ความเงียบหลังจากนั้นยังไม่จางหายไปจากห้อง แสงจากหน้าจอดับลงไปแล้ว แต่ความรู้สึกบางอย่าง…ยังคงอยู่ ฮานะยังคงนอนนิ่ง
ลมหายใจของเธอค่อย ๆ ช้าลง ริวขยับเล็กน้อยข้าง ๆ เป็จังหวะอย่างตั้งใจ เขารอให้ทุกอย่างนิ่งพอ ก่อนจะพูดบางอย่างข้างหูของฮานะ
“เธออยากเห็นตัวเอง…ตอนนั้นไหม”
คำถามแ่เบาแต่กลับชัดกว่าทุกอย่างที่ผ่านมาตลอดทั้งคืน ฮานะลืมตาขึ้นช้า ๆ เธอไม่ได้หันไปมองเขาทันที เพราะเพียงแค่คำถามนั้นมันก็ทำให้ภาพบางอย่างย้อนกลับมาเองแล้ว ไม่ใช่ภาพจากหน้าจอแต่เป็ความรู้สึก ่เวลาที่เธอไม่เคยเห็นตัวเอง แต่กลับรับรู้ความรู้สึกต่าง ๆ ได้ทั้งหมด
ปลายนิ้วของเธอขยับเล็กน้อยบนฟูกเหมือนกำลังตามหาบางอย่างที่เพิ่งหายไป ก่อนที่เธอจะค่อย ๆ หันหน้าไปทางเขาดวงตายังไม่ชัดเจนแต่เต็มไปด้วยบางสิ่งที่มากกว่าความเขินอาย
“พี่ริว…” เสียงของเธอเบาแต่ไม่สั่นเหมือนก่อน
“ฮานะจะมีภาพ…เป็ของตัวเองใช่ไหมคะ” ฮานะพูดขึ้น เธอไม่ได้้าคำอธิบายแต่้าการยืนยัน ริวมองเธอเงียบ ๆ ก่อนที่รอยยิ้มบาง ๆ จะปรากฏขึ้น เขาไม่ได้ตอบทันทีเพียงปล่อยให้ความเงียบนั้น…ทำงานของมันต่อไป
เขาเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง หน้าจอสว่างวาบขึ้นในความมืด แต่ครั้งนี้…เขาไม่ได้เปิดคลิปเดิม นิ้วของเขาแตะหน้าจอช้า ๆ เหมือนกำลังเลือกบางอย่าง
“แล้วถ้า…ถ่ายไว้” เสียงของริวเบาลงอีกเหมือนมันควรจะเป็ความลับั้แ่แรก
“เธอก็จะได้เห็นมัน…เมื่อไหร่ก็ได้”
ลมหายใจของฮานะสะดุดเล็กน้อย คำว่า “เมื่อไหร่ก็ได้” มันไม่ได้หมายถึงแค่การมองแต่มันเหมือนการเรียกความรู้สึกนั้นกลับมาซ้ำแล้ว
ซ้ำอีกโดยไม่ต้องมีใครอยู่ตรงนั้น ริวเอียงศีรษะเล็กน้อย
“ไม่ต้องให้ใครเห็น” เขาพูดต่อทันที เหมือนรู้ว่าเธอกำลังคิดอะไร
“มีแค่ฉัน…กับเธอ” ประโยคนั้นเบามากแต่กลับหนัก หนักพอจะทำให้ฮานะไม่อาจปฏิเสธมันได้ ห้องทั้งห้องเหมือนแคบลง เหลือแค่สองคนกับแสงจากหน้าจอ ฮานะเม้มริมฝีปากเล็กน้อย ความลังเลยังมีอยู่ และสิ่งที่อยู่ข้างหน้าคือความอยากรู้ที่ชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ
370
