“จะไปไหนหรอครับกัณฑ์” พัฒน์ถาม
กัณฑ์เลือกที่จะไม่ตอบ แล้วเดินหนีไปข้างในทันที
“อ้าวพี่พัฒน์ กลับมาแล้วหรอคะ เป็ไงล่ะ อ้อยดูแลพี่กัณฑ์ดีมั้ย อย่าลืมให้รางวัลอ้อยด้วยนะคะ” อ้อยกล่าว
“ขอบใจมากอ้อย เดี๋ยวพี่โอนเงินให้ก็แล้วกัน ตอนนี้เรากลับไปได้แล้วล่ะ” พัฒน์กล่าว
“รับทราบค่ะ ไปก่อนนะคะพี่พัฒน์ Bye Bye ค่ะพี่กัณฑ์” อ้อยกลับไปอย่างอารมณ์ดี
**************************************************
กัณฑ์พยักหน้าให้อ้อยอย่างเดียว แล้วเธอก็หนีขึ้นไปบนห้องนอน แต่พัฒน์รีบมารั้งตัวเธอไว้
“ทานข้าวเที่ยงกันเถอะครับ ผมหิวแล้ว” พัฒน์กล่าว
“งั้นปล่อยกัณฑ์เถอะค่ะ กัณฑ์เดินเองได้” กัณฑ์กล่าว
กัณฑ์นั่งทานข้าวได้เพียงครึ่งจานเธอก็อิ่ม เธอเลยนั่งมองพัฒน์ที่เขาตั้งหน้าตั้งตาทาน คงจะหิวมากจริงๆ กัณฑ์รู้สึกเบื่อๆ เลยลองเพ่งสมาธิไปที่เขาดู เธอจึงเห็นภาพนิมิตอีกครั้ง
“พัฒน์ลูกแม่ ทำไมลูกทานข้าวน้อยจังเลยลูก และลูกมัวแต่ตั้งหน้าตั้งตาทำงานหนักขนาดนี้ มันหนักเกินไป ต้องรักษาสุขภาพด้วยนะ” แม่กล่าว
“ครับแม่” พัฒน์รับคำ
แม่พัฒน์ถึงกับส่ายหน้า ที่เห็นลูกชายมุ่งหน้าแต่ทำงาน ไม่ค่อยได้ทานข้าว
“งั้นแม่ขอถามลูกตรงๆ ลูกยังตัดใจจากกัณฑ์เขาไม่ได้หรอลูก” แม่ถาม
“แม่ก็รู้แล้วนี่ครับ ถามผมอีกทำไม ตอนนี้กัณฑ์ก็จดจำพัฒน์ไม่ได้เลยด้วยซ้ำ” พัฒน์กล่าวเสียงเศร้า
“แม่ว่านะ ลูกลองเปิดใจให้กับ ไม่ชลาวรรณก็แพรวาดีมั้ยลูก” แม่แนะนำ
“ไม่มีใครแทนที่กัณฑ์ได้เลยครับแม่ และผมก็ไม่อยากหลอกลวงใครด้วย” พัฒน์กล่าว
“งั้นแม่ก็ทำได้เพียงอวยพรให้ลูกสมหวังกับกัณฑ์ก็แล้วกันนะ” แม่กล่าว
“ขอบคุณครับแม่” พัฒน์กล่าว
**************************************************
จนมาถึงคืนหนึ่ง พัฒน์ได้ทำงานเป็ประธานบริษัทเป็วันแรก เขาได้รู้จักกับพัทรพงศ์ ซึ่งเป็พ่อของแพรวา ผู้ชายทั้งสองทำธุรกิจร่วมกัน และในวันนี้พัทรพงศ์ได้พาพัฒน์มาที่ผับแห่งหนึ่ง ซึ่งแพรวาเองก็ได้ติดตามพ่อมาด้วย
พัฒน์ดื่มเหล้าจนเมามาย แพรวาจึงอาสาพาพัฒน์ไปส่งที่บ้านของเขา แพรวาแบกพัฒน์ขึ้นไปบนห้องนอน เธอวางเขานอนบนเตียง
พัฒน์ลืมตาตื่นขึ้นมาชั่วครู่ แล้วดึงมือของแพรวาไว้
“กัณฑ์ครับ กัณฑ์อย่าทิ้งผมไปเลยนะกัณฑ์ ทั้งชีวิตผมรักคุณคนเดียว ผมไม่เคยนอกใจคุณเลยนะ” พัฒน์ละเมอด้วยพิษเหล้า
แพรวาจะดึงมือออก แต่พัฒน์ก็กอดแพรวาไว้ และแล้ว…..
