หลงกลรักเจ้าทะเลทราย_End

        “โปรดรอสักครู่ครับท่านเพราซัส”

        เพราซัสที่มายังตำหนักใหญ่ พอมาถึงหน้าตำหนัก เพราซัสก็ได้แจ้งแก่องครักษ์ที่อยู่หน้าตำหนัก ถึงจุดประสงค์ที่ตัวเองมา องครักษ์แจ้งกลับ ก่อนจะเดินหายเข้าไปภายในตำหนัก ไม่ถึงห้านาทีก็เดินกลับออกมา

        “เชิญท่านเพราซัสครับ”

        เพราซัสได้ยินคำเชื้อเชิญจากองครักษ์ ก็ให้รู้สึกกระหยิ่มยิ้มย่องอยู่ภายในใจ เพราะทุกทีเวลาที่เพราซัสมาหาชีคอะซีรถึงตำหนักใหญ่ จะถูกปฏิเสธการเข้าพบอยู่ร่ำไป แต่มาหนนี้ชีคอะซีรอนุญาต ถึงเพราซัสจะแปลกใจอยู่บ้าง แต่ไม่ได้คิดอะไรมาก ที่เธอมาที่นี่ก็มาทำตามแผนที่ตัวเองวางไว้ให้สำเร็จ

        เพราซัสเดินเยื้องย่างเข้าไปในตำหนักใหญ่ ขณะเดียวกันก็ใช้สายตากวาดมองไปรอบๆ ที่เดินผ่าน เห็นถึงความสวยงาม เรียบหรู เก่าผสมใหม่ ก็ยิ่งหมายมั่นว่าตัวเองจะต้องมาอยู่ที่นี่ ร่วมกับชีคอะซีรให้จงได้

        “ท่านชีค”

        เพราซัสเดินเข้ามาจนถึงห้องอันเป็นของรับรองแขก ก็เห็นชีคอะซีรนั่งรออยู่ที่โซฟาอันหรูหราอยู่ก่อนแล้ว เพราซัสจึงเดินเข้าไปหยุดยืนใกล้ๆ แล้วโค้งทำความเคารพอย่างนอบน้อม พร้อมกันนั้นได้ส่งสายตาหวานเชื่อมให้ไปด้วย

        แต่ถึงจะมีนางสนมในฮาเร็ม มาส่งสายตาหวานเชื่อมเช่นนี้หากมาแก้ผ้าต่อหน้า ชีคอะซีรก็ไม่สนใจจะแตะต้องเลยสักนิด เพราะคนที่เขาโหยหาและอยากจะแตะต้องมีเพียงคนเดียวเท่านั้น ซึ่งก็คือมัญชุสา เพราะงั้น เขาจึงมองดูเพราซัสด้วยแววตาเรียบเฉย ไม่แสดงความรู้สึกใดๆออกมา

        “เพราซัส เจ้ามีอะไรอย่างนั้นหรือ?”

        ชีคอะซีรเอ่ยถามเพราซัส เมื่อเพราซัสทำความเคารพเสร็จสิ้น เพราซัสไม่ได้ตอบซะทีเดียว แต่ได้หันไปพยักหน้าให้กับสาวคนรับใช้ของตัวเอง เพื่อให้สาวคนรับใช้เดินมาใกล้ๆตัวเอง เมื่อสาวคนรับใช้เดินมาใกล้ๆ เพราซัสยื่นมือไปรับถาดมาถือไว้ แล้วเดินเข้าไปวางลงที่โต๊ะตรงหน้าชีคอะซีร

        “นี่เป็นขนมที่ข้าทำเองค่ะ ข้าทำมาให้ท่านชีคทานลองดู โปรดทานให้ข้าสักหน่อยเถิดนะคะ”

        เพราซัสทำสายตาเว้าวอนแกมขอร้อง เพื่อให้ชีคอะซีรเห็นใจ ชีคอะซีรมองดูขนมหน้าตาสวยหวาน และสีสันน่ารับประทาน ก็หยุดคิดชั่งใจอยู่ชั่วขณะหนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจยื่นมือไปหยิบส้อมจิ้มไปที่ขนมตรงหน้า นำมาใส่ปาก เคี้ยวๆ แล้วกลืน

        “อืม!... ก็อร่อยดี”

        “อร่อยทำไมไม่ทานต่อละคะท่าน”

        ชีคอะซีรพูดพร้อมกับวางส้อมลงไว้ในถาดขนม เพราซัสเห็นชีคอะซีรวางส้อม ก็เอ่ยถามด้วยเสียงขอร้อง อ้อนวอน เพื่อหวังให้ชีคอะซีรท่านขนมของเธอเข้าไปอีก แต่ชีคอะซีรไม่สนใจที่จะหยิบส้อมขึ้นมาทานเพิ่มแต่อย่างใด คงพอเพียงแค่นั้น

        “ตอนนี้เรายังไม่หิว เราอยากจะพักผ่อนมากกว่า”

        ชีคอะซีรกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้ม แต่ฟังดูเด็ดขาดอยู่ในตัว พอเขากล่าวจบ องครักษ์คนสนิทรู้ได้ทันที จึงเดินมาเชิญเพราซัสให้ออกไป จริงๆ เพราซัสไม่อยากจะออกไปในตอนนี้หรอก แต่ไม่บังอาจจะดึงดันอยู่ได้

        “ถ้ายังไงข้าเก็บขนมออกไปเลยแล้วกันนะคะ”

        “ไม่ต้องหรอก เอาไว้นี่แหละ เผื่อว่าเราอยากจะทานอีก”

        ชีคอะซีรเห็นถึงน้ำใจที่เพราซัสอุตส่าห์ทำขนมมาให้ หากพูดตัดรอนมากเกินไปก็กลัวจะเสียน้ำใจ เพราะยังไงเสียเพราซัสก็ยังได้ชื่อว่าเป็นนางสนมในฮาเร็มของเขา จึงกล่าวอย่างเป็นการถนอมน้ำใจเธอ ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ได้รักไม่ได้ชอบเธอก็เถอะ

        “.........”

        เพราซัสจ้องมองขนมในถาด และได้แต่หวังว่าสิ่งที่ตนเองทำลงไปจะสำเร็จ โดยที่ชีคอะซีรจะไม่เกิดความสงสัยใดๆ หากสำเร็จตำแหน่งชีคคาจะไปไหนเสีย เพราซัสละสายตาจากถาดขนม แล้วโค้งทำความเคารพชีคอะซีร จากนั้นเดินตามองครักษ์ออกไป

๓๒๓๒๓๒๓๒๓๒๓๒๓๒๓๒๓๒๓๒๓๒๓๒๓๒๓๒๓๒๓๒๓๒๓๒

ต๊ายแล้ว... ตายแล้ว!!!!!!...... พราซัสเอาอะไรให้ท่านชีคกิน ท่านชีคจะหลงกลเล่ห์เหลี่ยมของเพราซัสไหมล่ะนั้น ถ้ายังไงมาติดตามกันในตอนต่อไปนะคะ........................................................................... ^_^ ^_^ ^_^ ^_^