๆ’
‘อย่าลืมฝึกวิชาอยู่เป็ประจำนะพวกเราอยู่ที่นี้จะคอยเฝ้ามองการเติบโตของเ้าเสมอ’
‘รับกล่องนี้ไปสิพวกเราอยู่ที่นี้คงไม่ได้ใช้มันเท่าไหร่ กลับไปแล้วเ้าต้องมีทุนเพื่อการเริ่มต้น’ จ้าวยูร์ไม่รู้ในกล่องนี้คือสิ่งใดเขายังไม่มีเวลาเปิดมันออกมา
‘อาจารย์ได้โปรดรอศิษย์กลับมาด้วยขอรับ’
‘พวกเราจะรอเ้ากลับมา....ตัดสินใจแล้วใช่ว่าจะกลับไป่ไหน’
‘ครบรอบวันตายสองปีขอรับ’
‘จ้าวยูร์คนเดิมได้ตายไปแล้วจากนี้ไปเ้าคือจ้าวยูร์ศิษย์ที่พวกเราภูมิใจ’
“อาจารย์แล้วข้าจะรีบกลับไปตอบแทนบุญคุณพวกท่านขอรับ”จ้าวยูร์พูดกับตัวเอง
จ้าวยูร์มองสองพี่น้องที่กำลังเดินออกจากบ้านหลังเดิมที่เคยเห็นบ้านหลังนี้เป็สิ่งสุดท้ายที่พ่อแม่ของทั้งสองทิ้งเอาไว้ให้
เสียงพูดคุยของคนทั้งสองทำให้จ้าวยูร์พลอยยิ้มตามไปด้วยความรักของสองพี่น้องทำให้เขารู้สึกอิจฉา มันช่างต่างกับครอบครัวของตนเองเหลือเกิน
วันเวลาที่จ้าวยูร์ย้อนกลับมาหลังจากเขาเสียชีวิตไปได้หนึ่งปีนั้นหมายความว่าตอนนี้หลงซืออี้กำลังเรียนอยู่มหาวิทยาลัยปีสองส่วนหลงซงอี้อยู่มัธยมปลายปีสอง และสองคนนั้นที่เขาไม่มีวันลืมอยู่มหาวิทยาลัยเดียวกันกับหลงซืออี้เช่นกัน
แววตาของจ้าวยูร์เปลี่ยนไปเมื่อได้เห็นสองคนที่หักหลังเขากำลังเดินมาด้วยกันภาพในวันเกิดเหตุเขาจำมันได้ดีทีเดียว
“ทำไมถึงทำกับฉันแบบนี้ ฮือๆ”
“จะอะไรนักหนาหะ!คิดว่าฉันชอบนายจริง ๆ งั้นเหรอ คนอย่างนายมีดีก็แค่เงินเท่านั้นแหละ!”หลิวซูเย่ตะคอกจ้าวยูร์ ด้านหลังคือเหวยเวยลี่คนที่จ้าวยูร์เรียกว่าเพื่อน
“ซูเย่..อย่าพูดแบบนั้นสิ แบบนี้ยูร์เสียใจแย่”น้ำเสียงเยาะเย้ยดังเข้าหู ร่างที่มีเพียงผ้าเช็ดตัวพันกายลุกขึ้นมากอดด้านหลังหลิวซูเย่
“ฉันจะบอกให้เอาบุญนะ ทุกครั้งที่ฉันนอนกับนายฉันสะอิดสะเอียนแค่ไหนมีแต่คนโง่เท่านั้นแหละที่คิดว่าความรักระหว่างผู้ชายด้วยกันมันยั่งยืนฉันแค่หลอกเอาเงินนาย นายก็โง่เชื่อสิ่งที่ฉันพูด....” หูของจ้าวยูร์ไม่ได้ยินสิ่งใดอีกสมองของเขาไม่รับรู้สิ่งใดนอกจากภาพที่คนทั้งสองกำลังยิ้มเยาะความรักของเขาความเ็ป ความเสียใจ ปะดังเข้ามา
‘แกมันวิปริต!ไอ้ลูกชั่ว!’
‘พวกเราไม่มีพี่ชายอย่างนาย!’
‘แกทำให้พ่อผิดหวังจริงๆ ยูร์’สิ่งที่เก็บเอาไว้ในจุดที่ต่ำสุดของความทรงจำผุดขึ้นมาอีกครั้ง ร่างกายของจ้าวยูร์สั่นเทา
“อ๊ากกกก!!”เสียงะโลั่นห้องทำให้หลิวซูเย่และเหวยเวยลี่ชะงักพวกเขามองจ้าวยูร์ด้วยแววตาตื่นตะลึง จ้าวยูร์มองพวกเขาด้วยความโกรธ
“แก!!ๆๆ”จ้าวยูร์วิ่งเข้าไปหวังจะทำร้ายคนทั้งสอง หลิวซูเย่รู้สึกตัวเขาปัดป้องตัวเองจากจ้าวยูร์ที่ไร้สติ
ตุ๊บ!
หัวจ้าวยูร์ชนเข้ากับขอบโต๊ะจนเืออกร่างที่แน่นิ่งทำให้ทั้งสองตื่นตระหนก พวกเขารีบหนีออกจากห้องนั้นอย่างรวดเร็วโดยไม่สนใจความเป็ความตายของจ้าวยูร์สักนิด
54K
![ดาวประดับดิน [SHE]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/465438b98463b2ea2d6a91499456be00.webp)