>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>
แล้วพัฒน์ก็อาเจียนใส่แพรวา
“นี่คุณทำบ้าอะไรน่ะพัฒน์ แพรวาเลอะไปหมดแล้วนี่” แพรวารีบว่าทันที
“ขอโทษนะครับแพรวา ผมเข้าใกล้ผู้หญิงได้แค่กัณฑ์คนเดียว ถ้าเป็ผู้หญิงอื่นผมจะมีปฏิกิริยาต่อต้านครับ คุณไปล้างซะนะครับ แล้วเข้าไปยืมเสื้อผ้าที่ห้องแพรวพรรณใส่ไปก่อน” พัฒน์แนะนำ
แพรวาจึงรีบไปล้างอาเจียน แล้วเข้าไปในห้องเก่าของแพรวพรรณเพื่ออาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้าทันที”
เมื่อพัฒน์สร่างเมาแล้ว เขาจึงอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเหมือนกัน แล้วเป็ฝ่ายลงมารอข้างล่าง เพื่อขอโทษแพรวาอีกครั้ง จนกระทั่งแพรวาถือชุดเก่าของเธอลงมาด้วย
“แพรวากลับก่อนนะคะพัฒน์” แพรวากล่าว
“ขอบคุณที่มาส่งนะครับ และขอโทษเื่ที่ทำให้ชุดนั่นเปื้อนด้วย” พัฒน์กล่าว
“กัณฑ์นี่ เขาเป็ใครหรอคะพัฒน์ ทำไมเธอถึงมีอิทธิพลต่อคุณมากถึงเพียงนี้ จนคุณไม่สามารถมองใครได้อีก” แพรวาสงสัย
“เธอเป็ผู้หญิงคนเดียวที่ผมรักครับ” พัฒน์กล่าว
“แพรวาได้ข่าวว่า พวกคุณเลิกกันไปตั้งนานแล้ว ทำไมคุณไม่ลองเปิดใจดูบ้าง” แพรวาสงสัย
“กัณฑ์เป็ฝ่ายเลิกกับผม แต่ผมไม่ได้จะเลิกกับเธอนี่ครับ” พัฒน์กล่าว
“แพรวาว่า คุณปักใจต่อเธอมากเกินไปนะคะ” แพรวากล่าว
“หากคุณเป็ผม คุณเองก็จะชอบเธอครับ” พัฒน์กล่าว
“แพรวาไม่พูดต่อแล้ว ยังไงก็ขอให้คุณสมหวังในความรักนะคะ ขอตัวกลับก่อนค่ะ” แพรวากล่าว
และแล้วภาพนิมิตก็หายไป
“กัณฑ์ครับ นี่กัณฑ์เหม่ออะไรน่ะ ผมเรียกคุณตั้งนานแล้วนะ” พัฒน์กล่าว
“เปล่าค่ะ แล้วพัฒน์มีอะไรหรอคะ” กัณฑ์กล่าว
“ปะ พวกเราไปจดทะเบียนสมรสกันเถอะครับ” พัฒน์กล่าว
“กัณฑ์ยอมไปจดก็ได้ค่ะ แต่กัณฑ์มีข้อแม้” กัณฑ์กล่าว
“ว่ามาสิครับ” พัฒน์กล่าว
“คุณห้ามมีอะไรกับกัณฑ์ก่อนแต่งงานเด็ดขาดนะคะ” กัณฑ์ยื่นคำขาด
“ได้ครับ ยกเว้นกรณีที่คุณเป็ฝ่ายเริ่มเท่านั้นนะครับ” พัฒน์รู้ตัวเองดีว่า ถ้าเป็กรณีนั้นเขาจะห้ามใจตัวเองไม่ได้
“กัณฑ์จะเป็ฝ่ายเริ่มได้ยังไงล่ะคะ” กัณฑ์กล่าวอย่างฉุนๆ
พัฒน์หัวเราะ แต่ก็ดึงมือกัณฑ์ไปที่รถทันที
ดังนั้นทั้งคู่จึงได้ตกลงจดทะเบียนสมรสกัน เพื่อรอกัณฑ์พร้อมและยอมรับเขาจนหมดใจ พัฒน์จะไปสู่ขอกัณฑ์กับพ่อแม่ของเธอ
13K
